Category: Recensies

Miss Grit – Nothing’s Wrong

Miss Grit is terug met een warme electro-ballad.

De Amerikaans-Koreaanse heeft sinds september vorige jaar vier singles laten verschijnen. Dat brengt haar totale output op 14 songs. Het is opvallend hoe snel miss Margareth Sohn haar eigen stem heeft gevonden. In den beginne zat ze nog in het vaarwater van haar grote voorbeeld St Vincent, maar op Nothings Wrong staat ze op eigen benen en stevig ook. Ze is dus klaar voor een eerste album. Dat gaat er dan ook komen, deze maand nog, de 24ste met als titel Follow The Cyborg.

Someone – Suddenly (album versie)

We draaiden de single-edit al,  maar de albumuitvoering voegt twee belangrijke minuten toe aan Suddenly, dus gaan we voortaan die draaien.

Suddenly is de openingstrack van Owl, het nieuwe album van Someone, de band van Tessa Rose Jackson en haar partner in zo goed als alles Darius Timmer. Owl is zo’n zeldzame langspeler zonder zwakke plekken. De wat de NRC de ‘tovermooie en bedwelmende’ sfeer noemt die door Suddenly wordt opgeroepen wordt moeiteloos in stand gehouden tot en met de laatste klanken van Over The Moon.

Bijna ongemerkt heeft Someone zich ontpopt tot een van onze beste en ook meest gewaardeerde bands. Bijna, want de band heeft er hard voor gewerkt; veel spelen, veel experimenteren met beeld en geluid en ook lekker veel uitbrengen. Het eerste Someone album is nog maar twee jaar oud. En voor Tessa zich volledig op Someone concentreerde had ze onder eigen naam ook al het nodige doen verschijnen. Bij elkaar is ze nu ruim tien jaar bezig en wordt dus almaar beter. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat haar talent inmiddels ook in Engeland wordt herkent, waar een deel van haar roots ligt. Iemand gaat het druk krijgen komende jaren.

DIRK. – Alarms

DIRK. met een .  heeft 4 nieuwe nummers opgespaard, genoeg voor een EP dus.

Die EP is de laatste opmaat naar het 2e album van de Vlaamse rockers. Het zes minuten durende Alarms laat diverse dingen horen, hoeveel verschillende noten ze op hun zang hebben bijvoorbeeld en in welke bloedvorm ze wel niet verkeren!

Alarms bouwt langzaam op naar een climax die niets minder dan bevredigend is. Het is dat we niet roken anders hadden we er eentje opgestoken toen Alarms was uitgeklonken. We tellen af naar het moment dat het Idiot Paradise album uitkomt op 3 maart en kijken uit naar de concerten die DIRK. op 22, 23 en 24 maart zal geven in respectievelijk Maastricht (Muziekgieterij), Eindhoven (Cafe Altstad) en Rotterdam (V11).

Gorillaz – Silent Running (feat. Adeleye Otomayo)

Het druist tegen zo’n beetje alle wetten van de popmuziek in wat Damon Albarn presteert. De meeste acts pieken aan het begin van hun carrière. Na een album of twee, drie worden de songs minder waarna het heilige vuur langzaam uitdooft.

Albarn heeft niet alleen aangetoond met Gorillaz dat er leven na Blur bleek te zijn, zijn bijband groeide zelfs uit tot hoofdact met meer succes dan Blur -voorwaar ook geen kleintje- ooit heeft gehad. Gorillaz is alweer toe aan hun 8ste album. Dat is evenveel als Blur er heeft gemaakt. En nu al is het duidelijk dat Cracker Island een nieuw hoogtepunt wordt in het oeuvre van de cartoonrockband.

Opvallend is dat Albarn deze ronde relatief weinig hulp van buitenaf heeft ingeschakeld. Et zijn wel gasten, Stevie Nicks, Beck en Tame Impala o.a., maar die treden zelden op de voorgrond. Het sfeervol wiegende Silent Running –de laatste single voor de albumrelease de 23ste- is zo typisch des Damon’s dat het best van (de late) Blur had kunnen zijn of een van zijn soloalbums. De tussen haakjes genoemde Adeleye Omatoyo zingt een soulvolle tweede stem, maar the star of the show is dus de baas van de band zelf.

Cracker Island komt op 23 februari al uit.

Tramhaus – The Goat

The Goat is pas het 8ste nummer van Tramhaus dat online te vinden is. Ondanks dit nog geringe aanbod wordt de band toch al algemeen beschouwd als een van ‘s Neerlands beste indiebands.

Die reputatie wordt alleen maar bevestigd zo niet verstevigd door The Goat. We horen een band die zijn klassiekers kent (Sonic Youth/Television) maar het imitatiestadium al ver voorbij is. De mannen en meiden nemen alle tijd om The Goat rustig op te fokken tot een climax die zich het beste laat omschrijven als een orgie van gitaren. Naar verwachting zal Tramhaus deze zomer te zien zijn op een aantal prominente festivals. The Goat zal ongetwijfeld een hoogtepunt vormen in hun set, en waarschijnlijk niet het enige.

FORD TRIO – HATSUDAI

Er blijken heel wat hondjes te zijn die fikkie heten, maar het FORD TRIO -of is het de FORD TRIO?- waar het ons omgaat is een popband uit Thailand.

