Category: Recensies

Sylvie Kreusch – Girls

Om nou te zeggen dat we de laatste jaren worden overstelpt met jong Belgisch talent, nee. Maar er zijn lichtpuntjes, die steeds feller stralen. The Haunted Youth is er zo een, net als Sylvie Kreusch. De voormalige wederhelft van Maarten Devoldere in Warhaus en daarbuiten is hard op weg een internationale indie-diva te worden.

Wie Sylvie al wat langer volgt zal niet verbaasd zijn. Op haar 16e had ze al een eigen band. Daarmee won ze De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Via Warhaus leerden we haar ook hier kennen en waarderen. Dat ze meer is dan een bevallige sidekick bewees Sylvie als componiste van diverse commercials en muziek voor modeshows waarin ze zelf figureerde.

Nieuwe single Girls stond wat weggestopt op haar albumdebuut, Montbray, maar solo straalt de song. Enig muzikale verwantschap met Warhaus en Bathazar is er wel, in de aandacht voor sfeer en detail. Dromerig is Girls ook en speels en krachtig en nog veel meer.

Op 20 mei staat Sylvie in de Ronda in Utrecht, 16 juni in Paradiso, de 17e op Pinkpop en de 22ste juni in Amare in Den Haag.

Porridge Radio – End Of Last Year

Nieuwe Porridge Radio single End Of Last Year is even wennen, maar toch weer zeer de moeite waard. Frontvrouw Dana heeft een stem die niet iedereen zal bekoren. Daarnaast is ze ook niet wars van enige bombast en nooit ver verwijderd van hysterie. Een compleet album zal voor velen een overdosis zijn, maar in kleine porties is het genieten geblazen.

Op End Of last Year gaat Dana net niet over de schreef. De song is niet veel meer dan een refrein dat wordt herhaald. Het effect is dat van een mantra, maar dus niet een waarvan je hoofd leeg raakt. Dat album, ‘Waterslide, Diving Board, Ladder To The Sky’ verschijnt de 20ste. Optreden doet Porridge Radio op Best Kept Secret en op 11/11 in de Melkweg en op 12/11 in de Muziekgieterij.

The Afghan Whigs – The Getaway

Werd vorige single, I’ll Make You See God gepresenteerd als een tussendoortje, bedoeld om een tournee aan te kondigen. The Getaway komt met de belofte van dat er toch echt nieuw album van The Afghan Whigs zit aan te komen.

Ons hoor je niet klagen. Zeker niet omdat de nieuwe single van de Dulli crew een uitstekende opwarmer is. Het eerste Whigs album in vijf jaar heet How Do You Burn. De release datum is 9 september. Het plan is dat de band er in oktober een Europese clubtour aan vastknoopt.

The Getaway is een grungy ballad met violen, heel veel violen zelfs. Zoet wordt het echter nergens, wel een beetje spooky.

The Black Keys – It Ain’t Over

Ook de tweede single van het nieuwe album van The Black Keys mag er zijn. Net als op Wild Child blijft de band op It Ain’t Over bij zijn leest, bluesrock zoals die begin jaren zeventig tot volle wasdom kwam. Maar dan gespeeld en opgenomen met de techniek van nu.

Het refrein mag misschien wat onaangekondigd binnenvallen, daar staat een fraaie gitaarsolo tegenover. De productie is dit keer in handen van Dan en Pat zelf, dat kan je na twintig jaar wel aan ze overlaten. Bij het schrijven van It Ain’t Over kregen de boys hulp van oude vriend en veteraan Greg Cartwright die diverse bands heeft geleid waarvan  Reigning Sound waarschijnlijk wel de bekendste is. Het Dropout Boogie album verschijnt op vrijdag de 13e.

Wilco – Falling Apart (Right Now)

2022 wordt een goed jaar voor fans van Wilco. Niet alleen komt er een luxe heruitgave van het klassieke Hotel Foxtrot album, want 20 jaar oud alweer. Ook verschijnt er later deze maand een compleet nieuw album van de neocountryrockband uit Chicago, een dubbelalbum nog wel, Cruel Country geheten.

Opwarmtrack Falling Apart laat horen dat Jeff Tweedy en zijn compagnons er zin in hebben. De nieuwe single is een spontaan (Grateful Dead-achtig) countryrocknummer met een mooie, lekker lange (Duane Eddy/Hank The Knife-achtige) gitaarsolo. Nieuw is het dus niet, maar goed wel.

Op 1 juli staat Wilco op Down The Rabbit Hole. Zoals gezegd 2022 wordt een prima jaar voor Wilco fans.

The Kik – Hertaalt Eurovisie

The Kik – Hertaalt Eurovisie (Excelsior Recordings)

The Kik – Hertaalt Eurovisie betekent liedjes van het Eurovisie Songfestival, hertaald door de band uit Rotterdam. In het Nederlands uiteraard, met dat onvervalste Rotterdamse accent gezongen door Dave van Raven. Die ook alle teksten voor zijn rekening nam. Leukste album dat de laatste jaren is verschenen? Een volmondig ja.

