Category: Nieuws

Het solodebuut van Brian Wilson was in 1988 de start van een nieuwe periode voor de iconische Beach Boys-songwriter. Om de solocarrière van Wilson nog een keer in het zonnetje te zetten, brengt Rhino een nieuwe collectie uit met zowel studio-opnames als liveopnames. Daarnaast bevat dit album ook twee niet eerder uitgebrachte tracks: Run James Run, een nummer speciaal geschreven voor de collectie, en Some Sweet Day, geschreven in de jaren ’90 samen met Andy Paley. Playback: The Brian Wilson Anthology omvat meer dan 30 jaar muziek, met een selectie uit de negen soloalbums van Wilson. The Brian Wilson Anthology wordt 22 september uitgebracht op cd, 2lp, digitaal en op diverse streamingservices. De Beach Boys-songwriter is ook live te zien door de verlenging van de Pet Sounds 50th Anniversary Tour met maar liefst twee shows in Nederland: 3 juli in Carré en 5 juli in TivoliVredenburg.

Het album start met Love And Mercy, een van de vier tracks op Playback afkomstig van Wilsons debuutalbum. Verder een aantal tracks van twee albums die Wilson in 2004 uitbracht: Gettin In Over My Head en het Grammy-winnende Brian Wilson Presents Smile.  Er zit ook een fotoalbum bij de collectie met een selectie van klassieke foto’s uit Wilsons solocarrière, aangevuld met foto’s van studio-opnamen in 2017. Daarnaast zitten er liner notes bij van David Wild en een exclusieve foto door de legendarische rockfotograaf Robert Matheu.

LIVEDATA 03/07 Carré, Amsterdam 04/07 Kursaal, Oostende 05/07 TivoliVredenburg, Utrecht

 

Twee maanden na de release van zijn debuut-EP blijft Tamino verbazen. Zijn parcours wordt al verbluffend genoemd, en na België en Nederland is nu ook Engeland aan het bezwijken voor het 20-jarige supertalent.

Vorige week stelde The Independent Tamino voor aan haar lezers. De kwaliteitskrant lanceerde een akoestische versie van Habibi in de rubriek New Music To Listen To This Week en overlaadde hem met complimenten:
“I am in love with this man’s voice. There’s a richness and weight to it that seems steeped in the culture of his Egyptian heritage, a solemnness and intensity that belies his age, and an astonishing vocal range that goes from a sombre, deep moan to a deeply affecting falsetto cry. His lyrics, as well, have an old-world romance to them, yet the themes are as universal as they come.”

Vandaag volgt Wonderland Magazine met de première van de video voor Cigar:
Creepy and captivating, the video is almost impossible to take your eyes off of and wonderfully illustrates Tamino’s own exhilarating songwriting and creativity.’

Tamino’s 17-jarige broer Ramy regisseerde de video voor Cigar met de hulp van Tamino zelf en van art director Athos Burez. “Ik loop al een jaar rond met dit concept van een dode die één nacht terug tot leven komt en dezelfde zonden begaat als tijdens zijn leven. Hij heeft nergens spijt van. Ik koos Ramy niet zozeer omdat hij mijn broer is maar vooral omdat ik wist dat hij de video het beste tot zijn recht kon laten komen met zijn talent, passie en aanpak. Hij kent me natuurlijk ook heel goed. Aan hem kan ik, beter dan aan eender wie, mijn ideeën uitleggen. Als kind creëerden we samen verhaaltjes en toneeltjes en het is leuk is dat we dat op een manier nog steeds doen.”

Dit weekend trapte Tamino op Genk on stage zijn drukke festivalzomer af. Vrijdag speelt hij met zijn band op Rock Werchter.

Tamino
Er is een Egyptisch spreekwoord dat luidt: ‘ibn il-wazz 3awwam’; ‘de zoon van een gans is een zwemmer’. Zo vader, zo zoon, of preciezer, zo moeder, zo zoon. Het is waar wat ze zeggen, bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Tamino is de oudste zoon van een Vlaamse moeder en een Egyptische vader. Een antropologe met passie voor viool en piano, en een verkoper en evenementenorganisator die elkaar ontmoetten in de West-Afrikaanse republiek Guinee. De eerste passie van de 20-jarige Tamino Moharam Fouad was het theater: “Het was de eerste beet van de performancemicrobe, veronderstel ik”, klinkt het. “Ik was altijd geïnteresseerd in het vertalen van gevoelens, emoties en ideeën naar iets anders, iets meer dan de typische gang van zaken.” Komt ervan, wanneer je moeder je naar het hoofdpersonage in Mozarts opera Die Zauberflöte noemt.

