Category: Recensies

Eerie Wanda – Sail To The Silver Sun

Eerie betekent vreemd en angstaanjagend. In geval van Eerie Wanda klopt het eerste wel, maar het laatste niet echt. Eerie Wanda is vreemd om niet te zeggen prettig gestoord, tenminste haar muziek. Misschien is Marina Tadic zoals ze in het echt heet wel heel saai. Maar het zou verbazen. Saaie mensen maken niet zulke bijzonder boeiende songs als Sail To The Silver Sun.

Eerie Wanda‘s eerste nieuwe nummer sinds 2019 is een donkere ballad met omfloerste drums, Engelse (of Franse?) hoorns en een piano die een beetje klinkt als een glockenspiel. Of andersom. Daartussen waart de hypnotische stem van miss Tadic rond. De beste omschrijving is misschien wel spooky. Toch een beetje angstaanjagend dus.

In september volgt het nieuwe album van de Nederland-Kroatische singer-songwriter. Internal Radio wordt geproduceerd door n.m.d. Kramer (Butthole Surfers/Low).

Penelope Isles – Play It Cool

Broer Jack en zus Lily Wolter vormen de kern van Penelope Island. De band had net hun debuutalbum uit toen de corona uitbrak waardoor hun plannen in duigen vielen.

In plaats van bij de pakken neer te zitten heeft de band een nieuw album opgenomen, en is alsnog de wijde wereld in getrokken. Bij ons is Penelope Island op 17 juli te zien op het super sympathieke Welcome To The Village festival in Leeuwarden.

Wat mag je verwachten? Melodieuze melancho-pop met meisjeszang en pittig gitaarwerk. We hebben Play It Cool gekozen omdat het a) een erg sterk nummer is en b) representatief voor de stijl van de van het eiland Man afkomstige band.

bed – River

bed is een nieuwe naam aan het vaderlandse droompop firmament. Een prima naam ook, want waar droom je beter of in ieder geval vaker dan in…? Inderdaad.

Het was wel een beetje zoeken, de bandnaam laat zich wat lastig googelen, maar we kunnen je vertellen dat bed uit het Rotterdamse komt en vier leden telt, Anna, Flor, Marijn en Niek. Hun debuut EP heet Wet wat doet denken aan een waterbed. Ook dat zou een uitstekende plek zijn om hun zacht wiegende en betoverende muziek te beleven.

bed neemt alle tijd om hun songs tot volle wasdom te laten komen. Met zijn 5 minuut 17 is River het kortste nummer op de EP. Gevaar om in slaap te worden kukelen is er overigens niet. Net als je lekker weg mijmert voeren de girls en boys het volume wat op. Niet zo veel dat je schrikt, maar genoeg om je bij de les  te houden.  

bed toert later dit jaar door het land als onderdeel van de Popronde karavaan.

THEM – She Says

Van Morrison zit even niet op te letten, waarschijnlijk heeft de anti-vaxer het te druk met zijn strijd tegen de medische wetenschap. Of ze hebben het hem lief gevraagd. Dat kan natuurlijk ook. In ieder geval zijn er nu twee bands die Them heten. Een die in 1967 ter ziele is gegaan, maar nooit zal worden vergeten dankzij songs als Gloria en Baby Please Don’t Go. Die van Van The Man dus. En THEM dat twee jaar geleden in het leven is geroepen door Ellie, Hudson, Maia en Thompson, vier tienermeisjes uit grunge city Seattle. She Says, pas de derde single van THEM is een ongepolijste diamand.

Er zijn geen pogingen gedaan om THEM beter te laten klinken dan ze zijn, een stel enthousiaste dilettanten.  She Says klinkt alsof het live in de studio is opgenomen met minimale overdubs. Basaal maar super charmant. THEM heeft nog een lange weg te gaan, maar de potentie om ver te komen is er. 

Seraphin – Carolina Lunch Time

Seraphin is Seraphin Morland, een singer-songwriter waarvan we niet veel meer weten dan dat hij uit Frankrijk komt en dit jaar maar liefste twee albums heeft uitgebracht, in totaal goed voor 22 Engelstalige gitaarliedjes in een aan Americana verwante rockstijl.

Veel luisteraars heeft Seraphin nog niet en dat is onterecht. ‘s Mans songs hebben charme, stralen zelfverzekerdheid uit, en de maker is behept met een prettig stemgeluid. Op Carolina Lunch Time wordt Seraphin begeleid door attente ritmesectie, een viool (fiddle eigenlijk) en een intiem meisjeskoortje. En zo staan er nog veel meer bijzondere liedjes op het nieuwe 7665, en het iets oudere Red Light Room album.

Broken Bells – We’re Not In Orbit Yet..

