Category: Recensies

Allah-Las – Right On Time

Laten we het nog maar een keer proberen. De vorige single van Allah-Las, een oud IJsbreker nog wel dreigt vroegtijdig te sneuvelen in de Graadmeter. Maar misschien valt Right On Time wel goed.

Hij is in ieder geval heel anders dan The Stuff. De tweede voortrekker van het Zuma 85 album van de band uit L.A. is een mid tempo track met lekker lijzige zang. Die zit wat achter in de mix. De gitaar daarentegen is prominent aanwezig. De guitar man begint al met soleren als het intro nog maar nauwelijks is begonnen en gaat door tot aan de fade-out drie en halve minuut later.

Vanishing Twin – Afternoon X

Een van de meer ongrijpbare en dus intrigerende tracks van de laatste tijd staat op naam van een band die we nog niet eerder hebben verwelkomt, Vanishing Twin uit Londen.

Standplaats Londen moeten we zeggen, want afgaande op de namen van twee van de drie bandleden stond hun wieg waarschijnlijk ergens anders. Ook is Vanishing Twin meer een project dan een conventionele band. Aanjager is zangeres en multi-instrumentalis Cathy Lucas, die deze ronde wordt bijgestaan door Valentina Magaletti (drums) en Susumi Mukai (bas). Produceren doen ze alle drie.

Afternoon X komt van het in oktober te verschijnen vijfde (!?) album van Vanishing Twin. Het is een beetje een raadsel waarom het trio nooit eerder op onze radar is verschenen, want ook op de oudere album staan mooie, sfeervolle, minimalistische, mysterieuze en dromerige luisterliedjes al la Afternoon X. Evenzeer is het een raadsel dat Vanishing Twin niet veel bekender is dan ze nu het geval. Maar wat niet is kan nog komen. Het zou verdiend zijn.

Yard Act – The Trench Coat Museum

Zanger en tekstdichter James Smith heeft een heel verhaal over de diepere betekenis van de nieuwe single van zijn band Yard Act.

The Trench Coat Museum zou gaan over verschuivende perceptie, de dwaasheid van je zelf als norm nemen en de negatieve invloed van eigendunk op het creative proces. Het zal wel. Als The Trench Coat Museum niet zo aanstekelijk funky zou zijn, niet zo boordevol heerlijke gitaren zou zitten en niet de complete acht minuten zou blijven boeien had geen hond naar zijn spraakwaterval geluisterd.

Hadden we al gezegd dat Trench Coat funky en opzwepend is? Dat komt deels door het ouderwetse gescratch waarmee het nummer doorspekt is. The Trench Coat Museum is en zogeheten stand alone track en komt dus niet op een album.

Cherry Glazerr – Soft Like A Flower

Anders dan de titel doet vermoeden trekt Cherry Glazerr weer behoorlijk van leer op nieuwe single Soft Like A Flower.

Ze begint rustig, maar al ras vallen de gitaren in en begint een avontuurlijk reis naar een plotseling slot. Toon en volume van de gitaren geven aan dat Cherry, of laten we haar maar bij haar echte naam noemen, Clementine Creevy heen en weer wordt geslingerd door emoties. Een manisch lachje -of is het een snik?- maakt haar turbulente gemoedstoestand nog eens extra duidelijk.

Soft Like A Flower komt van een nieuw album van de band/zangeres uit L.A. De opvolger van Stuffed & Ready (2019) heet I Don’t Want You Anymore en volgt in September.

Hello Yello – Alone in December

Hello Yello is een rocktrio uit Oakland, Californië. De band bestaat al zo’n jaar of tien, maar is zeer zuinig als het gaat om het uitbrengen van muziek.

Acht nummers staan er nog maar online. De reden voor hun karige output lijkt niet zozeer een gebrek aan repertoire, maar eerder een zeer strenge kwaliteitsbewaking. De openbare tracks geven al wel een goede indruk van wat  Hello Yello wil: muziek maken die makkelijk toegankelijk is, maar ook uitdagend voor de spelers. De boys kunnen behoorlijk blazen, maar ook lekker jazzy pielen.

Het zou niet verbazen als ze conservatorium hebben gedaan. Dat is gissen, want qua bekendheid en dus ook publiciteit hebben Dylan en Jade Wiggins en Martin Rodrigues nog een hele weg te gaan. Maar met geduld en een beetje geluk gaat Hello Yello er wel komen.