De zoektocht naar ‘alternatieve werelden’, zoals Tamino het noemt, leidde hem ook naar literatuur – “Er is zelden een rustig moment waarop je me niet met een boek zult zien” – en de muziek.

Tegen de tijd dat Tamino ook Radiohead en Jeff Buckley, met wie hij vaak vergeleken wordt (“Zelfs toen ik nog in punkgroepjes speelde”), toevoegt aan z’n lijstje artiesten die hem inspireren, ligt het vast: “Ik wilde iets met muziek doen. Dat kon ik op mezelf doen, op mijn slaapkamer, of ik kon mijn horizonten verruimen, nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe dingen leren.” Van Mortsel, bij Antwerpen, ging het richting Amsterdam, waar hij zich inschrijft in het conservatorium.

LIVEDATA 30/06 Rock Werchter 07/07 Cactus Festival, Brugge 15/07 Vondelpark Open Air Theatre, Amsterdam 16/07 Valkhof Festival, Nijmegen 28/07 M-Idzomer, Leuven 05/08 Zeverrock, De Pinte 08/08 Lokerse Feesten, Lokeren 15/08 Openluchttheater Rivierenhof, Antwerpen 18/08 Pukkelpop, Kiewit 20/08 Terug naar Tiengemeten, Zuid Beijerland 01/09 Into The Great Wide Open, Vlieland 17/09 Breda Barst, Breda 30/09 7 Layers Festival, Amsterdam 11/10 AB, Brussels 14/12 Ekko, Utrecht 16/12 Altstadt Eindhoven, Eindhoven

 

De veelgeprezen songwriter en gitarist David Rawlings brengt zijn derde studioalbum Poor David’s Almanack uit. Voor de opnames van dit album liet Rawlings de Dave Rawlings Machine achter zich om zich te richten op een nieuw maar tijdloos geluid waarin invloeden van zowel moderne als traditionele americana duidelijk hoorbaar zijn.

Het album werd analoog opgenomen in samenwerking met producers Ken Scott (The Beatles, David Bowie) en Matt Andrews tijdens een zevendaagse sessie in de legendarische Woodland Sound Studios te Nashville Tennessee. Rawlings werd hierbij ondersteund door zijn partner in crime Gillian Welch en diverse gastmuzikanten, waaronder Willie Watson, Paul Kowert, Brittany Haas, Ketch Secor (Old Crow Medicine Show) en Taylor en Griffin Goldsmith (Dawes).

Deze release is de achtste studiosamenwerking tussen Gillian Welch en David Rawlings. Het creatieve partnership duurt inmiddels al meer dan twintig jaar en bracht hen Grammy-nominaties voor The Harrow And The Harvest uit 2011 en Time (The Revelator) uit 2011. Ook het veelgeprezen Nashville Obsolete uit 2015 werd lovend ontvangen en belande in diverse best-of-year-lijstjes in 2015. De succesvolle samenwerking tussen Rawlings en Welch werd in 2015 beloond met de Americana Lifetime Achievement Award For Sonwriting en de Berklee American Masters Award in 2016.

Poor David’s Almanack verschijnt 11 augustus. Als voorloper brengt Rawlings 28 juli de single Cumberland Gap uit, die digitaal verkrijgbaar is.

 

Het Metropolis Festival is een uniek evenement. Geen enkel gratis festival manifesteert zich zo specifiek met onbekend, maar altijd veelbelovend talent. Al sinds 1988 laat Metropolis een groot publiek kennismaken met opvallende, vernieuwende en verrassende muziek van hoge kwaliteit. Het eendaagse festival biedt een podium aan talentvolle bands en acts, die op het punt van doorbreken staan. Het biedt een zoektocht door de spannende line-up van internationale artiesten met een live reputatie. Naar goede muziek moet je niet alleen luisteren, goede muziek moet je live ervaren.

