I Believe In My Mess is terug met weer zo’n intrigerende en swingende geluidscollage voor brein en benen.
Zij die in geloven in hun zooitje zijn Frank van Praag en Geert de Groot. Frank is uitbater van de Messy Sound Studio, het vaste opnamehonk van o.a. van Scram C Baby waarin Geert de bas hanteert. Hopelijk is het georganiseerd chaotische Dead In The Head een voorproefje van een tweede album van de dubmasters.
Als er één schaap over de dam is enz. Na Wet Leg en Coach Party is Plastic Mermaids de derde band van het eiland Wight die op onze radar verschijnt.
Anders dan de twee andere, en de naam misschien doet vermoeden is Plastic Mermaids een mannenband, ook nog eens een met een duidelijke leider, Doug Richards.
Something Better, onze introductie tot de band is een meeslepende (lees intense) ballade waarvan het tweede deel bestaat uit een verhit voorgedragen gedicht over liefde en haat. Later dit jaar volgt het debuutalbum van Plastic Mermaids.
Na een valse start met Dead Pretties, een band die implodeerde vanwege het liederlijke gedrag van de bandleden heeft Jacob Slater nu zijn draai te pakken. Zijn acteursdebuut als Paul Cook in de TV serie Pistol over The Sex Pistols valt in goede aarde en in het kielzog daarvan is er nu ook volop aandacht voor zijn nieuwe band, Wunderhorse.
Leader Of The Pack is het titelnummer van de debuut EP van Wunderhorse. Het nummer deelt een titel met een klassieke girl group hit van The Shangri-las, later gecoverd door Twisted Sister, maar is een eigen compositie. Op de zang na, een Londen’s accent verstop je niet zo makkelijk klinkt het nummer opvallend Amerikaans, funky op een southern rock manier, inclusief vette gitaarsolo. Sweet Home South London, of zo iets.
Als indie c.q. alternatief rockstation zijn we in de regel wat voorzichtig met hip hop. Maar er zijn uitzonderingen. Zoals de nieuwe samenwerking van Danger Mouse & Black Thought die naar ons gevoel ook geschikt voor is rockoren.
Rap fans zullen tevergeefs zoeken naar woorden als ho’s, bitches en ander ghetto jargon. Wat je wel krijgt is een zacht vloeiende track met een zomers gevoel dat wordt versterkt door de zoele zang van Michael Kiwanuka die de refreinen voor zijn rekening neemt. De prettige sfeer van Aquamarine maskeert overigens een serieuze tekst over de toestand van de wereld
De rapper op Aquamarine is Black Thought, het alias van Tarik Trotter, leadrapper van The Roots. Het nummer is afkomstig van het later dit jaar te verschijnen, Cheat Codes album dat Black Thought maakte in nauwe samenwerking met Danger Mouse.
Eenmansforrrrmatie, TVAM (ochtendtelevisie) maakt indruk met nieuwe single Double Lucifer, een track waarin zo ongeveer alle vormen van post punk plus een flinke scheut krautrock worden samengesmolten tot een potent elixer voor de dansende denkers onder ons.
Op een vlakte van sombere electronica hoor je de vertraagde gitaren en half verscholen zang van projectleider Joe Oxley. De tekst van Double Lucifer gaat volgens de Britse producer over de de eeuwige strijd tussen goed en kwaad, die volgens hem vaak alleen maar verliezers kent. Album 2 van TVAM staat voor 21 oktober en heet High Art Life.
Weird Nightmare – Weird Nightmare (SubPop)
“I wanted this record to reflect how much fun I was having”, zegt Alex Edkins, zanger-gitarist van noise/postpunkrockgroep METZ, over Weird Nightmare, de debuutplaat van de band die dezelfde naam draagt. Dat terwijl de eerste soloplaat van Edkins grotendeels ontstond tijdens de pandemie, met al zijn dystopische bijeffecten.