Nieuwe single Alone In December zal daar zeker bij helpen. Het nummer is vooral een vehikel voor de gitarist om zijn vaardigheden te tonen, maar kort en krachtig genoeg om voor indie door te kunnen gaan.

Nondeju wat een lekker stukje soul: Steffen Morrison

Deze man kreeg het hele veld van de Bayou aan het heupwiegen tot voluit meeswingen. Wat een gevoel zit er in die stem zeg en wat een heerlijk podiumdier.
Reporters Casper van Aggelen en Frederiek van der Heiden waren al fan, maar na de Zwarte Cross is iedereen wel om. Steffen Morrison was al regelmatig te horen op ons kanaal Pinguin Pluche en dat kan zo alleen maar meer worden!

 

Steffen Morrison – Zwarte Cross – Foto: Casper van Aggelen
Steffen Morrison – Zwarte Cross – Foto: Casper van Aggelen
Steffen Morrison – Zwarte Cross – Foto: Casper van Aggelen
Steffen Morrison – Zwarte Cross – Foto: Casper van Aggelen
Steffen Morrison – Zwarte Cross – Foto: Casper van Aggelen

Betoverend en meeslepend: Anneke van Giersbergen

Dat Anneke van Giersbergen een begrip is in de muziekwereld wist iedereen al. Maar dat ze je zo kan betoveren, zo kan meevoeren naar andere werelden, dat was misschien meer dan wie dan ook verwachtte.
Onze fotografen en reporters op het festival, Casper van Aggelen en Frederiek van der Heiden, over de shows:
The Roadhouse
‘Ze mag de 50 dan misschien gepasseerd zijn, maar Anneke van Giersbergen en haar band zetten The Roadhouse volledig op z’n kop. Als een jonge hinde die voor het eerst op een podium staat pakte ze het publiek van begin tot eind helemaal in.’
Theatertent
‘Anneke van Giersbergen deed ook een volledige show met alleen muziek van Kate Bush in de Theatertent. Prijs jezelf maar gelukkig als je erbij was, want dit was zo’n moment om nooit meer te vergeten.’

 

 

 

 

Telescreens – Games

Terwijl ex IJsbreker Lost langzaam op stoom begint te komen in de Graadmeter heeft Telescreens al weer een nieuw nummer los gelaten.

Games is misschien nog wel beter dan Lost. Het is wederom een gitaar gedreven powerpopsong met opwindende solo. Dit keer krijgt ook de man achter de toetsen wat meer speelruimte.

‘Future alternative’ noemen de New Yorkers hun stijl. Over dat alternative kunnen we twisten, maar met de future van Telescreens zit het wel snor.

 

 

Alamo Race Track – Got to get home

Single twee van het nieuwe album van Alamo Race Track is een op het eerste gehoor leuk en luchtig liedje, dat bij nader inzien helemaal niet zo vrolijk is.

Ralph Mulder schreef de tekst nadat hij zich door familieomstandigheden genoodzaakt zag om een tijd terug te gaan naar zijn ouderlijk huis in Groningen. Dat triggerde een hoop half weggestopte herinneringen, die hij zoals een singer-songwriter betaamt verwoorde en verwerkte in een serie songs.

Got te get home gaat over prille liefde en religieuze verwarring. Serieuze zaken, maar dat zou je dus niet zeggen als je de helder rinkelende gitaren hoort van meestergitarist Robin Berlijn en de ongedwongen melodie.

Album, Greetings From Tear Valley and the Diamond Ae volgt begin oktober. Ook gaat Alamo Race Track weer spelen, maar daarover later meer.

Big Thief – Vampire Empire

Sinds hun optreden op Best Kept Secret vorig jaar en eerder in Paradiso geniet Big Thief hier een welhaast een mythische status. Een van de songs die live een onuitwisbare indruk maken is Vampire Empire, dat nog op geen enkel album staat.

Dat lijkt ook niet te gaan gebeuren. Wel is er nu een live-versie verschenen, eerder dit jaar opgenomen in Spanje. Wie Big Thief nooit aan het werk heeft gezien staat een verassing te wachten. Op plaat kan de band vrij intens klinken, maar gaan de meters zelden in het rood. Arianne Lenker zingt indringend, maar ook meestal ook wat ingetogen. Op Vampire Empire laat ze alle reserves varen en zingt ze vanuit haar tenen. Dat doet ze over een beat die herinnert aan het geïnspireerde primitivisme van de vroege Velvet Underground.

Op 20 oktober komt Vampire Empire ook uit op single met op de b-kant een andere live-favoriet, Born For Loving You.