Gemiddeld weten op de eerste zondag van juli ieder jaar weer zo’n 35.000 bezoekers het Zuiderpark te vinden voor een onvervalste festivalbeleving op de zuidoever van de Nieuwe Maas.

De visionaire programmering maakt Metropolis tot wat het is. Veel acts die er hebben gestaan zijn inmiddels gevestigde namen: The Black Keys, Triggerfinger, The xx, Interpol, The Strokes, Blaudzun, The Killers, The Asteroids Galaxy Tour, The Vaccines, Kurt Vile, twenty one pilots om er een aantal te noemen.

Lokaal talent was er ook, zoals Ronnie Flex, De Likt, The Kik, Rats On Rafts, Sevdaliza, Sabrina Starke, Elle Bandita, Winne en Gers Pardoel.

Meer Rotterdams én nog nationaler kan niet. Metropolis is niet alleen een toonzettend evenement binnen het festivalaanbod van de stad, het heeft een landelijke reputatie als de ‘must-be’ vindplaats voor opkomend muziektalent. Voor de vele liefhebbers van originele popmuziek, met een onweerstaanbare drang naar het onbekende is Metropolis in elk geval het nummer 1 festival van Nederland.

Als popplatform ziet Metropolis het niet alleen als taak om talentvolle acts te tonen, maar ook om deze acts vanuit de ‘humuslaag’ te scouten, een podium te bieden en ze structureel te helpen ontwikkelen. In toenemende mate zal dit gaan gelden voor allerlei andere disciplines “rondom het podium” waarbij het festival de afgelopen jaren al succesvolle samenwerkingen met verschillende onderwijsinstellingen is aangegaan.

LIVEDATUM 02/07 Metropolis Festival @ Zuiderpark, Rotterdam

Metropolis Radio #2 – playlist 28 juni 2017

1. The Orwells – They Put a Body In the Bayou
2. Naaz – Words
3. Altin Gün – Kirsehir’in Gülleri
4. Jo Goes Hunting – Act Of Leaving
5. J. Bernardt – Wicked Streets
6. Beach Slang – Punks In A Disco Bar
7. Idles – Well Done
8. Joseph – Hundred Ways
9. The Dawn Brothers – Vampire
10. J. Bernardt – Calm Down
11. Altin Gün – Goca Dünya
12. Priests – Pink White House
13. Janka Nabay And The Bubu Gang – Build Music
14. The Orwells – Who Needs You
15. Yungblud – King Charles
16. Priests – JJ
17. Idles – Mother

Grunge-icoon Mark Lanegan komt woensdag 22 november met zijn band naar de Rotterdamse Maassilo. De show staat in het teken van het dit jaar verschenen album Gargoyle. Als support-acts neemt Lanegan Joe Cardamone en Lyenn mee. De kaartverkoop is direct gestart, voor dit concert zijn uitsluitend staanplaatsen beschikbaar.

Na de dood van Chris Cornell besef je hoeveel het werk van de grunge-iconen verankerd ligt in de originele bands die deze tijdgeest bepaalden. Gelukkig is Mark Lanegan nog onder ons. De voormalige zanger van The Screaming Trees is wat dat betreft een uitzondering op die regel. Zijn loopbaan wordt gedefinieerd door de vele samenwerkingsverbanden: hij zat in gelegenheidsformatie Mad Season met Mike McCready en Layne Staley en brak door tot de mainstream als sleutelfiguur op Songs For The Deaf van Queens Of The Stone Age. Ook maakte Lanegan sterke platen met Greg Dulli (Afghan Whigs) en Isobel Campbell (ex-Belle & Sebastian) en werkte hij met onder anderen PJ Harvey en Moby.

Dat hij als veelgevraagd artiest onvermoeid nieuwe muziek blijft uitbrengen, is voornamelijk berust op zijn onmiskenbare, doorleefde stemgeluid, beneveld met sigarettenrook, drank en zielenleed. Zet zo’n stem onder elk liedje en je weet dat het menens is. Dit jaar bracht Lanegan het loodzware en melancholische Gargoyle uit: met titels als Drunk On Destruction en Goodbye To Beauty. Aan pathos en onheil geen tekort. Mark Lanegan is inmiddels 30 jaar rotsvast een begrip in de muziek. Het concert in de Maassilo wordt gepresenteerd door Motel Mozaique Concerts & Rotown.

