Category: Nieuwe Muziek

Menace Beach is een vijfkoppige indie band uit het Engelse Leeds. In hun wiki-entry staat dat ze collegerock maken, een term die na de jaren tachtig in onbruik is geraakt. Typische collegerock bands waren (zijn) Buffalo Tom, REM, Pixies en andere Amerikaanse bands uit het pre grunge tijdperk. En inderdaad de gitaar zwangere sound van Menace Beach doet regelmatig denk aan die van genoemde bands. Menace Beach maakt iets langer dan twee jaar muziek. De band heeft al een paar EP’s en singles uit, maar Tastes Like Medicine is de eerste die naar meer smaakt.Nog geen clip.

Mon-o-Phone is een m/v duo uit het Belgische Zonhoven. Zij heet Ciska Vanhoyland en is gezegend met een prachtige stem. Hij heet Koen Brouwers en tekent voor de bezwerende muzikale landschappen waarin Ciska haar stem laat dwalen. Anyway staat op een album dat Escapism heet en al de vierde release is van Mon-o-Phone. Niet zonder schaamte moeten wij bekennen nooit eerder van het duo te hebben gehoord. Zo te horen hebben we wel wat gemist. Anyway, beter laat dan nooit. In ieder geval op hun nieuwe album maakt Mon-o-Phone muziek die betovert en intrigeert. De ervaring van het duo uit zich in de trefzekerheid van de composities en uitvoering. Sommige songs doen qua sfeer wel denken aan Portishead en anderen aan Haim tijdens een meditatief moment, maar Mon-o-Phone klinkt vooral als zichzelf.

Milo Greene. Niet dat we ze zijn vergeten, alleen hebben we al een tijdje niet meer aan ze gedacht. Het is dan ook dik drie jaar geleden dat we voor het laatst iets van het Californische kwintet hebben gehoord. De band met maar liefst vier leadzangers -die ook nog eens allemaal verschillende instrumenten bespelen- haalde onze playlist in november 2012 met het aanstekelijke 1957. De nieuwe single, Parent’s House lijkt wel gemaakt door een ander orkest. Was 1957 vrolijk op een folky manier, de nieuwe track is best duister, maar ook spannend en avontuurlijk. Geen hit dus maar wel raak. Parent’s House komt van een album, Control dat we eind deze maand tegemoet mogen zien.

Een kleine 10 jaar geleden was Mark Ronson de heetste producer op aarde. Alles wat er uit zijn handen vloeide veranderde in goud. Vooral zijn producties voor Amy Winehouse en Lily Allen deden de kassa rinkelen zoals die sindsdien nog maar zelden gerinkeld heeft. Helaas kon Ronson dat niveau niet volhouden en een bestaan in de marge leek zijn lot. Tot een week of wat geleden zijn duet met Bruno Mars het daglicht zag en het begin inluidde van in ieder geval een een commerciële revalidatie. Daffodills, een track waarop Kevin Carter van Tame Impala de hoofdrol speelt kan zorgen voor een rehabilitatie van Ronson in kringen van onafhankelijke muziekliefhebbers. Nog even de rest van het album afwachten, maar het lijkt er op dat Mark’s mojo weer werkt.

Bosco Rogers is een duo uit het zuiden van Engeland dat debuteert met een mini-album in de meest letterlijke zin. 4 nummers staan er op de Googoo EP, bij elkaar nog geen 10 minuten muziek. Het gebrek aan lengte van de songs is geen gebrek aan inspiratie. De powerpop songs van Barthélémy Corbelet & Delphinius Vargas duren net zo lang als nodig is. Niet alleen de songlengte doet aan de jaren zestig denken, ook de sound en en stijl refereren aan de mid sixties toen de beat nog nauwelijks aangetast was door geestverruimende middelen. Meer graag.

Bosco Rogers is een duo uit het zuiden van Engeland dat debuteert met een mini-album in de meest letterlijke zin. 4 nummers staan er op de Googoo EP, bij elkaar nog geen 10 minuten muziek. Het gebrek aan lengte van de songs is geen gebrek aan inspiratie. De powerpop songs van Barthélémy Corbelet & Delphinius Vargas duren net zo lang als nodig is. Niet alleen de songlengte doet aan de jaren zestig denken, ook de sound en en stijl refereren aan de mid sixties toen de beat nog nauwelijks aangetast was door geestverruimende middelen. Meer graag.

Fraser A Gorman is een, niet de vriend van Courtney Barnett. Zijn platen verschijnen op het zelfde label als die van Courtney. Doorgaans maken ze flink andere muziek. Courtney is van de slacker-rock, Fraser zoekt het meer in de singer-songwriter hoek. Op Skyscraper Skyline Blues komen ze dichter bij elkaar. Aanvakelijk dachten we ook dat ze lijzige damesstem van Courtney was, nadere bestudering van de liner note wees echter uit dat Fraser’s female partner in dezes Ella Thompson is van de band Dorsal Fins. Skyscraper Skyline Blues, dat sterk aan Jonathan Richman doet denken staat niet op het album van Fraser A, maar zal in februari verschijnen op een verzamelalbum van Milk Records met daarop ook nieuw werk van onze Courtney.

‘Like Belinda Carlisle fronting The Ramones’ zegt ‘Some Guy” op Facebook. En zo is het. De niet erg onaantrekkelijke Colleen Green is de studio ingedoken met Jake Orall van Jeff And The Brotherhood een Casey Weissbuch van Diarrhea Planet en heeft een album gemaakt dat klinkt als de spreekwoordelijke klok. Het is niet debuut van Miss Green, om precies te zijn is het haar vierde album, maar de eerste die ze niet thuis in haar slaapkamer heeft opgenomen. De hi fi past Colleen als een maatpak. Waar eerdere albums harder ruisten dan rockten, kan het volume nu op 11 zonder dat de boxen gaan protesteren. Joey, Johnny, Tommy en Dee Dee zullen zich niet in hun graf omdraaien.