Category: Recensies

Isolde Lasoen – Oh Dear

Isolde Lasoen – Oh Dear (Mayway Records)

“Ik heb 100% mijn goesting gedaan. Deze plaat, dat ben ík”, zegt Isolde Lasoen over Oh Dear. De 43-jarige drumster bij  Absynthe Minded en de Belgische rockster Daan debuteerde op eigen benen in 2017 met het goed ontvangen, want prachtige Cartes Postales. Zes jaar later is daar de tweede langspeler, die we helemaal kunnen onderdompelen in superlatieven. Ga er maar eens voor zitten.

Ook Oh Dear is een ode aan de Franstalige muziek uit de jaren 70 van de vorige eeuw. Zo ongelooflijk smaakvol gedaan dat je ervan moet watertanden. Het is wulps, opwindend en van een ontspannenheid die zijn weerga ook nog eens niet kent. Lasoen sleept je schijnbaar moeiteloos naar binnen in haar filmische droomwereld, waarin we ook invloeden van Ennio Morricone ontdekken. Zoals een formatie als Air bovendien in de buurt is. Maar Lasoen is meeslepender.

Ze schreef de songs op Oh Dear weer zelf en ze pakt uit met een karrevracht aan sessiemuzikanten en ook Daan is van de partij. Een ronduit geil zuchtliedje heeft dat tot gevolg. Daan kreunt erop los in Batterie, waardoor Serge Gainsbourg zich graag eens omdraait in zijn graf om met zijn goede oor zo vaak mogelijk te kunnen luisteren. Uniek is de sound niet, edoch zó ongelooflijk lekker op plaat gezet dat je er zo veel en zo vaak mogelijk van wil genieten. Rijke instrumentatie wederom.

“De manier waarop ik schrijf kost veel geld, maar mijn liefde voor muziek vereist die investering”, liet Lasoen zich ontvallen in De Standaard. Dat geld levert een album op dat je keer na keer wil opzetten zonder dat het ook maar een moment verveelt. Zowel in het Engels als in het Frans weet Lisoen de show te stelen, hoewel ze met die tweede taal voor de meeste opwinding weet te zorgen. Pieter Visscher

Emile Mosseri – Oklahoma Baby

Geen voor de hand liggende hit, wel steengoed onze eerste kennismaking met Emile Mosseri.

Eerste kennismaking suggereert misschien dat meneer Mosseri of een beginner is of iemand die nog niet boven is komen drijven.  Iemand met een Oscarnominatie op zak en die o.a. Angel Olsen, Hand Habits en acteur Jonah Hill tot zijn fans mag rekenen is noch een beginner noch miskend.

In de filmwereld is Mosseri is dus al een redelijk grote naam, in de onze waarschijnlijk binnenkort ook. Hij is druk doende met de opnamen van zijn debuut als soloartiest. Voorproefje Oklahoma Baby overtuigt op alle fronten. Het is een zich constant ontwikkelend nummer dat door Mosseri‘s bijna getergd klinkende ad-libs tot een emotioneel hoogtepunt wordt gestuwd.

 

Iguana Death Cult – Oh No

Als je wilt weten hoe een kruising tussen De Staat en King Gizzard zou klinken, -en wie wil dat niet luister- dan eens naar Oh No, de nieuwe single van Iguana Death Cult.

Het is echter niet zo dat de Iguana’s een snelweg naar succes denken te hebben gevonden door de kunst van anderen af te kijken. De band heeft altijd al uitgeblonken in het versnellen en vertragen van hun vaak averechtse songs. Alleen zijn ze daar onderhand zo virtuoos in geworden dat ze zich nu kunnen meten met de allergrootsten.

Oh No is geïnspireerd door Jan Cremer, de vaderlandse auteur en beeldend kunstenaar die zelfpromotie tot kunst verhief met zijn boek Ik Jan Cremer (1964). De tekst van de hand van Cult-leider Jeroen Reek is natuurlijk ironisch. Zoals ieder (wel)denkend mens is hij een geboren twijfelaar. Oh No komt van Echo Palace, het derde album van de Rotterdammers.

