Category: Recensies

Regressive Left – Bad Faith ft. Mandy, Indiana

We hebben het hier al eerder opgemerkt, de neurotische danswave c.q. no wave van de vroege jaren 80 (Devo/T. Heads, ESG) is bezig aan een opmars onder jonge Britse bands.

Een goed en geslaagd voorbeeld is Regressive Left, een politiek geïnteresseerd trio waarvan binnenkort na een drietal singles een eerste EP verschijnt. Eén van die singles, Cream Militia haalde vorig jaar onze playlist, maar niet de graadmeter. Dat zou met het heerlijk hoekige Bad Faith eens wel kunnen gaan gebeuren.

Waarschijnlijk zit de tekst vol diepe gedachten, maar de aandacht wordt erg afgeleid door een funky nummer met knagende synths, hakende gitaren en een zanger die klinkt als het jonge broertje van David Byrne. De Franstalige voice over of beter ‘mot parlé’ is van Mandy, Indiana, een act uit de industriële hoek. De Wrong Side Of History EP volgt op 15 juli.

Sports Team – The Game

‘Een mantra voor een natie van huiseigenaren’, zo omschrijft Alex Rice de nieuwe single van zijn band Sports Team. Het is dat hij het zegt, want de tekst van The Game is voor velerlei uitleg vatbaar. Aan de toorn in zijn toon is echter goed te horen dat The Game geen koddig liefdesliedje is.

Muzikaal blijft Sports Team op deze tweede single van Gulp!, het aanstaande tweede album van de band uit Londen dicht bij zijn leest. D.w.z. snauwend gezongen, gitaar gedreven post punk. Opvallend en leuk is het citaat uit Twist & Shout zoals 60 jaar geleden door the Beatles op de plaat geslingerd. In de clip van The Game is een rol weggelegd voor punklegende John Otway.

bdrmm – Three

Nieuwe bdrmm single, Three heeft de zomerse loomheid van mid jaren zeventig Pink Floyd en met zijn speelduur van ruim zes minuten ook de lengte. Maar waar Gilmour en Waters nog wel eens breed wilden uitpakken met ellenlange solo’s houdt bdrmm het relatief bescheiden. Niks geen solo’s of virtuoze uitspattingen, wel een sterk instrumentaal motief dat als een bij door het nummer zoemt.

Three reflecteert de gemoedstoestand van zanger Ryan Smith tijdens de lockdown. Hij zocht zijn heil in drugs, maar vond nog meer ellende. Gelukkig is hij weer bovenjan. bdrmm gaat deze zomer op tournee als supportact van Mogwai. Data volgen.

Black Midi – Welcome To Hell

Is het punk? Is het jazz? Is het jazzpunk? Het is in ieder geval Black Midi! Ook op nieuwe single Welcome To Hell treken de muzikale mathematici zich weer niks aan van traditionele genreafbakeningen en muzikale conventies. De geleerden kibbelen nog over een juist etiket voor de stijl van Black Midi. Er wordt gesproken over post rock, avant prog en zelfs van brutal prog. Wij houden het voorlopig op Zappaziaanse punk funk.

De band wordt ook steeds beter in wat ze doen, onverschrokkener ook. Welcome To Hell heeft meer start en stops dan de boemel tussen Leiden en Den Haag! Talloze muzikale omwegen, James Bond achtige blazerspartijen en stotterende drumsolo’s ten spijt is Welcome To Hell een van de meer toegankelijke tracks van Black Midi.  Je kunt er zelfs op dansen! Mocht daar behoefte aan zijn. 

Live Foto Review: London Calling voorjaar 2022

Live Foto Review: London Calling Festival @ Paradiso, Amsterdam
20 & 21 mei 2022
Foto’s Peter van Heun

Meer dan 25 jaar London Calling Festival! Door de jaren heen stonden onder andere Blur, The Libertines, Florence + The Machine, Franz Ferdinand, Tame Impala, Mac DeMarco, Slowdive, Placebo, The Kooks, Kaiser Chiefs, White Lies en Two Door Cinema Club, Fontaines D.C., London Grammar, Royal Blood, Car Seat Headrest, etc, enz. vroeg in hun carrière op London Calling.

Het evenement wordt twee keer per jaar georganiseerd. In mei en in oktober. Peter heeft foto’s gemaakt van beide avonden.

Lalalar – Yalniz Ölü Balikar Akintiyi Takip Eder

Yalniz Ölü Balikar Akintiyi Takip Eder van Lalalar is niet nieuw, maar wel goed. Het nummer verscheen in eerste instantie in 2019 als single, maar staat ook op het nieuwe album van Lalalar dat net uit is.

