Nieuws Archieven - Page 848 of 1281

Uniek festijn rond werk nieuw kunsttalent in Melkweg

Melkweg Expo verzorgt 4 augustus de eerste editie van Arty Party. Op deze zomeravond ontdekt de bezoeker de toekomst van de Nederlandse kunstwereld – de dit jaar afstuderende garde – in elke hoek van de Melkweg. Verwacht geen statische tentoonstelling maar een dynamische opeenvolging van presentaties, shows en optredens. Livemuziek is er van het Amsterdamse MICH en Délage and The Togetherness.

Tijdens Arty Party neemt jong talent de Melkweg over en wordt een feestje rond hun kunstwerken gebouwd. Vrijdag 4 augustus vanaf 21:00 uur wordt de Melkweg een grote kunstspeeltuin met optredens in donkere hoeken, installaties in de expo en unieke presentaties in de OZ. Subbacultcha presenteert livemuziek en dj’s die beurten wisselen met kunstpresentaties on stage, gebracht door Dead Darlings. Maar niet alleen leeghoofdig gefeest. Zo geven o.a. Creators, Young Collectors Circle en kunstenaar Jan Hoek informatieve praatsessies voor kunstenaars die net of al even zijn afgestudeerd.

Kunst
Melkweg Expo stuurde haar goede vrienden van onder meer De Appel, TENT, New Dawn, Witte de With, This Art Fair, Young Stedelijk, Galerie Bart en Nachtbrakers naar alle eindexamenshows in Nederland. Uit de afstuderende lichting kunstenaars van dit jaar selecteerden zij hun favoriete namen. Hun werk zal te zien zijn in de hele Melkweg. Er is fotografie, mode, installaties, beeldende kunst, performance en film. De eerste namen zijn bekend: Annabelle Binnerts, Anouk Smith, Aurélien Lepetit, Bart Lunenburg, Carmel Klop, Chris Rijk, Dylan van Vliet, Eva Kreuger, Hansje Hofland, Indre Urbonaite, Julien Guettab, Lydia Buijs, Martijn Mendel en Timna Tomisa.

Muziek
Het muzikale programma wordt deze avond gepresenteerd door Subbacultcha. Livemuziek is er van MICH. Deze muzikale baby van kunstenaar Piet Parra, Bastiaan Bosma (Aux Raus) en Rimer London (uit het Magnetron/Bas Bron-kamp), is een mix van shoegaze, wave en krautrock met een pessimistische ondertoon. Délage and The Togetherness neemt het publiek in fast forward op sleeptouw door zijn hartsmarten en liefdesrollercoaster. DJ Felix & Alan van de Rietveld Academie brengen met hun Afrikaanse beats, disco, wave en dub iedereen aan het dansen.

LIVEDATUM 04/08 Melkweg Amsterdam

Jazz Middelheim 2017: expeditie van vrijheid & avontuur

Lies Steppe, medewerkster van Klara (de klassieke radiozender van de VRT), kruipt tijdens Jazz Middelheim opnieuw in het kleed van presentatrice-gastvrouw. Een prima gelegenheid om te polsen naar haar favorieten op de affiche en een verbindende babbel over het fenomeen jazz dat dit jaar zijn honderdste officiële verjaardag viert.

Tekst Ruud Van Der Locht Foto Joris Vermost

Naar parels in de koffer van Jazz Middelheim 2017 moet Lies Steppe niet lang zoeken. “Joshua Redman brengt drummer Brian Blade mee, een fantastische muzikant die met Daniel Lanois en het Wayne Shorter Quartet werkte. Ongetwijfeld één van de meest fenomenale muzikanten die ik ken. Charles Lloyd & the Marvels begeestert mij vooral met de specifieke saxgeluiden die vrij spiritueel klinken. Charles beleeft zijn derde renaisssance; na een blitzcarriere in de sixties, (hij had een soort van rocksterstatus) ontvluchtte hij letterlijk het succes, kreeg ernstige gezondheidsproblemen en schenkt vandaag al zijn toewijding aan zijn muziek. Maar ook op vrijdag, wanneer de Nu jazz hoogtij viert, belooft het erg boeiend te worden. Ik verwacht veel van Mark Guiliana die dit jaar ‘artist in residence’ is. Hij is één van de meest beloftevolle actuele drummers en speelde o.a. mee op het laatste album van David Bowie. Tot slot kijk ik ook met veel interesse uit naar het Clubpodium dat steeds groter en interessanter wordt.”