Weird Nightmare is een album waarin we zonder twijfel METZ herkennen, maar de songs ademen wat meer. We krijgen geregeld de tijd om een klein beetje op adem te komen, maar ook weer niet te veel. Wat dat betreft blijft Edkins toch vrij dicht bij het punkrockgeluid waar hij METZ groot mee heeft gemaakt. Weird Nightmare is een veel melodieuzere plaat. Dat sowieso. Waarmee Edkins toch voldoende afstand neemt van METZ om niet beticht te worden van ‘plagiaat’.
We horen op Weird Nightmare meer pakkende refreinen en opvallende hooks, hoewel ze vaak worden ondergedompeld in dikke lagen met feedback doordrenkt gitaargeluid. Edkins zadelde zichzelf niet op met een bepaald intrinsiek verwachtingspatroon of bepaalde kaders waarbinnen hij zou moeten werken. Niettemin komt hij nooit helemaal los van METZ en dat is misschien ook wel een zegen. Neem een song als Oh No, waarop wordt gefeatured door Chad VanGaalen, landgenoot van Canadees Edkins. We horen de drive en gejaagdheid die we kennen van METZ.
Het album laat zich het best samenvatten met wat quotes uit een interview dat Edkins gaf aaan Guitar World: “It’s funny: when I say that I made a pop record most people would think, ‘Listen, my friend, that is not a pop record,’ but to me it is! That was my intent.” De waarheid ligt allesbehalve in het midden. Luister en oordeel zelf. Pieter Visscher
Er zijn weinig bands zo betrouwbaar als Death Cab For Cutie. Zelfs al zouden ze hun best doen om poep te produceren dan zou er nog prettig klinkende poep uitkomen. Dat komt voor een groot deel door voorganger Ben Gibbard, die heeft nou eenmaal zo’n stem die nooit verveeld en het vermogen songs te schrijven die beklijven. Gelukkig zijn zijn secondanten ook geen klaplopers zodat hun gezamenlijke inspanningen zelden doel missen.
Ook het spannende en soepele Here To Forever, single twee van de nieuwe langspeler van de band uit de staat Washington is weer raak. We durven daarom nu al te beweren dat ook het Asphalt Medows album -dat voor half september op de releaselijsten staat- niet zal tegenvallen. Integendeel eigenlijk.
De Staat heeft drie nieuwe afleveringen toegevoegd aan hun tricolor album in wording, Red, Yellow en Blue. Elke kleur vertegenwoordigt een stemming, een gevoel. Romantisch als we zijn heeft het bleue Someone To Be onze (voorlopige) voorkeur.
Waar Torre & co op het nieuwe gele nummer, Danger de dansvloer in het vizier hebben en op Head On The Block, het nieuwe rode nummer ons streng toe rocken is Someone To Be een bijna breek en meezingbaar popliedje waarop de ruwe voorman laat horen een blanke pit te hebben. Leuk detail zijn de kerklokken in de break. Misschien leuk om tegen kerst met een remix te komen.
Ongemerkt is misschien niet het goede woord, maar Klangstof heeft zonder veel poeha een plek veroverd in de eredivisie van de vaderlandse indie-scene. Met een respectabele score van een dikke ton actieve luisteraars per maand. Dat is meer dan DeWolff en bijna net zoveel als Blaudzun om een paar zijstraten te noemen.
Alles wijst er op dat Koen & co die positie zullen consolideren. De klip van het moeilijke twee album is al omzeild en de voorlopers van album drie (Godspeed To The Freaks 16/9) zijn niets minder dan overtuigend. Wat helpt is dat Klangstof blijft spelen met vormen en inhoud. Case in point is nieuwe single, Plastic Gun, een spannend staaltje 21ste eeuwse synthipop dat niet zou misstaan op de soundtrack van Stranger Things.
De Australische funpunkers van Dune Rats trakteren ons op een heerlijke portie zomerse zotheid met Melted Into Two. Na een zakelijk gitaar intro geeft het trio meteen vol gas en houdt de pedaal ingetrapt tot ze hun zegje heeft gedaan. De tekst is op verschillende manieren uit te leggen, geen van allen gunstig. De clip daarentegen is een en al positiviteit. We zien een gay stel met blije verwondering over hun prille liefde vertellen. Bijbehorend album komt eind deze maand uit onder de titel Real Rare Whale.