Pale Puma – Cigarette Still Burns

Django Duijns is de primus inter pares van het Amsterdamse Pale Puma. Hij schrijft en zingt de sterke songs. Maar wat Cigarette Still Burns deed opvallen in release-waterval die wekelijks over ons wordt uitgestort was het fraaie gitaarspel van Rosie Derksen.

Haar klaterende gitaar verlicht ook de andere nummers van Pale Puma en is dus een stijlkenmerk van de band. Pale Puma is overigens nog maar drie nummers jong. Er wordt hard gewerkt aan een eerste album. Dat gebeurt onder waakzaam oor van Marien Dorleijn van Moss. Het zal dan ook niet verbazen dat het  debuutalbum van Pale Puma uit gaat komen op Excelsior Recordings.

bar italia – Punkt

De meeste bands kennen maar een leadzanger(es). bar italia heeft er drie. In ieder geval op nieuwe single Punkt.

Het is niet het enige ongebruikelijke aan het Britse trio. Wie een beetje met hen bekend is weet dat ze stilistisch zo breed bezig zijn dat geen enkel etiket van toepassing is. Hun meeste nummers hebben echter wel iets (z)waverigs, Punkt is daarop geen uitzondering. Maar bar italia in een adem noemen met een andere band is onbegonnen werk.

Punkt is een midtempo song met prominente gitaarbegeleiding en dus drie zangers. Wat Punkt niet heeft is een refrein. De kracht zit hem in de roes opwekkende monotonie van zowel zang als instrumentatie. Het verdient dan ook aanbeveling om even de hand bij de repeatknop te houden. In ieder geval tot het album er is. Dat album dat wordt gepresenteerd als hun debuut, maar is feitelijk al hun derde. Alleen zijn de liedjes op de twee voorgangers zo kort dat de term album in de betekenis van langspeelplaat misschien misplaatst is; de zoveelste indicatie dat bar italia niet volgens de regels speelt. Het nieuwe album heet Tracey Denim. Over ongeveer een maand komt hij uit.

Happy Camper – When My Mind Was Far Away From Home

Zelden passen titel en muziek zo goed bij elkaar als in geval van When My Mind Was Far Away From Home, de nieuwe single van het immer verassende Happy Camper.

Niet dat Happy Camper afwezig klinkt, wel heerlijk dromerig. De productie van Campingbaas Job Roggeveen is vrij bescheiden. De band speelt op kousenvoeten en de zang, lead en achtergrond is bijna fluisterend. Hoofdinstrument is een zweefpiano a la Ludovico Einaudi. Dit alles komt ondergedompeld in een galmbad van een zeer aangename temperatuur.

Met de komst van When My Mind Was Far Away From Home zijn we drie singles dichter bij een nieuw album van Happy Camper.

Op 25 juni geeft Job een soloconcert in TivoliVredenburg.

Clark – Dismissive

Dat niet alle eigentijdse synthipopacts schatplichtig zijn aan de Britse pioniers uit de jaren tachtig laat Clark horen met Dismissive.

De synths die je hoort op de door Thom Yorke geproduceerde nieuwe single van Christopher Stephen Clark zijn zo vintage als maar kan, maar de zang, sfeer en songopbouw zijn eigentijds. Schilderden de oorspronkelijke new wavers voornamelijk nog in grijstinten. Clark doet zijn ding in full color. Zijn opdracht aan Thom Yorke was het nummer te laten klinken als ‘The Beach Boys on MDMA’.’ Mission Accomplished’ dachten wij.

Chris Clark is een klassiek geschoolde elektronische muzikant met een omvangrijk oeuvre dat terug gaat tot begin deze eeuw en naast eigen producties ook remixen en muziek voor film, tv en games omvat. Dismissive komt van een nieuw album waarop Clark voor het eerst ook als zanger te horen is. De plaat heet Sus Dog. De releasedatum is 26 mei.

Blondshell – Salad

Blondshell is geen onbekende in Pinguinlandia. Haar debuutsingle Olympus riepen we uit tot IJsbreker. Ook de drie daarop volgende singles, Kiss City, Veronica Mars en Joiner vielen hier in goede aarde.