Horizontaal ‘jazzen’
Jazz Middelheim is dit jaar aan zijn 36ste editie toe en lijkt over bijzonder sterke festivalgenen te beschikken. Daar zijn een aantal redenen voor, vindt Lies. “Naast de eigenzinnige, doelgerichte programmatie vindt het fesitval plaats op een fantastische locatie met het kasteel op de achtergrond en de prachtig uitgelichte bomen. Festivalgangers kunnen er heerlijk in het gras liggen terwijl ze naar livemuziek luisteren. Bovendien beschikt Jazz Middelheim over een erg rijke traditie en een podium waarop een resem jazzgrootheden stonden. Bovendien trekt het festival op een verstandige manier zijn register open. Vorig jaar stond Patti Smith op de affiche, dit jaar komt Van Morrison op bezoek waardoor ook de niet-pure jazzfans worden geprikkeld. Tot slot zendt de VRT een aantal concerten integraal uit en doet dat op een erg bedreven wijze. Sommige artiesten, zoals John Zorn en Stefano Bollani brachten de opnames van hun concert zelfs uit op een album.”

De laatste jaren staken een heleboel jonge, alternatieve jazzbands de kop op; Stuff, Black Flower, BadbadNotGood, De Beren Gieren,… En er lijkt maar geen eind te komen aan de vloedstroom. “De golf die Stuff mee ontketende, doet me wat denken aan de dEUS-periode een dikke twintig jaar geleden. In hun voetspoor ontrolden zich destijds een heleboel alternatieve rockbands. Wie weet vormt Stuff vandaag een inspiratiebron voor veel jonge muzikanten om met jazz aan de slag te gaan. Maar vergeet niet dat ook de jazzconservatoria veel volwassener zijn dan pakweg vijftien jaar geleden. Het niveau ligt er vandaag erg hoog.”

Een jazzmeisje van 13
Dat Lies Steppe anno 2017 de rol vervult van ‘madame jazz’ bij de VRT is niet toevallig. Blijkbaar vloeit er een hoop improvisatie doorheen haar DNA. “Als dertienjarig kind ontleende ik reeds cd’s van Billie Holiday en Coltrane uit de plaatselijke bibliotheek. Dat vind ik nu wel cool want op dat moment luister je nog heel puur en onbevooroordeeld naar muziek, zonder beïnvloed te worden door tijdelijke hypes. Vooral de vrijheid en het avontuur die jazzmuziek uitstraalt, spreken me enorm aan. Jazzmuzikanten vormen een groep bij uitstek die zich in het diepe stort. Figuren die bij voorkeur over de nodige humor en zelfrelativering beschikken. De pretoogjes en telepathische communicatie, die ik bijv. ervaar bij muzikanten als Wayne Shorter en Brian Blade, stralen puur spelplezier uit. Dat is ongetwijfeld ook dé reden waarom jazzmuzikanten zich op late leeftijd nog steeds rot amuseren op een podium. Kijk naar Randy Weston die intussen de negentig gepasseerd is, maar nog steeds de eer van Afrika vertegenwoordigt met een glimlach van oor tot oor. Als je dergelijke mooie muziek maaakt, moet je ook wel een mooi mens zijn. Het klinkt misschien klef, maar het is wel de waarheid…”

LIVEDATA 03-06/08 Jazz Middelheim @ park Den Brandt, Antwerpen.

Album van de Dag: Arcade Fire – Everything Now

Arcade Fire – Everything Now (Sony)

We turn the speakers up till they break. ‘Cause every time you smile it’s a fake! Stop pretending, you’ve got everything now. Zo dansbaar als de pest, de titeltrack van de nieuwe Arcade Fire: Everything Now. Met dank aan wat geleende elementen uit The Coca Cola Song van Francis Bebey. Ere wie ere toekomt. Gitzwarte tekst niettemin die Win Butler zingt, sterk contrasterend met die retevrolijke melodie en dat dito refrein. Het nummer doet onherroepelijk denken aan ABBA. Tijdens Everything Now is stilzitten onmogelijk. Het is de perfecte popsong.

Put Your Money On Me had bovendien geschreven kunnen zijn door het Zweedse superduo Björn Ulvaeus en Benny Andersson. Maar het is toch echt aan het brein van Butler en consorten ontsproten.

Van ABBA schakelt The Arcade Fire net zo makkelijk over naar reggae, met de eerste zwakke broeders op de plaat; achtereenvolgens Peter Pan en Chemistry, hoewel laatstgenoemde nog enigszins te pruimen is. Maar dat Arcade Fire zich in de toekomst nogmaals vergaloppeert aan reggae-achtige tracks lijkt uitgesloten. Je kunt je nauwelijks aan de gedachte onttrekken dat Butler een weekje Jamaica heeft gepakt en na een mojito of 9 een gitaar om z’n nek heeft gehangen. In een hangmat.

