De clip van Lonely van Repeater is een ode aan New Order, een invloed die niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar is. Repeater is actief sinds 2005. Alleen de band van toen lijkt nog maar in weinig op de band van nu. Begonnen als dark wave band, een kloon van The Cure, zeg maar heeft Repeater in de loop der jaren meer licht en melodie in hun muziek toegelaten. De Britse invloeden van de Californische band zijn nog aanwezig, maar minder op de voorgrond. Een keerpunt in het bestaan van Repeater was de komst van Tess Shapiro. Haar female touch heeft de band een gevoelige snaar gegeven die eerder ontbrak. Lonely staat op het zesde album van het nieuwe en dus sterk verbeterde Repeater.
Category: Nieuwe Muziek
Hozier
Hozier heeft de last van een gigantische debuuthit. Het is niet te verwachten dat hij ooit nog eens zo’n succes zal scoren als take Me To The Church, een nummer dat een jaar na release nog steeds dagelijks zieltjes wint. Gelukkig is in het afgelopen jaar wel gebleken dat ze sympathieke Ier geen one hit wonder is een ook geen one trick pony. Jackie And Wilson is een uptempo nummer dat in tekst en titel refereert aan de legendarisch soulzanger Jackie Wilson. De track staat op Hozier’s eerste en enige album tot dusver. Een opvolger zal nog wel even op zich laten wachten, want de man heeft het voorlopig nog veel te druk met het verwerken van de verzoekjes van Take Me To The Church.
Ben Howard
Ben heeft het moeilijk. Hij stond onlangs drie keer in een uitverkochte HMH. Maar wat bleek het toegestroomde publiek bestond vooral uit 3FM meisjes die zijn hits wilden horen en weinig geduld hadden voor de lange, introverte maar o zo mooie songs van Ben’s nieuwe langspeler. Je kunt je afvragen of hij er verstandig aan doet te weigeren om Keep Your Head Up Te spelen, maar je begrijpt hem wel. Ben hoeft niet bang te zijn dat zijn tweede album een zelfde publiek zal aanspreken als zijn debuut. De meeste songs zijn langer dan 5 minuten wat de kans op airplay bij 3FM et al zo goed al nihil maakt. Waarschijnlijk zit er de volgende keer geen 3 x HMH in, maar slechts een. Het publiek dat dan komt weet dan precies wat het te wachten staat.
Angel Olsen
Net als Sharon van Etten en Anna Calvi beweegt Angel Olsen zich ook in het introverte en niet zelden melancholieke spectrum van de popmuziek. De singer-songwriter heeft zich eerst warm gelopen als backing vocalist bij Bonnie Prince Billy voordat ze zich op het solopad waagde. Inmiddels heeft ze haar leermeester gepasseerd als het gaat om bekendheid en waardering. Windows vonden we net als Forgiven/Forgotten op het derde album van de zangeres, Burn Your Fire For No Witnesses, dat nu ook in een luxe editie verkrijgbaar is met als extra 5 demo’s.
Wilhelm
Het raarste plaatje van deze week staat op naam van Wilhelm, voorheen Wilhelm and the Dancing Animals. De band komt, anders dan je op basis van de naam misschien zou denken uit Spanje (Pamplona). De aanvoerder en drummer van Wilhelm heet Guille (= Guillermo = Willem). De blikvanger en leadzangeres van de band luistert naar de naam Helen Agreda. Erin’s Song, een barokke compositie voor dameszang, kinderkoor en lichte elektronica doet dienst als aankondiging van het tweede album van Wilhelm, How High Lily. De voertaal is Spanglish, Engels met een vrij vet Spaans accent, wat de feestvreugde alleen maar verhoogt. Of het iets gaat worden met Wilhelm en zo ja wat zal de toekomst leren, maar zo in deze donkere dagen brengt Wilhelm een welkom sprankje licht.
Panda Bear
Noah Benjamin Lennox, voor zover wij weten geen familie van Annie is aanvoerder en enig lid van Panda bear. De 36 jarige multi-instrumentalist vergaarde internationale faam als mede-oprichter van Animal Collective. Als Panda Bear en als onderdeel van Animal Collective heeft Lennox een belangrijke rol gespeeld in de fusie van indierock en electronica. Zijn experimentatiedrift maakte dat hij deuren opende waarvan veel van zijn collega’s het bestaan niet eens vermoedden. Ook in Boys Latin mixt Noah elementen als een Kraftwerk beat, Gregoriaanse aandoende zang en vintage synthesizers tot een futuristisch complex, dat dankzij zijn conventionele songstructuur toch voor een breed publiek behapbaar is. Boy Latin is 1 van de 13 tracks van het 5e Panda Bear album dat over 2 weken zal verschijnen.
Jan Eikelboom
Een normaal mens maakt dat hij weg komt als er met bommen wordt gegooid. Niet Jan Eikelboom. Integendeel. Als er een brandhaard ontstaat pakt Jan zijn koffer om er als ooggetuige verslag van te doen.
Jan is dan ook geen normaal mens, maar journalist. Zijn onverschrokkenheid, plichtsopvatting en vermogen complexe situaties te duiden, hebben hem lof en waardering opgeleverd van de kijkers van Nieuwsuur, de lezers van zijn boeken en van zijn collega’s, die hem hebben geĆ«erd met diverse belangrijke journalistieke prijzen. Vergeleken bij het metier van oorlogsverslaggever stelt een bijbaantje als Stationschef van Pinguinradio natuurlijk niet zoveel voor. Maar wat blijkt? Jan is naast reporter en midden-oosten specialist ook een gepassioneerd muziekliefhebber met een smaak die de onze is. Dus was hij best bereid om tijdens een recent bezoek aan het vaderland onze Bazz te woord te staan.