 Lalalar is een hip-rockerig annex psychedelisch trio uit Istanboel dat zeker nu de weg is bereid door Altin Gün een welkome zomergast zou kunnen worden in festivalland en daar buiten. De muziek van Lalalar is wel iets corpulenter dan die van hun Turks-Hollandse collega’s, maar dat is natuurlijk geen enkel bezwaar. En hun vocalist is een man. En waarover zingen zij? Yalniz Ölü Balikar Akintiyi Takip Eder betekent; alleen een dode vis zwemt met de stroom mee. En zo is het.

Gretel Hänlyn – In the Water

Daar is ze weer! Gretel Hänlyn haalde de GM het het neo new waverige Motorbike, een song die net als In The Water deel uitmaakt van haar onlangs verschenen Slugeye minialbum. Gretel’s nieuwe single is een gothic ballad. Totaal anders dus dan Motorbike en alleen daarom al de moeite van het checken waard.

Op Into The Water komt Gretel’s koperkleurige timbre goed uit de verf. Het licht trippy nummer behoeft enige luisterbeurten voordat alle muntjes zijn gevallen. Beter nog is om de 7 songs tellende EP in zijn geheel te ondergaan en je te laten meeslepen door dit bijzondere talent.

takeaways – Last One at the Party

Je zou Last One at the Party, de debuutsingle van takeaways kunnen afdoen als een schaamteloze imitatie van oude Arctic Monkeys. Maar aangezien de band van Alex Turner ook alweer wat ouder is en op hun laatste album de lounge kant is opgeschoven is er wel ruimte voor een stel onstuimige rockjochies.

takeaways is nog te pril om veel te hebben meegemaakt. Daarnaast zorgt de bandnaam ook niet voor veel google gemak, maar afgaand de info op Spotify lijken de boys uit Zwitserland te komen. Misschien iets voor ESNS 2023.

Emily Wells – Regards To The End

Emily Wells – Regards To The End (Secretly Distribution)

De 80’s-synths van Two Dogs Tethered Inside slepen je linea recta mee de jaren 80 in. In het decennium waarin we zo graag weer eens zouden zijn. Emily Wells (geboren in 1981) neemt ons bij de hand, hoewel maar voor even.

Want het is vooral dat nummer, meer dan de andere tracks op de plaat, dat zo sterk de jaren 80 ademt. Waarin Wells opgroeide. Zij, de klassiek geschoolde muzikante en zangeres. Met haar kenmerkende orkestrale popmuziek, waarin we vlagen van Kate Bush blijven terughoren. Muziek voor een nichepubliek, dat de tijd neemt om muziek te ontdekken, in alsmaar haastiger tijden. De immer voortrazende ratrace waarin we verzeild zijn geraakt met z’n allen.

Heerlijk is het piano-intro van David’s Got A Problem, waarin de New Yorkse een ode brengt aan de in 1992 jong aan aids overleden Amerikaanse kunstschilder David Wojnarowicz, ook bekend als muzikant, filmmaker en fotograaf. Een prachtige, gedragen song met glansrollen voor Evan Runyon (dubbele bas) en Hideaki Aomori (fluit). Wojnarowicz wordt ook in de liner notes genoemd. Waarin ze ook haar luisteraars bedankt: Thank you, the listener. This music breathes through you.

Theatraler en nog wat intrigerender wordt het met Love Saves The Day, zeer rijk georkestreerd met dubbele bas, fluit, klarinet, Franse hoorn (bespeeld door Emily’s vader), cello en piano. Het nummer is wat kenmerkender voor dit elfde album van Wells, dat tot haar fraaiste platen behoort. Waarop ze weer alle regie in eigen hand hield. Alle nummers zijn van haar, de arrangementen, de productie, terwijl ze zich ook nog eens over het opnameproces ontfermde. Een controlefreak, onmiskenbaar.

Wells zingt en bespeelt gitaar, synthesizer, drums, viool, cello, piano en bas op een kleurrijk meesterwerk, dat steeds meer schoonheid vrijgeeft bij elke luisterbeurt. Wars van pretenties, recht naar je hart. Je bent gewaarschuwd. Pieter Visscher

Death Cab for Cutie – Roman Candles

Begin dit jaar kregen we voor het eerst sinds 2018 weer bericht uit het Death Cab For Cutie kamp. Bandbaas Ben Gibbard was de curator van een Tribute To Yoko Ono album dat verscheen op haar 89ste verjaardag. We hebben de bijdrage van Death Cab, Waiting For The Sunrise nog gedraaid.

Nu is er een gloednieuwe single van de band en het goede nieuws dat er een nieuw album in het vat zit. De eerste single van het Asphalt Meadows album is klein en fijn, maar bepaald niet fijnzinnig. Het net iets meer dan twee minuten durende Roman Candles begint met sterk vervormde drums en eindigt met een batterij overstuurde synthesizers. Tussen start en finish horen we een band die rockt alsof ze net zijn begonnen i.p.v. eind vorige eeuw. De spanning past bij Gibbard’s tekst over zijn door o.a. corona gevoede angst dat het einde der tijden nabij is. Het tiende album van Death Cab For Cutie komt op 16 september uit.