Terwijl we met het aansluitende Infinite Content alle ellende rap vergeten zijn. Een eendimensionale, gejaagde punksong van anderhalve minuut, die wel even nodig was om de aandacht er weer bij te hebben. Gekke Canadezen dat ze zijn volgt Infinite Content andermaal, maar nu in een wiegende countryversie.

Het reeds gememoreerde reggaeblokje wordt voorafgegaan door het verslavend lekkere Creature Comfort, de sterkste track op Everything Now. Handelend over met zichzelf worstelende jeugd. Creature Comfort behoort zelfs zonder discussie tot het allerbeste wat Arcade Fire op plaat heeft gezet tot nu toe. Knallende drums, elektronische bassen, Win Butler in topvorm en de licht hysterische zang van Régine Chassagne, opgeteld bij hypnotiserend syntesizergeweld, maken het nummer onweerstaanbaar. De tekst is confronterend, voor hen die het aangaat.

Some girls hate their bodies
Stand in the mirror and wait for the feedback

Assisted suicide
She dreams about dying all the time
She told me she came so close
Filled up the bathtub and put on our first record (ha, ook zelfspot!)

Saying god, make me famous
If you can’t just make it painless
Born in a diamond mine
It’s all around you but you can’t see it

The white lie of American prosperity
We wanna dance but we can’t feel the beat

Good God Damn zou Butler ook zomaar eens geschreven kunnen hebben in zijn hangmat. Het nummer leunt op een fijn basritme, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is eentonig en uiteindelijk ook vervelend.

We Don’t Deserve Love heeft last van datzelfde euvel. Ook Chassagne weet de song niet te redden.

Na de herhalingsoefening in het midden van de plaat, Infinite Content, wordt Everything Now afgesloten met een vervolg op de 46 seconden die de titeltrack inluiden, dus andermaal Everything Now, maar nu in een slowmotionversie.

Al met al is het materiaal op het album, waar een hele batterij aan producers op los is gelaten, veel te mager om een voldoende te scoren. Een snelle revanche in 2018 stel ik voor. Tekst Pieter Visscher

BOO SEEKA op 2 augustus naar de Sugarfactory

Synths, beats en vocalen: dat is BOO SEEKA in het kort. Melodieën worden opgepakt om ze daarna direct weer terug te kaatsen met door hiphop en r&b gedreven grooves en beats. Pak daar de invloeden van de gelaagde en experimentele beats van Major Lazer bij, voeg de coolness van J-Dilla toe en maak het af met de soulvolle zang a la Cody Chestnutt en voilá: daar is BOO SEEKA.

Dit hiphop-psych-soul-project uit Sydney begon als een uitlaatklep voor een paar muzikale experimenten, een soort testlab voor nieuw geluid. Ondertussen bleef de groep vermenigvuldigden en begonnen ze met het produceren van steeds meer verfijne, heerlijke sounds. Op dit moment werkt BOO SEEKA aan het eerste album, tijdens en tussen het touren door. Een voorproefje hierop krijg je door het luisteren van de meest recente single Does This Last, waarbij je op een zacht bed van spacey synths en gelaagde strijkers wordt gelegd.

Support: The Ultraverse
The Ultraverse is een nieuwe electronica-act uit Nederland. Producer Huub van Loon vindt inspiratie in grensverleggende artiesten als Trentemøller, Moderat en Bob Moses en houdt van donkere, atmosferische en elektronische muziek. Wel blijft zijn voorliefde voor popliedjes altijd voel- en hoorbaar. Deze combinatie vormt de fundatie voor The Ultraverse, een driemansformatie met Pim Mulders op gitaar, Jos van Loon als live-producer en frontman Huub die voor synths en vocalen zorgt. De eerste single Silent Call verscheen via VEVO US, dat het liedje wereldwijde promotie schonk. Benieuwd?

LIVEDATUM 02/08 Sugarfactory, Amsterdam

Hiphoplegende KRS-One naar Nederland

The Teacher a.k.a. The Blastmaster a.k.a. The Philosopher a.k.a. Big Joe Krash a.k.a. KRS-One is een levende hiphoplegende. Natuurlijk kent iedereen Sound Of The Police, maar de kenners weten dat Lawrence Krishna Parker nog wel meer klassiekers op zijn naam heeft staan, waaronder MC’s Act Like They Know, Mortal Thought en Step Into A World (Rapture’s Delight).