We waren de eersten en een tijd lang de enigen die Blondshell a.k.a. Sabrina Teitelbaum hoog hadden zitten. Dat veranderde in één klap toen ze haar debuutalbum uitbracht. ‘An alt-rock star is born’ stond er boven de vier sterren recensie van kwaliteitskrant The Guardian. ‘Blondshell is doorvoeld Z-feminisme met flinke klodders Courtney Love en vroege PJ Harvey’ oordeelde de Volkskrant terwijl het NRC sprak van ‘achteloze grimmigheid en nonchalante melodieën’.

Het toont de weelderige positie waarin Blondshell verkeert dat ze zich kan permitteren haar beste nummer als laatste single uit te brengen. Salad, tevens titelnummer van haar langspeel debuut heeft alles waar de recensenten zo enthousiast over zijn; de grungy gitaren, een tekst waarin wordt afgerekend met een fout vriendje en in het verlengde daarvan de ‘take it or leave it’ attitude van Polly Jean Harvey. En dit alles gebracht met een memorabele melodie en verpakt in een radiovriendelijk productie.

Blondshell staat op de voorjaarseditie van London Calling.

Dani Mack- Nothing Better

Vijf nummers nog maar heeft Dani Mack afgeleverd, niet veel dus maar genoeg om vast te kunnen stellen dat deze Texaanse ingezetene van L.A. wel wat in haar mars heeft.

Dani heet eigenlijk Baylee Barret, een prima artiestennaam. Toch meende ze zich een alias te moeten aanmeten. Misschien om verwarring met Courtney Barnett te voorkomen. Dani lijkt niet niet op Courtney net zo als ze niet niet aan Julia Jacklin doet denken of aan Faye Webster. Op Nothing Better staat ze echter vooral haar eigen persoontje.

Haar vijfde single gaat over je obsessief zorgen maken. Afwisselend zingt en declameert Dani haar tekst. Een broeierige gitaar en een af en toe opborrelende synth geven het nummer een moerassige sfeer die goed past bij de angst weg te zinken in een poel van negatieve gedachten. Een boeiend om niet te zeggen verslavend nummer.

Lankum – False Lankum

Lankum – False Lankum (Rough Trade)

Wat Lankum vóór False Lankum op plaat heeft gezet is vrij soft vergeleken met dit derde album. De band uit Dublin lijkt zijn beste vorm te hebben gevonden.

Het is allemaal wat psychedelischer en dat is in het geval van Lankum een toegevoegde waarde. Lankum is muzikaal rijker dan ooit. Ook door het grote aantal additionele muzikanten dat is toegevoegd aan het kwartet dat de basis vormt. Vooral de intensiteit van de muziek stijgt her en der naar eenzame hoogtes. Het begint met de wat onheilspellende opener Go Dig My Grave, klaterend van schoonheid.

De Ieren pakken traditionele volksliederen uit hun land bij de keel om er hun eigen fascinerende interpretatie aan te geven. Op False Lankum vliegen die liedjes alle kanten op, zonder dat je het idee krijgt dat de controle wordt verloren. Master Crowley’s heeft wat manische kenmerken. Het is psychedelica in optima forma. Vervreemdend en ook weer opgewekt. Een trip vanjewelste.

Op False Lankum zijn twee originele nummers te vinden: Netta Perseus en The Turn, beide geschreven door bandlid Daragh Lynch. Netta Perseus heeft een sprankeling die smaakt naar (veel) meer en een break halverwege het nummer die je behoorlijk op het verkeerde been zet en ronduit fascinerend is. Afsluiter The Turn is een sonische reis van dertien minuten door het eigenhandig geschapen sprookjesparadijs van Lankum. Een song voor de koptelefoon waarop False Lankum überhaupt het beste uit de verf komt.

Wie eenvoudige, platgetreden paden wil wat Ierse volksmuziek betreft, heeft aan False Lankum een verkeerde. De opwinding is hier veel groter en opwindender, avontuurlijker bovendien. Lankum heeft een prestatie van monumentale status geleverd. Wat een rijkdom. Pieter Visscher