Drie jongens op de middelbare school, Conor (zang), Joe (gitaar) en Dave (drums) ontdekken dat ze alle drie van Led Zeppelin en Ray Charles en van Foo Fighters en Arcade Fire houden. Ze beginnen een bandje. In hun examenjaar voegt zich een tweede gitarist bij de band, Dom die al vanaf zijn zesde gitaar speelt.De combi van de geschoolde gitarist Dom en het autodidactische talent van Joe blijkt bijzonder goed te werken. Het kwartet uit Essex maakt de middelbare school af, maar van studeren komt het niet meer. Onderweg vinden er nog wel wat personeelswisselingen plaats, drummer Dave wordt drummer Price en bassist Phil wordt gerecruteerd, maar in 2014 is Nothing But Thieves klaar voor ‘de grote stap voorwaarts’. De eerste release is een live opgenomen single waarin duidelijk de invloed van Jeff Buckley doorklinkt. Jeff’s geest waart ook rond op de debuut EP, maar al een stuk minder prominent. Eind 2014 verschijnt er een nieuwe single, Wake Up Call, die ons kwaliteitsmerk IJsbreker krijgt opgeplakt. En nu is er dus een weer een nieuw nummer, Ban All The Music, die rockt als de neten en Nothing But Thieves zeker zal doen opstoten in de vaart der indie bands.
Category: Nieuwe Muziek
Death Cab For Cutie
Kintsugi is de kunst van het lijmen van gebroken aardewerk met een soort kit waarin goud of platinum is verwerkt. Die reparaties dienen zichtbaar te blijven, want horen bij de geschiedenis van het voorwerp en die mag niet te worden verhuld. Vanwaar deze inkijk in een eeuwen oude Japanse traditie? Omdat Kintsugi ook de titel is van het nieuwe album van Death Cab For Cutie. Hun 8ste, de eerste sinds 2011 en de laatste met gitarist Chris Walla, die na 17 jaar trouwe dienst heeft besloten zijn heil elders te zoeken. Als de eerste single van het Kintsugi album van de Cuties enige indicatie is, dan neemt meneer Walla afscheid op een hoogtepunt. Black Sun is een intrigerende track die langzaam maar onontkoombaar toewerkt naar een hoogtepunt en een plek in de canon van Death Cab For Cutie. De man die het opnameproces van het nieuwe Cutie album tot een goed einde heeft geleid, is Rich Costey een veteraan, die in het verleden prima resultaten heeft behaald met Sigur Rós, Muse, Interpol en nog een hele sloot andere topacts, die je regelmatig hoort op Pinguinradio. Hebben we dan helemaal niets te klagen? Jawel. Vooralsnog lijkt Death Cab For Cutie ons land over te slaan bij hun geplande wereldtournee. Maar dat leed kunnen we een beetje verzachten, de Amerikanen staan namelijk wel op Torhout-Werchter. En wat niet is, kan nog komen.
Chris Moorman
Dat Chris Moorman niet alleen van muziek houdt, maar er ook verstand van heeft, zie je meteen aan zijn lijst met favoriete songs. Wat kan je er nog meer uit opmaken? Dat hij uit Drenthe komt? Check. Dat hij een voorkeur heeft voor Amerikaanse (gitaar) muziek en voor Hollandse waar? Check.
Dat laatste komt goed uit, want Chris (niet te verwarren met de gelijknamige Britse pokerspeler) is verantwoordelijk voor de marketing en PR van de PopRonde. Dat doet hij dus heel goed, want wie nog nooit van het invloedrijke nationale toppoplanceerplatform heeft gehoord is geen doelgroep. Chris doet dus goed werk en werk dat na aan zijn hart ligt. En het onze. Daarom mag meneer Moorman zich de hele week Stationschef noemen van ons aller Pinguinradio.
Luister het interview dat Bazz in zijn Buzz had met Chris zaterdagavond tussen 7 en 9 en/of op donderdag avond om 22.00 uur.
Dit is de top 25 van Chris:
1. Bob Dylan – Don’t think twice, its allright.
2. Nirvana – My Girl (Where did you sleep last night)
3. Robert Johnson – Crossroad blues
4. The Band – The Weight
5. The Beatles – A Day in the Life
6. Ryan Adams – Oh my sweet Carolina
7. Townes Van Zandt – Waitin’ round to die
8. Elliott Smith – Angeles
9. Jeff Buckley – Last Goodbye
10. Bright Eyes – First day of my life
11. Case Mayfield – You sure lost a lot of weight
12. Pearl Jam – Black
13. Cuby and the Blizzards – Window of my Eyes
14. Daniel Lohues – Angst is mar veur eben, Spiet is veur altied.
15. The Black Keys – Howlin’ for you
16. Rondé – Run
17. Jimi Hendrix – Hey Joe
18. Herman Brood – Still Believe
19. Mathijs Leeuwis – Zijn vlees is zwak
20. Alice in Chains – Would?
21. The Smiths – There is a light that never goes out
22. Nirvana – Sappy
23. Bob Dylan – Tangled up in Blue
24. The Cure – Just like Heaven
25. Nick Cave & Kylie Minogue – Where the Wild Roses Grow
Districts
Het Amerikaanse Districts is een duidelijke pinguinfavoriet. Peaches is de vierde track die we van het kwartet uit Pennsylvania draaien en misschien wel de beste, hoewel. Funeral Beds en Rocking Chair zijn ook niet mis. The Districts is eigenlijk een band, die op de bühne het best uit de verf komt. Rob Grote is zo’n zanger-gitarist die helemaal in zijn muziek kan opgaan. Als de sterren goed staan en het publiek leeft mee, dan is een Districts-concert een onvergetelijke gebeurtenis. Het is vrijwel onmogelijk om de dan vrijgekomen energie te vangen in de studio. But they’re getting there. Peaches staat op het binnenkort te verschijnen tweede album van The Districts, A Flourish and a Spoil.