Zo krijgt Waterloo van ABBA na 48 (!) jaar de behandeling die het nummer verdient. ‘Verzet heeft geen enkele zin. ‘k Verlies maar het voelt of ik win’, zingt Von Raven. In Binnenkort, dat origineel Making Your Mind Up heet en in 1980 door het Engelse Bucks Fizz op plaat werd gezet, vraagt Von Raven zich af of er binnenkort nog geneukt wordt. Dat wil zeggen: of er nog ge….. wordt. In de song zelf wordt het bewuste woord weggepiept. Vast niet uit preutsheid, maar uit pure humor. De grap en de knipoog domineren dus sowieso op Hertaalt.

In Stilte Na De Storm van Common Linnets wordt muzikaal weinig extra venijn gelegd, terwijl de hertaling ook hier de song naar een hoger niveau tilt. ‘Op de linkerrijbaan. Ik tel de strepen op de weg. Er zit niemand naast me. Waar ik toch iets tegen zeg.’

Een van de hoogtepunten op de plaat is de hertaling van All Kinds Of Everything van Dana (1970), dat Een Avond Met Jou is gedoopt. Maar wie op een fraai liefdesliedje hoopt komt bedrogen uit. Spruitjes met slagroomijs, regen in mei. Hitler, Belastingdienst, steek van een bij. Roggebrood, hongersnood, sterven van de kou. Alles is beter dan een avond met jou. Von Raven in bloedvorm, die ook de plasticsoep, Dotan en Dire Straits niet vergeet.

Amsterdam van Maggie MacNeal (1980) krijgt in de hertaling natuurlijk de titel Rotterdam. Von Raven over de metropool waar hij geboren werd. Een gevoelig, emotioneel geladen liedje. Gevoeliger dan het origineel, en dat is knap. ‘Waar, in welke stad ik ook ben, ik word altijd meteen herkend. Niet aan de bril, maar aan ‘t accent. Rotterdam, Rotterdam, waar ik m’n eerste biertje nam. In Rotterdam, Rotterdam, leggie zo onder de tram.’

The Kik – Hertaalt Eurovisie is een album waarvan we zeldzaam vrolijk worden in tijden die zorgzaam en onvoorspelbaar zijn. Lang leve The Kik! Pieter Visscher

Canadese rocklegendes Rush herdenken klassieker

De Canadese rocklegendes van Rush herdenken het 40-jarig jubileum van het klassieke albumMoving Pictures met uitgebreide heruitgaven. Het achtste studioalbum van Rush werd oorspronkelijk uitgebracht op 12 februari 1981, en de avontuurlijke maar toegankelijke muziek katapulteerde de vooruitstrevende Canadese band naar nog grotere hoogten toen het begon te navigeren door de eisen van een nieuw decennium.

De zeven nummers van het album vermengden vakkundig de intrinsieke bekwaamheid van Rush om zijn progressieve wortels te kanaliseren in radiovriendelijke arrangementen, een sjabloon dat de band tijdens het vorige album, het terecht geprezen Permanent Waves uit de jaren 80, al beheerste.

De Super Deluxe Edition van Moving Pictures bevat drie cd’s, een Blu-ray Audio-schijf en vijf hoogwaardige zwarte vinyl-lp’s van 180 gram. De set omvat de Abbey Road Mastering Studios 2015 geremasterde editie van het album voor de eerste keer op cd, samen met twee schijven met niet eerder uitgebrachte en onlangs gerestaureerde bonus live content, nieuw gemixt van de originele analoge live multitracks door Rush’ originele producer, Terry Brown, met het complete, onuitgebrachte Toronto-concert van de band vanuit Maple Leaf Gardens in Toronto, Ontario, op 25 maart 1981 (hier aangeduid als Live In YYZ 1981). De vierde bonusschijf is een Blu-ray audioschijf met het kernalbum nieuw gemixt van de originele multitracks in Dolby Atmos (eerst een Rush-catalogus!),

De Super Deluxe Edition van Moving Pictures-40th Anniversary zal ook verschillende exclusieve items bevatten, waaronder een 44 pagina’s tellend hardcover boek met niet eerder uitgebrachte foto’s en nieuw artwork van de originele albumontwerper Hugh Syme, samen met nieuwe illustraties voor elk nummer; uitgebreide liner notes van Kim Thayil (gitarist, Soundgarden), Les Claypool (bassist/zanger, Primus), Taylor Hawkins (onlangs overleden drummer, Foo Fighters), Bill Kelliher (gitarist, Mastodon) en Neil Sanderson (drummer, Three Days Grace); een Red Barchetta-modelauto gemonteerd op een zwarte baars met een MP40-naambordje; twee Neil Peart signature MP40 drumsticks; twee plectrums met metalen reliëf, elk met de respectievelijke handtekeningen van Geddy Lee en Alex Lifeson erop gegraveerd; een replica van het officiële tourprogramma van Moving Pictures 1981; een emaillen pin met MP40-logo; een 3D lenticulaire Bewegende Beelden in beweging-lithografie; een 18×24-inch Toronto 1981 concertposter; een replica concertkaartje van de Maple Leaf Gardens-show in 1981 en meer.