KRS-One is in de loop van de jaren blijven toeren en albums uitbrengen. Hij blijft ook trouw aan de inhoud van zijn lyrics en beats en doet zijn eigen ding. Politieke statements spitten over old-school boom-bapbeats. Live stelt KRS door zijn jarenlange ervaring en enorme energie tijdens zijn shows nooit teleur.

Donderdag 5 oktober komt KRS-One naar de Q-Factory in Amsterdam.

Club Caroline #9 vanavond om 20:00 uur

Pinguin Radio en indielabel Caroline Benelux slaan de handen in elkaar en lanceren gezamenlijk Club Caroline! Elke dinsdag van 20.00 – 21.00 uur hoor je de nieuwste indie tracks en de grootste alternatieve hits van muzieklabel Caroline Benelux.

We nemen je een uur lang mee langs onze nieuwste releases, onze artiesten vertellen zelf over hun muziek en je hoort onze eigen favoriete tracks. Van Tame Impala tot Childish Gambino en van Bear’s Den tot Glass Animals. Je hoort het op Club Caroline.

Major Music, Indiependent Spirit!

Caroline Benelux is een muzieklabel dat zich grotendeels richt op indie en alternatieve muziek. Het jonge enthousiaste Benelux team is onderdeel van Caroline International dat kantoren heeft over de hele wereld. Caroline is een revival van het in 1973 opgerichte Caroline Label, dat oorspronkelijk door Richard Branson werd opgericht om platen uit te brengen binnen zijn eigen muzikale passie: alternatieve prog-rock. Het huidige label richt zich op alles wat goed en credible is in de wereld van de indie muziek: St. Vincent, Bear’s Den, Tame Impala, Childish Gambino, Nick Mulvey, Thurston Moore, The Amazons en Nederlandse bands als Orange Skyline, PAUW, De Staat, Chef’Special & many more.

Elke dinsdagavond tussen 20:00 en 21:00 uur presenteert het team van Caroline een uur van de beste nieuwe muziek uit haar roster op Pinguin Radio. De presentatie van de uitzending is in bekwame handen van de meesterlijke DJ Philo Boss.

CLUB CAROLINE #9

UITZENDING 1 augustus

Beck – Dreams
Sven Hammond – Lazarus
Orange Skyline – Hotel Rooms
Mavis Staples – Slippery People
Bear’s Den – Clouds Of Pompei
Lucy Rose – No Good At All
St Vincent – NY
Chef’Special – Because I Love You
Rhye – Please
Glass Animals – Agnes
Nine Inch Nails – Less Than
Nick Mulvey – Mountains To Move
Jelani Blackman – One More Time
Iggy Pop – Gardenia

Een uitgebreidere versie van Club Caroline kun je ook terugvinden op Spotify

Epica en Metropole Orkest slaan handen ineen

Epica kan een nieuw wapenfeit op zijn toch al omvangrijke palmares bijschrijven. Zojuist is deze Nederlandse symfonische metalband uit meer dan 650 deelnemers uitgeroepen tot winnaar van de muzikale wedstrijd Metropole Orkest met…, die door het Metropole Orkest zelf eerder dit jaar werd geïnitieerd. Het doel: bewijzen dat dit internationaal gerenommeerde orkest (o.a. winnaar van drie Grammy Awards) alle muziekstijlen kan spelen én met veel plezier samenwerkt met nieuw en gevestigd talent uit Nederland.

Het is overigens niet voor het eerst dat Epica met een symfonieorkest gaat samenwerken. In maart 2013 gaf de band ter viering van zijn tienjarig jubileum voor 5000 bezoekers een spectaculair en uniek drie uur durend concert met een 70-koppig Hongaars koor en orkest in een uitverkocht Klokgebouw in Eindhoven.

De komende tijd kiezen het Metropole Orkest en Epica samen de perfecte track uit, om het nummer te arrangeren voor orkest om vervolgens over een paar maanden de studio in Hilversum in te duiken om het nummer te vereeuwigen.

Denk je aan een orkest, dan denk je aan klassiek. Maar dat speelt het Metropole Orkest (MO) niet. Wel jazz, pop, soul, funk, cabaret, musicals, filmmuziek en wereldmuziek. Van nu en van langer geleden. Het grootste professionele pop- en jazzorkest ter wereld deelde het podium met grootheden als Ella Fitzgerald, Dizzy Gillespie, Pat Metheny, Brian Eno, Herbie Hancock, Basement Jaxx en Bono.