LIVEDATA 29/07 Rock Werchter, Werchter 01/07 Effenaar, Eindhoven 22/11 Maassilo, Rotterdam

 

 

Maastrichtse binnenhaven verandert in november in cultureel podium

Muziek- en literatuurfestival Crossing Border, poppodium De Muziekgieterij en Lumière Cinema hebben de handen ineen geslagen. Met Words on Fire is Maastricht een nieuw internationaal festival rijker.

Rond de Maastrichtse binnenhaven Bassin, in de voormalige industriegebouwen van de SPHINX fabrieken, presenteren de drie organisaties een geheel nieuw evenement waarin literatuur, film en popmuziek centraal staan. Op 5 november, aansluitend op het Crossing Border festival in Den Haag, verandert het gebied tussen 15:00 uur en 23:00 uur in een cultureel podium voor verschillende kunstdisciplines.

Words on Fire wordt ondersteund door de Gemeente Maastricht, het Nederlands Letterenfonds en meerdere partners waaronder Mojo Concerts en boekhandel Dominicanen.

De voorverkoop start op zaterdag 26 augustus om 10:00 uur. Ook het programma zal rond die tijd bekend worden gemaakt.

LIVEDATUM 05/11 Words On Fire @ binnenhaven, Maastricht

Het is 15 juli weer zover: Kliko Fest! Alle zalen van het Haarlemse Patronaat worden zowel ’s avonds als de hele nacht (het festival duurt van 20:00 tot 06:00 uur) gevuld worden met het beste wat de garagepunk, trashy blues, rock-‘n-roll en surf te bieden heeft. Kliko Fest is Patronaats indoorfeest voor garagepunk, rock-‘n-roll, trashblues, surf, noise en beat.

New Bomb Turks komt naar Haarlem voor een exclusieve Nederlandse show 15 juli. De Amerikaanse garagepunkband begon in 1990 en heeft inmiddels tien albums en verschillende EP’s en singles op hun naam staan. Sinds 2005 is de band minder vaak live te zien, dus hier wil je bij zijn. Zanger Eric Davidson is tevens de schrijver van het boek We Never Learn: The Gunk Punk Ungergut, 1988 – 2001, over hoe garagepunks The Oblivians, Billy Childish, The Gories, The Hives en Jay Reatard het alternatief waren voor punkbands die inmiddels commercieel succes hadden.

Detroits garagelegendes The Gories bestonden in eerste instantie van ’86 tot ’92 en waren een van de eerste bands die blues met hun garagesound mengden. Ze beïnvloedden legio bands in het genre, waaronder ook stadsgenoten White Stripes. Na een losse Patronaat-show in 2015, nu een Kliko-show!

Meer gruizige garazie! Meatbodies is de band van Chad Ubovich die ook bij Ty Segall, Mikal Cronin en in Fuzz speelt. Segall bracht ook hun debuutplaat uit op zijn label, en terecht, want Meatbodies speelt een heerlijke eigen mix van wilde garagepunk, vertrouwd klinkende hardrockriffs en sixties psychedelica.

“The missing link between The Stooges and Salvador Dali”, daar kun je La Muerte plaatsen. Primitieve agressie en psychedelisch dus, maar ook invloeden van bands als Motörhead en The Birthday Party hoor je terug in deze band, die al in 1983 begon. Ruim 20 jaar was het stil, maar in 2015 kwam de groep terug in nieuwe vorm met een uitverkochte show in Ancienne Belgique. Sindsdien doen ze alleen enkele speciaal geselecteerde shows (in 2016 alleen Roadburn en Graspop) en in 2017 dus Kliko Fest!

Heb je zin om ‘s nachts te knallen? Dat kan zeker met Viagra Boys. De band ontstond nadat een naar Zweden uitgewezen Amerikaanse crimineel en twee locals in Stockholm een paar bier deelden. Ze vroegen zich af of een ‘punkband alleen kan vertrouwen op repetitieve drumpatronen en stuwende baslijnen zonder in de valkuil van pretentieus post-punk gezever te vallen’. Dat lukte, want Viagra Boys klinkt met een vulkanische ritmesectie en scheurende gitaren alsof Suicide, Dead Kennedy’s en Screaming Jay Hawkins een kind kregen en dat vervolgens geadopteerd werd door Captain Beefheart en The Butthole Surfers.

