Category: Nieuwe Muziek

The Courteneers kennen we als solide Britpop band, die ondanks de uitgesproken bewondering van o.a. Morrissey en Noel Gallagher maar niet echt wil doorbreken. Niet dat de band geen succes heeft, Not Nineteen Forever was een dikke hit, maar dat is al wel zo’n zes jaar geleden. De heren blijven het proberen en gelijk hebben ze. How Good It Was is klassieke Britpop, toegankelijk maar met een bite, meezingbaar maar niet plat, voeg daar een goed galmende gitaarsolo aan toe en je hebt een prettige vier minuten. Afkomstig van album #4, Concrete Love.

Terwijl zijn ex-partner Morrissey is uitgegroeid tot een waar Brits fenomeen heeft Johnny Marr zijn draai nooit echt kunnen vinden. De invloedrijke gitarist heeft na de vechtscheiding van The Smiths een tijd met The The gespeeld, was lid van Electronic met Bernard Sumner van New Order/Joy Division, heeft in The Cribs gezeten, had een kortstondig avontuur met Modest Mouse en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De man heeft dus het nodige gedaan, maar op The Smiths na zonder noemenswaardig succes. Sinds 2013 probeert de nu 50 jarige gitarist het als soloartiest. Easy Money is afkomstig van zijn tweede soloalbum, Playland dat gepland staat voor begin oktober.Marr heeft sinds zijn debuut in 1982 veel geleerd. Bijvoorbeeld dat hij zich bij zijn leest moet houden zoals een goede schoemaker betaamt. Easy Money is dan ook een no-nonsense Britpop track van een man die als lid van the Smiths aan de wieg stond van wat nu indie heet.

Twin Peaks is een beloftevolle garagerockband uit Chicago. Het eerste album van het viertal hebben we gemist, maar na eerder dit jaar de single Flavor te hebben opgepikt,zijn we helemaal om. I Found A New Way is wat ons betreft kat in het bakkie, een serieus goede single met heerlijk overdreven zang en misschien wel het mooiste gitaargeluid van de hedendaagse nakomers van de oorspronkelijke Nuggets generatie. Het bijbehorende album heet Wild Onion en is nu uit.

Ty Segalls is een naam die al een tijdje rondzingt en meestal valt in combinatie met een woord als veelbelovend. De Californische zanger-gitarist met punkachtergrond maakt muziek sinds een jaar of zes, zeven. Dat doet hij solo of met bands als The Perverst, Fuzz en Sic Alps en regelmatig met Mikal Cronin. Zes releases per jaar zijn geen uitzondering. De laatste tijd zit de loopbaan van Segall in een stroomversnelling. Naar zijn nieuwe solo-album wordt halsrijkend naar uitgekeken als zijnde een van de grotere muzikale gebeurtenissen van dit jaar. Ty is niet iemand die voor het grote geld gaat, maar om nou ad infinitum voor de punkscene van San Francisco te prediken is nou ook weer niet de bedoeling. Dat hoeft dus niet meer, Segall heeft momentum en stel niet teleur. Suzy Thumb is een gratis te downloaden voorproefje van Ty’s Manipulator album dat nu ongeveer uit moet zijn. Op 3 November komt Segall naar de Paradiso dat de grote zaal voor hem heeft gereserveerd.

Als het gaatje van een vinylplaat niet precies in het midden zit, dan krijg je een jankend geluid. Zo’n a-centrische sound heeft het orgeltje dat de nieuwe single van Mac DeMarco domineert. Chamber Of Reflection is een ballad, maar dat zal niemand verbazen met zo’n titel. De track staat op het 3e en jongste album van de Canadese singer-songrocker, Salad Days waarmee hij dit jaar definitief en terecht is doorgebroken.

We Are Shining is een van de heetste acts uit Londen van dit moment. Ze zijn met zijn tweeën, zanger Morgan Zarate en beatmaker Acyde. Hot Love is de derde single van het duo, een eerste album verschijnt een dezer dagen. We Are Shining is zo’n band waarvoor het woord eclectisch is uitgevonden. In Hot Love hoor je een gospelkoor, trip hop beats, Afro-invloeden en rap elementen, maar dat kan op de volgende single weer helemaal anders zijn. ‘We adhere to no single style or genre’, is het devies. Dat kan nog interssant worden.

Chet Faker brak ooit door met een cover, van No Digitty van Blackstreet. Doorgaans is scoren met een liedje van een ander geen goed begin van een carriere, maar Chet lijkt er geen last van te hebben. De Australiër heeft ruimschoots de tijd genomen om aan zijn eerste album te werken en plukt daar nu de vruchten van. Het album is een wereldwijd succes en herbergt drie mondiale hits, waarvan Gold de meest recente is. Thuis in het land van Oz is er al weer een vierde uit. Chet Faker, echte naam Nick Murphy heeft een eigen stijl waarin de kenner elementen herkent van EDM, hip hop en soul. De vorm is die van de popsong, waardoor zijn muziek ook in goede aarde valt bij het minder vaak dansende deel van de natie.

Helse gitaren en hemelse zang, dat is wat Dear Boy presenteert op hun nieuwe single, Hesitation Waltz. Er zijn vier lieve jongens en ze komen uit L.A. Hun debuut verscheen een jaar geleden in de vorm van en 5-Track EP. Dear Boy is een anglofiele band, de muzikanten zijn fan van Brits gitaarpop in het algemeen en die uit de 90’s in het bijzonder. De nieuwe single van Dear Boy is een productie van Doug Boehm van Girls en werd gemixt door Gareth Jones, die dat ook deed/doet voor Depeche Mode, Wire en Merchandise, een andere band uit de V.S. die zich laaft aan Britse bronnen. Over plannen voor een album en een tournee is nog niks bekend.

She Keeps Bees is een duo uit Brooklyn, New York dat het bluesy spoor volgt van bands als White Stripes, PJ Harvey en Patti Smith. Tenminste dat deden ze. We hebben nog maar twee songs gehoord van het nieuwe album van Jessica Larrabee en Andy Laplant, maar die wijken sterk af van eerder behaalde resultaten. De songs zijn nog wel bluesy in feel, maar niet meer in stijl. De single Is What It Is is een duistere ballad met ritme box, die niet lijkt op maar wel doet denken aan Britse trip hop acts als Portishead of een eigentijdse Amerikaanse club als Poliça. De belangrijkste troef van She Keeps Bees was altijd de stem van Jessica, die komt in de nieuwe omgeving nog beter uit de verf. Het nieuwe album, Eight Houses is vanaf 16 september in zijn volle glorie te streamen en/of te koop.

Het rommelt in het Frightened Rabbit kamp. Gitarist Gordon Skene heeft de band begin dit jaar verlaten en drie van de vier overblijvers hebben nu een album uitgebracht onder de naam Owl John. Eigenlijk gaat het om een solo-album van Scott Hutchinson, de oprichter van Frightened Rabbit en in de begin dagen van de Schotse band ook enig lid. Frightened Rabbit is langzaam maar zeker van eenmansproject uitgegroeid tot collectief met compositorisch inbreng van alle leden. Scott wilde weer terug naar af, als enige verantwoordelijk zijn voor de songs en de sound. Owl John klinkt dan ook niet erg als Frightened Rabbit. Waar die band het grote gebaar niet schuwde, houdt Owl John alles klein en intiem, nou ja bijna alles. Of en wanneer Frightened Rabbit de gelederen weer zal sluiten is onduidelijk en waarschijnlijk ook afhankelijk van het succes of gebrek daaraan van Owl John.