Hun meeste songs zijn lieve thaistalige softpopliedjes. Nieuwe single HATSUDAI is echter van een heel ander hout gesneden. Het instrumentale HATSUDAI klinkt als een oud Dick Dale nummer, maar dan in een uitvoering van Khraungbin, soort van surf dus met een exotisch randje. Kasidid Tanaphichat haalt lekker uit op zijn elektrische gitaar, maar ook bassist Nattapon Innoo en drummer Smith Sakulkaew zetten hun beste beentje voor. Klaarblijkelijk hebben de heren onlangs in Japan gespeeld, want HATSUDAI is de naam van een wijk in Tokyo. Daar is ook de clip geschoten.

Roosbeef – Zomer In Nederland

Roosbeef – Zomer In Nederland (Buffel Records)

Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten is het tweede album van singer-songwriter Roosbeef, die in haar paspoort Roos Rebergen heeft staan. Een lange titel, waar we goed mee uit de voeten konden en nog altijd kunnen. Omdat ie zo lekker is blijven hangen. Nog altijd kijk ik met extra aandacht naar buurman Roderick wanneer hij zijn hondstrouwe pitbull Annechien laat poepen in het plantsoen. Annechien wordt negen van de tien keer vertroeteld door omstanders. Fascinerend beestje. Je verwacht een kort gesprek met Jean Luc. Over stakende buschauffeurs. Een onaangekondigde hagelbui. Maar niets. Slechts Annechien krijgt aandacht. Een aai over zijn sympathieke bol.

Voordat Ze Willen Wel Je Hond Aaien Maar Niet Met Je Praten verscheen, debuteerde Roosbeef met een titelloos album. In 2006. Doorgebroken naar het grote publiek is ze nog niet, maar haar populariteit bij een nichegehoor in zowel Nederland als België is er wel degelijk. En dat is niet zo gek, omdat Roosbeef zich toch wel duidelijk onderscheidt van de grauwe massa. Niet in de laatste plaats door haar bijzondere stemgeluid. Daar moet je van houden. Hoewel ze dat ook zeggen van ome Bob Dylan.

Roosbeef schrijft mooie popnummers, ingekleed met allerhande fraaie narratiefjes, waarin ze geregeld haar ziel blootlegt. Niet letterlijk, maar je voelt wat ze wil zeggen. Haar pijn en waar ze van houdt. Op Zomer In Nederland, de zevende langspeler van Rebergen, horen we een zangeres die zich heeft laten inspireren door PJ Harvey. Dat betekent niet meteen een rockplaat, maar we snappen best wat Roos bedoelt.

In Vergeten Groenten zingt ze over. Ja, waarover eigenlijk? Maar het is prachtig en ontregelend: ‘Schone lakens en dubbel glas. Let niet op de rommel, want we wonen er pas. Domme antwoorden in Tupperware. Blijf in het zicht, want ze komt van ver.’ Zomer In Nederland is Roosbeefs prachtigste album geworden. Pieter Visscher

 

Blondshell – Joiner

Joiner is de 5e single van Blondshell in een half jaar tijd. Haar debuutsingle, Olympus was IJsbreker in juli vorig jaar. Bezige bijtjes daar houden we van.

Het debuutalbum van Blondshell is aanstaande en er is een Europese tour aangekondigd. Miss Sabrina Teitelbaum zoals ze in de burgerlijke stand geregistreerd staat is op 20 mei te bezoeken in de Paradiso tijdens de voorjaarseditie van London Calling en een dag later in Le Botanique (Witloof Bar) in Brussel. Het album is dan al ruim een maand uit.

Joiner is de meest poppy single van Blondshell tot nu toe. Haar zang doet hier wel denken aan Stevie Nicks. Poppy wil echter niet zeggen zoetsappig, daar waken de gitaren wel voor, en Blondshell zou Blondshell niet zijn als de tekst niet over haar gecompliceerde liefdesleven zou gaan.

slowthai – Selfish

Ook slowthai is zo’n hybride artiest die genres -punk en grime- die in stijl verschillen, maar qua attitude verwant zijn, laat samensmelten tot een eigen geluid.

Het is geen makkelijke kost die slowthai alias Tyron Frampton en zijn vaste partner in crime Kwes Darko ons voorschotelen, maar er is waardering voor hun typisch Britse straatstijl. Voor de productie van zijn nieuwe album, waarvan Selfish de tweede aandachtstrekker is, heeft slowthai de hier zeer gewaardeerde Dan Carey (Wet Leg/Fontaines DC) aangetrokken. Met hem achter het mengpaneel klinkt slowthai nog harder, beter, sneller en sterker dan hij al deed. Album 3 heet Ugly en wordt 3 maart los gelaten

Wings Of Desire – Runnin’

Wings Of Desire, vleugels van verlangen is een poëtische zij het enigszins ambitieuze bandnaam. Die past echter prima bij Runnin‘, de gedreven nieuwe single van het Britse duo.

James Taylor en Chloe Little laten zich inspireren door de sombermansrock van de laat 20ste eeuw; Bowie in zijn Berlijnse periode, Factory Records (Joy Division), Shoegaze, Krautrock, dat werk. Toch klinkt Runnin’ minder retro dan je op basis van hun invloeden zou verwachten. De pas tweede single van Wings of Desire heeft flair en stijl en laat ook een band horen die beslagen ten ijs komt. James en Chloe liepen zich warm in INHEAVEN, een band die helaas al na één veelbelovend album sneuvelde, maar dus een goede leerschool is gebleken.