The Staves
Als je naar de huidige stand van zaken kijkt in de popwereld zie je opvallend veel mannelijke solisten, heren van de gevoelige snaar, van Ed Sheeran tot Sam Smith en van George Ezra tot James Bay. Hun succes verbloemt een beetje dat de duidelijkste trend van de laatste jaren de opkomst is van de vrouwen. Of het nu rapsters zijn, rocksters of singer-songwriters: Girls are coming. Een groot deel van het vrouwelijke offensief bestaat uit zanggroepen, niet zelden gevormd door zussen en veelal met een fol achtergrond. Zoals The Staves, drie zingende zusjes uit Watford in Engeland. Emily, Jessica en Camilla Steveley-Taylor gooiden hoge ogen met hun door vader en zoon Glyn (Rolling Stones/Beatles/Eagles) en Ethan Johns (Ryan Adams/Kings Of Leon/ Ray Lamontagne) geproduceerde debuutalbum. Aan Justin Vernon (Bon Iver/Volcano Choir) de schone taak om van album 2 een nog groter succes te maken dan van het debuut. Afgaande op Black & White gaat dat zeker lukken.
Ibeyi
We hebben best lang getwijfeld of Ibeyi wel in de pinguinbijt past, want vrijwel geheel gitaarloos, nogal artistiek en exotisch. Ibeyi zijn twee zingende zusjes, een tweeling zelfs uit Frankrijk. De wortels van Lisa- Kaindé en Naomi Diaz liggen in Cuba. Of Nigeria als je nog dieper wil graven. Vorige singles van de dames waren stemmig en prachtig, maar een beetje te arty voor onze doeleinden. Maar Ghost past wel in het plaatje. De track begint als een piano ballad en eindigt op zijn Cubaans.Leuk detail, Lisa- Kaindé en Naomi zijn dochters van Anga Diaz, beroemd percussionist en bij leven lid van de befaamde Buena Vista Social Club.
Dan Mangan + Blacksmith
Met zijn vorige album won Dan Mangan een JUNO award voor ‘best newcomer’. De JUNO is de Canadese Grammy, dus best wel een eer. En een beetje laat was het ook, want Dan’s award winning album was al zijn derde. Hoe dan ook in Canada is hij dus niet onbemind. Elders in de wereld is Dan niet geheel onbekend, dankzij uitgebreide tournees met acts als Mumford, Warpaint en The Decemberists. Maar er is nog veel te winnen. Zou zo maar kunnen dat dat gaat gebeuren met het nieuwe album, Club Meds dat Dan opnam met de band Blacksmith, die net als hij woonachtig is in Vancouver.
Peace
Je hebt lyric video’s en je hebt interactive video’s, clips waarvan je het verloop als kijker kunt beïnvloeden. Het Britse Peace heeft de twee gecombineerd tot een video van ruim 12 minuten. Het resultaat is een soort karaoke clip met alternatieve teksten voor de song I Am A Girl. Wie zich geroepen voelt kan zich uitleven en oneindig variëren, wij nemen genoegen met de versie die als single is verschenen en te vinden zal zijn op het nieuwe, derde album van de band uit Birmingham.
I Am A Girl doet denken aan de stroming die rond 1990 over Noord Engeland spoelde en die naar de plaats van geboorte Madchester genoemd werd, dwz dansbare rock zoals populair gemaakt door bands als Happy Monday en Stone Roses. Met I Am A Girl kan je dus niet alleen meezingen, maar je kunt er ook nog op dansen. Wat wil een mens nog meer.
Laura Marling
Neo folk chanteuse Laura Marling kondigde haar nieuwe album een paar weken geleden aan met een song die vele kwaliteiten bezit, maar radiovriendelijkheid zat daar net bij. Het was het titelnummer van haar vijfde studioalbum, Short Movie. De tweede track die Laura vrijgeeft heeft alles wat haar zo bijzonder maakt, sterke tekst, mooie melodie en een overtuigende uitvoering. Tegenwoordig woont Laura in L.A. Toevallig of niet valt haar verhuizing van de UK naar de VS samen met haar debuut als actrice. Ze is te zien in de korte film, Woman Driver. Het leverde haar meteen een Best Actress award op. Het zal niet verbazen als we op haar volgende album wat langer moeten wachten dan de gebruikelijk anderhalf jaar.
Moon Duo
Moon Duo, ooit begonnen als bijband van Wooden Shjips gitarist Ripley Johnson is inmiddels uitgegroeid tot zijn belangrijkste activiteit. En die van zijn partner in crime Sanae Yamada. Het duo heeft een EP uit plus een album met daar op de indie evergreen Sleep Walker (2012). Na een wereldtournee, die het duo ook in Amsterdam bracht is men de studio ingedoken voor een nieuwe langspeler. Circles is het resultaat van een periode van fysieke isolatie. Moon Duo schreef het gros van de songs in een afgelegen hutje in de Rocky Mountains. Tijdens de winter. Die omstandigheden hadden het gehoopte effect. Het nieuwe Moon Duo album is duister, hypnotisch en niet geschikt voor al te jeugdige luisteraars. Animal is een uittreksel van het album, met zijn lengte van 2 minuten kort genoeg om niet te irriteren bij mensen die hun noten graag vrolijk hebben, maar lang genoeg om de smaak op te wekken bij hen die niet bang zijn van het donker.