Ook in de, sympathieker geprijsde fraaie 3-cd-versie veel van de bovengenoemde extra’s, waaronder het complate concert uit 1981.

Iceage – All The Junk On The Outskirts

Het is een bekend gegeven dat bands lang niet altijd weten wat hun kracht is, wat hun beste nummers zijn. Hoeveel b-kantjes bleken niet hitgevoeliger dan de a-kant? En hoe vaak komt het niet voor dat een nummer afvalt voor een album terwijl het bij nader inzien beter is dan de songs die wel door de ballotagecommissie zijn gekomen?

Ook Iceage weet niet altijd wat goed aan ze is. Anders hadden ze All The Junk On The Outskirts niet vier jaar lang in een digitale la laten liggen verstoffen. Het nu alsnog uitgebrachte nummer had eigenlijk al in 2018 op ‘Beyondless’ moeten staan, maar een dove producer of slechthorende manager adviseerde blijkbaar anders. Ook op het vorig jaar verschenen ‘Seek Shelter ‘album schitterde All The Junk On The Outskirts door afwezigheid. Maar nu komt het alsnog uit, blijkbaar heeft men het licht gezien. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.

Wel is waar dat de versie die nu uit is een andere is dan de oorspronkelijk opname. Op een gegeven moment drong bij de band het besef door dat ze een juweeltje bij de afval hadden gedumpt. Ze hebben het er weer uitgeviste en aan alle kanten opgepoetst met het huidige, geweldige resultaat. En wat is er dan zo goed aan All The Junk On The Outskirts? Alles eigenlijk; de broeierige sfeer, de gitaarsound, de Nick Cave achtige zang van Elias Bender Rødenfeld en last but not least de traag opbouwende spanning. Wie weet wat er nog meer te vinden is in de archieven van Iceage?

Krush Puppies – Throw Me On The Fire

De leden van grunge-lite combo Krush Puppies liepen elkaar tegen het lijf in een dierenwinkel in Londen. Dat bijzondere begin wilden ze memoreren in hun bandnaam. Ze hadden zich Pet Shop Girls kunnen noemen, het werd uiteindelijk dus Krush Puppies.

Wij haakten in toen de dames eerder dit jaar met Love Kills The Demons kwamen. Opvolger Throw Me On The Fire mag er ook zijn, is misschien zelfs nog wel beter met zijn wisselende tempo’s en mooie contrast tussen fluisterzang en scheurgitaren.

Throw Me On The Fire staat op de debuut EP van Krush Puppies die uit is gekomen op het label van Sports Team (Holm Front).

Bloc Party – Alpha Games

Bloc Party – Alpha Games (Infectious/Mattan)

Silent Alarm is al 17 jaar oud joh, denk je dan. Het heerlijke debuut van de Britse band Bloc Party. Vol met snedige indierock. Och, dat Banquet, wát een goed liedje blijft dat. Tijdloos. Nog altijd een festivalklassieker in de feesttenten.

Bloc Party is in de loop der jaren platen blijven uitbrengen. Met wisselend succes, terwijl zanger Kele Okereke ook met de regelmaat van de klok soloalbums uitbracht. Bovendien met wisselend succes. En telkens werd dan weer gerefereerd aan het grotendeels geweldige Silent Alarm. En dat gaan we ook nu weer doen. Omdat je daar simpelweg niet aan ontkomt. De vraag bleef immers of Bloc Party weer eens zou kunnen tippen aan dat album. En dan is het mooi dat we die vraag na 17 jaar met ja kunnen beantwoorden. Alpha Games komt in de buurt. Jawel.

Het dansbare indierockgeluid van de Britten klinkt zo venijnig als we het zo graag horen. Dat geldt niet voor alle twaalf songs op Alpha Games, maar het is wel vaak raak. Opener Day Drinker raakt zelfs wat aan Banquet, met z’n hooks en opwinding en de bloedvorm waarin zanger/gitarist Okereke, 40 inmiddels,  verkeert.

Natuurlijk mis je de vernietigende drumslagen van Matt Tong, die jaren terug al besloot andere dingen te gaan doen. Hoewel huidig drumster Louise Bartle ook uit het juiste hout gesneden is. Hoor eens hoe ze tekeer gaat in Traps. Waarin oudgediende Russell Lissack ook de kans krijgt te excelleren. Bartle is vocaal ook aanwezig, her en der, op de achtergrond.

Met name de vurige nummers op Alpha Games maken de plaat tot een spannende luistertrip, terwijl de wat meer doordachte, overpeinzende momenten van Okereke het album van diepgang voorzien. Alpha Games betekent dat Bloc Party weer in de topvorm van 2005 verkeert, en dat is een prestatie vanjewelste. Pieter Visscher