Natuurlijk gaat het gesprek over extremisten, orthodoxen en jihadisten, maar ook over neue welle, nederhop en hard-core country. Luisteren dus naar Bazz op de buzz met de eerste Stationschef van 2015, Jan Eikelboom.
Uitzending: zondag vanaf 19.00 uur.
Herhaling: donderdag vanaf 22.00 uur.
Dit is de top 25 van Jan Eikelboom:
1. The National: Sorrow
2. The Sound: Silent Air
3. Miraculous Mule: Satisfied
4. Nick Cave: Bring it on
5. White Stripes: Black Math
6. Ramones: We’re a happy family
7. Joy Division: These Days
8. Gun Club: Sex Beat
9. DAF: Der Mussolini
10. Ryan Adams: Oh my sweet Carolina
11. Hank Williams: my son calls another man daddy
12. Arcade Fire: Intervention
13. The War on Drugs: Red Eyes
14. Seasick Steve: You can’t teach an old dog new tricks
15. Dio & The Madd: Baby
16. The Cramps: Goo Goo Muck
17. Black Keys: Lonely Boy
18. The Shins: New Slang
19. Gillian Welch: Caleb Meyer
20. Johnny Cash: St Quentin (live)
21. Franz Ferdinand: Take me out
22. Royal Blood: Out of the Black
23. The Clash: Should I Stay or should I go?
24. Heaven 17: Fascist groove thing
25. Editors: Munich
Pond
Misschien dat de popprofessoren zich eens kunnen buigen over de vraag waarom nou juist AustraliĆ« is uitgegroeid tot hoofdleverancier van psychedelische rock. Zit er iets in het water, groeien de paddo’s daar in het wild of komt het door het succes van Tame Impala? Zo van goed voorbeeld doet goed volgen. Wat de reden ook moge zijn, de stroom neo-psychedelische rock uit het land van Oz met of zonder garage smaak is niet meer in te dammen. Niet nieuw, wel van grote invloed is Pond. De aan Tame Impala gelieerde band maakt geestverruimende muziek sinds 2009. Vijf albums telt hun catalogus en eind januari komt daar een zesde bij. Man It Feels Like Space Again is de veelbelovende titel waarvan eerst het aardige Elvis’ Flaming Star en nu het geweldige Sitting Up Our Crane als losse tracks verkrijgbaar zijn. Voor wie de band nog niet kent. Pond komt uit Perth en is eigenlijk meer een doorgangshuis van geestverwante muzikanten dan een formele band. De opstelling verandert per album en live is het altijd maar afwachten wie er in de tourbus stapt. Toeren doet Pond niet heel veel, ook omdat de twee kernleden van het collectief, Nick Allbrook en Jay Watson vaak als uitzendkracht met Tame Impala onderweg zijn. Hoe de agenda van Pond er in 2015 uit zal zien is dus afhankelijk van de plannen van Tame Impala. Met een beetje mazzel komen we beide bands tegen in 2015.
The Emilys
The Emilys komen uit Auckland, dat ligt in Nieuw Zeeland. De band beoefent een van onze favoriete genres, smartpop! Slimme en gelaagde muziek dus met het 10cc ( de eerste 4 albums) als referentie. Play It Cool en I’m Just A Ghost zijn de a en b kant van de voor zover wij kunnen nagaan debuutsingle van de band. De nummers horen bij elkaar zoals de clips duidelijk maken dus hebben wij ze aan elkaar geplakt tot een ruim vier minuten durende suite. The Emilys noemt zichzelf een cartoon band, naar voorbeeld misschien van The Gorillaz. Het brein achter dit project is Mark Turner van The Eversons een Nieuw Zeelandse indie-band die zelf ook wel wat meer bekendheid verdient. O ja, de tracks zijn gratis te downloaden.
Nicky
Die stem! Nicky (achternaam onbekend) is gezegend met een stem die je misschien zou verwachten bij een kettingrokende, whiskey drinkende bejaarde binnenschipper, maar dus niet bij een paars harige Zweedse tiener. Die song! Wake Up klinkt als het werk van een winterharde singer-songwriter, mogelijk van Ierse afkomst die na jaren lang schuren en schaven eindelijk zijn stijl gevonden heeft. Nicky schijnt Wake Up geschreven te hebben toen hij 15 was, het is ook nog eens zijn allereerste compositie. Tot zover de mythe. Nu de waarheid. Nicky blijkt plagiaat te hebben gepleegd. De tekst is niet van hem, maar ‘geleend’ van een onbekende tekstschrijver. Toen dit bekend werd, schaamde Nicky zich zo diep dat hij alle sporen van de song heeft verwijderd. Je zult hem tevergeefs zoeken op Youtube, Spotify en iTunes waar hij eerst wel te vinden was. Wij kochten Wake Up voordat het schandaal uitbrak en hebben nu dus een zeldzame opname in handen. En die blijven we gewoon draaien. Op Facebook is Nicky 3 x door het stof gegaan en heeft hij zijn nederige excuses aangeboden. Wij vergeven Nicky en hopen dat dit akkefietje niet meer zal blijken dan dat, want die stem! Het zou zonde zijn als we die moeten missen.