Broken Bells, de band van superproducer, Brian Burton alias Danger Mouse en James Mercer, frontman van The Shins laat na drie jaar weer eens iets van zich horen. Anders dan bij de vorige singles, lijkt er dit keer wel een album te volgen. En dat is goed nieuws, want op After The Disco (2014) en het naar de band genoemde debuutalbum uit 2012 staat een aantal indie-evergreens.

Of de nieuwe single ook een lang leven beschoren is zal de tijd wijzen, maar de eerste indruk is uiterst positief. We’re Not In Orbit Yet.. is een tijdloze, rijk geïllustreerde ballad. Mercer’s stem zwemt in een warm band synths, bubbelbas en melancholieke koortjes, en met een ruim bemeten gitaarsolo tegen het einde wordt de belofte van een climax bevredigend ingelost.  

Veel valt er nog niet te vertellen over het derde album van Broken Bells. Het is bijvoorbeeld onduidelijk of de twee vorige singles, Good Luck (2019) en Shelter (2018) ook op de plaat komen, het artwork doet dat wel vermoeden. Ook is er nog geen releasedatum bekend. Een titel wel, het derde album van Broken Bells gaat Into The Blue heten.

Derya Yildirim & Grup Simsek – Bal

Derya Yildirim is een medium succesvolle singer-songwriter uit Turkije met als specialisatie de gevoelige ballad. Grup Simsek is een vrij onbekend, traditioneel Turks gezelschap. Zet ze bij elkaar en er gebeuren muzikale wonderen!

Het funky Bal is een mooi voorbeeld van wat de Bosporus popband te bieden heeft, een fusie van Anatolische rock, Turks psych en Zwarte Zee ballades. Inderdaad, Derya Yildirim & Grup Simsek behoren tot dezelfde muzikale bloedgroep als ‘onze’ Altin Gün. Net als bij de Gün hebben de bandleden ook verschillende nationaliteiten. Zelf spreken ze van de ‘Outernational generation’. Anders dan AG spelen Derya Yildirim & Grup Simsek naast Turkse traditionals ook eigen werk, zoals Bal.

Te zien op Le Guess Who in Utrecht tussen 10 en 13 november.

THICK – Loser

Nikki Sisti speelt gitaar, Kate Black bas en Shari Page de drums. Alle drie zingen ze, Nikki het hardst.  Acht jaar geleden staken ze de creatieve koppen bij elkaar en begonnen ze THICK.

Inmiddels is THICK een begrip in de punkscene van New York en daarbuiten. Met Loser kondigen de meiden de geboorte aan van hun tweede langspeler.

‘You Think That I’m A Loser, I Love When People Tell Me I Should Quit’, I’ll Never Be A Winner‘ zingt Nikki Sisti. ‘Stel je het ergste voor dan kan het alleen maar meevallen’ lijkt de boodschap. Hopelijk geldt dat niet voor het nieuwe album.  Loser schept namelijk verwachtingen. 

The Strangerz – Shut Up!

Shut Up! is de tweede single van The Strangerz, een volgens eigen omschrijving ‘shouty feminist punkband’ uit Manchester. Daar zit geen woord gelogen bij.

Vergeleken bij de uithaal van frontvrouw Martha in Shut Up! is de schreeuw van Rhian Teasedale van Wet Leg in Ur Mum niet meer dan een zuchtje. Bij wijze van spreken dan.

Op de twee tot nu toe verschenen singles van The Strangerz plaatst de band zich in het zelfde speelveld als Yard Act, Dry Cleaning, English Teacher en al die andere bands met een praatzingende frontpersoon, parlando punk dus.

Fun fact, The Stangerz bestaat uit twee tweelingen. Martha en haar gitaarspelende broer Thomas en drummer Shannon en haar bassende broer Will.

Soccer Mommy – Don’t Ask Me

Sophie Allison alias Soccer Mommy heeft met Sometimes Forever een album voor de jaarlijstjes afgeleverd. De belofte van een grootse doorbraak zal er al in vanaf haar eerste echte langspeler, Clean (2018). Maar het is toch altijd fijn als verwachtingen worden waargemaakt. Je zult de acts maar te eten moeten geven die onder de druk bezwijken. 

Het verlegen singer-songwritertje van vier jaar geleden is getransformeerd tot indie-diva van formaat. Hoewel de meeste songs op haar nieuwe album weer beschouwend en introvert zijn, haalt ze regelmatig even lekker uit en/of zet ze haar woorden kracht bij met opvallend heavy gitaarwerk.

Met zijn ingehouden zang en uitbundige gitaren is Don’t Ask Me representatief voor het album waarmee Soccer Mommy zich definitief plaats voor de indie-eredivisie.