De geschiedenis en carrière van Epica laten zich het best omschrijven als een spannend jongensboek. De symfonische metalband rondom mezzosopraan Simone Simons groeide in vijftien jaar tijd uit tot een even populaire als gerespecteerde act van internationaal formaat met wereldwijd honderdduizenden trouwe fans (op Facebook 2.2 miljoen fans). 1 september brengt Epica zijn gloednieuwe 6-track-EP The Solace System uit, waarvan de gelijknamige titelsong sinds vorige maand op YouTube staat.

LIVEDATA 20/10 Hedon, Zwolle 21/10 Patronaat Haarlem 22/10 Doornroosje, Nijmegen

The Black Seeds – Freakin’

Het Nieuw-Zeelandse reggae/soulgezelschap The Black Seeds heeft een video gelanceerd voor hun nieuwe single Freakin’. De door disco geïnspireerde floorfiller is met zijn 808-drums, bouncy synths en onweerstaanbare beat waarschijnlijk de meest funky track van de band ooit!

Frontman Barnaby Weir omschrijft het als volgt: “Freakin is one for the end of the week, end of the line, letting loose. Shaking it off. It is the party pick me up track on the album with lyrics to match.”

De track is afkomstig van het nieuwe album Fabric dat 8 september verschijnt.

The Black Seeds versieren hun solide basis van dub & reggae al bijna 20 jaar met elementen uit funk, soul, afrobeat en andere swingende bestanddelen. Clash Magazine omschreef de band al eens als “one of the best live reggae acts on the planet”. Het achttal weet rauwe energie te combineren met good vibes en heeft daardoor wereldwijd een flinke achterban opgebouwd die nog steeds aan het groeien is.

Habitat onconventioneel vervolg op eerder werk Beliefs

Het nieuwe album Habitat van Beliefs verschijnt 22 september. Het derde studioalbum van de Canadese noisepopband rondom Jesse Crowe en Josh Korody is een onconventioneel vervolg op het eerdere werk waarin snoeihard met het verleden afgerekend wordt.

Elke band komt vroeg of laat met dat ene album dat je compleet van je sokken blaast. Dat ene album dat al je eerdere meningen en verwachtingen compleet teniet doet en het verleden overstijgt. Voor Beliefs is Habitat dat ene album.
“Absoluut, Habitat is een donkere plaat geworden”, zo stelt Crowe. “Dat is ook wel logisch, denk ik. Als tiener was ik een gothic die alleen maar naar Portishead wilde luisteren, terwijl Josh eigenlijk altijd Aphex Twin op had staan. Ik denk dat we nu een goede mix hebben gevonden tussen het willen zijn van een wall-of-sound-band en weten wanneer je stil moet zijn. Met drie gitaren is dat nagenoeg onmogelijk. Er is geen ruimte. Het is vooral gasgeven, zonder rem.”

Habitat werd in zestien dagen opgenomen en geproduceerd door Josh Korody, die behalve bandlid van Beliefs ook bekendstaat als producer van onder meer Dilly Dally en Weaves. De drums werden ingespeeld door studiomultitasker Leon Taheny, die eerder al werkte met onder meer Arcade Fire, Death From Above en Austra, terwijl Holy Fuck’s Graham Walsh de mix van het album voor zijn rekening nam.

De gedeelde liefde voor 80’s- en 90’s-noisepop bracht Jesse Crowe en Josh Korody in 2013 samen, waarna datzelfde jaar nog het zelfgetitelde debuutalbum uitkwam. Gevolgd door Leaper in 2015 groeide de band uit tot een van de meest gerespecteerde bands in haar genre. De nieuwe single 1994 ging op 17 juli in première via Billboard Magazine en is de voorloper van het nieuwe album Habitat, dat 22 september verschijnt via Outside Music/Hand Drawn Dracula.

Lilly Hiatt eert haar muze David Bowie

“De nacht dat David Bowie overleed, was ik vol van ongeloof. Ik wilde met iemand praten, maar het was te laat om een telefoontje te plegen. Ik huilde stilletjes en ging naar bed.” Was getekend, Lilly Hiatt.

De alternatieve countryzangeres uit Nashville, Tennessee pakte de volgende ochtend haar gitaar op en schreef een song over Bowie; The Night David Bowie Died. Een ode aan haar muze.

“Ik begon te zingen en de eerste woorden die er kwamen, gingen over Bowie. Ik kreeg het gevoel dat David mij een klein cadeautje gaf.”

Lilly Hiatt is momenteel druk doende met een succesvolle tournee door de Verenigde Staten.