Voor een heerlijk smerige mix surf, garage, rockabilly, fuzz en exotica moet je bij Fifty Foot Combo zijn. En dan het liefst luid, wild en sexy, met als motto ‘100 % brutaal – 95% instrumentaal’. Dit is een show om je bij uit de kleren te scheuren, je naam ten schande te brengen en je inner wild man naar buiten te laten.
Dit jaar bracht Fifty Foot Combo ook nog een nieuw selftitled album uit, geproduceerd door Jim Diamond (The Dirtbombs, White Stripes, The Sonics).

De Nieuw-Zeelandse rauwdouwers The Cavemen vertrokken naar Londen uit hun thuisland “because those rednecks there wanted to lynch us”. Niet onbegrijpelijk, want ze klinken als een combinatie van GG Allin en The Dwarves, en zien er uit alsof The Cramps en The Gun Club zijn samengevoegd. Vier lompe idioten die live alle frustratie en woede er uit laten knallen in een energieke road-rash-raw garage punk rock-‘n-rollshow.

Tussen 1995 en 2005 ging het hard met The Skidmarks. De ’60s garagerockers uit Amsterdam werden uitgeroepen tot beste liveact, toerden door Europa, speelden op Lowlands en verschenen regelmatig op radio en televisie. Daarna waren de leden te horen in bands als Check 1-2, The Pedro Delgados, The Pop-Outs, Fat Pete & the Sherpas en Maison du Malheur, maar nu zijn The Skidmarks toch echt weer terug met een reünie show op Kliko Fest!

Cocaine Piss werd omschreven als een ‘hoop glinsterende kots’, smerig en fascinerend tegelijkertijd. De vier Belgen maken noisey punk met goede lading fuzz om epileptische dansjes op te doen, en hun debuutalbum dat dit jaar uitkwam heet dan ook The Dancer. Het werd opgenomen en afgemixt door Steve Albini (oa Nirvana, Pixies, The Stooges, The Fleshtones), dus dan weet je dat het kwaliteit is. Enter the glittershitstorm and see you under the disco ball!

Yee-hah! Sheesham and Lotus and Son! Achter deze naam gaat een bijzonder trio schuil dat muzikaal diep geworteld zit in de antieke sound van Mississippi folkblues, Appalachian folk, fiddle & jugband muziek en New Orleans brassbands uit vervlogen tijden. Als je er naar luistert met je ogen dicht dan kun je haast de sepiagekleurde beelden zien van een stomme film waar Charlie Chaplin een illegale bar in loopt en schaarsgeklede dames de charleston dansen.

Terwijl een dame gezellig op zijn schoot balanceert, haar borsten in de whiskey dopend, speelt Bob Log III de vuigste bluesy rock-‘n-roll. Hem een one-man-band noemen zou niet voldoende eer zijn, dit is een one-man-fenomeen. Dus als deze menselijke kanonskogel op je af komt in zijn rubberboot, ga dan niet aan de kant, maar spring er bij!

Driewerf van eigen bodem: de stoute Nederbeat van The Jerry Hormone Ego Trip, BARTEK (foto) met hun gruizige fuzzrock, en bluesy garagepunks Low Point Drains.

LIVEDATA 15/07 Kliko Fest, Patronaat Haarlem

 

Waar we haar voorheen kende als ‘de zus van’ of ‘de dochter van’ kunnen we nu wel stellen dat Martha Wainwright vooral haar eigen persoon is. Deze Canadees/Amerikaanse zangeres groeide op in een zeer muzikale omgeving als dochter van troubadour Loudon Wainwright III en folkzangeres Kate McGarrigle.

Toch heeft Martha een specifieke en persoonlijke folkrock stijl ontwikkeld waarbij ze haar mening niet onder stoelen of banken steekt, getuige het nummer Bloody Mother F****** A******.
Voor haar zevende album Goodnight City werkte ze samen met o.a. Beth Orton, Glen Hansard en haar broer Rufus Wainwright. Met haar bijzondere gevoel voor dramatiek en poëtische teksten staat ze op 3 juli in Paradiso Noord.

LIVEDATUM 03/07 Paradiso Noord, Amsterdam