Category: Recensies

Totally Enormous Extinct Dinosaurs – Blood In The Snow

De naam doet een flinke band vermoeden maar, maar er is maar één Totally Enormous Extinct Dinosaur, een van oorsprong Britse maar nu in de VS residerende dj/producer, die luistert naar de naam Orlando Tobias Edward Higginbottom. Orlando is genoemd naar zijn verwekker, een internationaal vermaarde musicoloog en muzikant die 35 jaar lang organist was en dirigent van het koor van New College in Oxford.

Orlando heeft het dus niet van een vreemde, maar is wel een heel ander kant opgegaan. Als Totally Enormous Extinct Dinosaurs, ook wel TEED genoemd produceert Orlando dansmuziek voor de kleinere clubs, huisfeesten of gewoon voor thuis. Geen woest gebeuk dus of music for the masses  maar intieme kop/staart songs die zelden langer zijn dan vijf minuten. TEED is meer een singlesman dan een albummaker. Daar heeft hij er nog maar één van op zijn naam staan, en die verscheen al in 2012. Maar er schijnt nu toch echt een topvolger aan te komen. Blood In The Snow is daarvan een veelbelovende voorbode. Het is een licht dansbaar, lekker niks aan de hand plaatje, dat positief opvalt dankzij een stotterende synthesizer en andere oorstrelende soundjes. TEED is geen geweldige zanger maar met hulp van wat effecten komt hij een heel eind. De titel Blood On The Snow klinkt winters, misschien geïnspireerd door een skiongeluk, maar de sfeer van de track is net zo zomers als een ijsje met je meisje op het strand. Of een anders geaarde partner natuurlijk.

Tapestries – Thanatos

Als je niet weet dat Tapestries uit Utrecht komt, zou je kunnen denken van doen te hebben met een band uit de Sub-Sahara. Nieuwe single Thanatos heeft de beat en sound van de betere desert-rock zoals we die kennen van acts als Mdou Moctar en Bombino. De Engelse taal verraadt echter hun niet Afrikaanse afkomst.

Vanwege het nog uitblijven van succes weten we nog maar weinig van Tapestries behalve dan dat ze dus uit Utrecht komen. Maar we hebben wel wat vermoedens. O.a. dat ze elkaar kennen van de uni. Een songtitel als Thanatos suggereert een hogere opleiding. Thanatos leert wiki ons is de Oud Griekse benaming voor de (belichaming van de) dood. Kan natuurlijk ook dat ze de Mythos boeken van Stephen Frey hebben gelezen, of bekend zijn met de gelijknamige vintage video game.

Maar net zoals leden van bands uit Oxford meestal niet uit Oxford komen bestaan veel Utrechtse bands uit muzikanten die daar niet zijn geboren, maar studeren. Zeker weten doen we dat dus niet. Wat we wel weten is dat als Tapestries nog een paar nummers van het niveau van Thanatos weten te weven dat dat succes er wel gaat komen.

Angel Olsen – All The Good Times

Arme Angel Olson. Ze lijkt niet voor de liefde in de wieg gelegd. Als ze al iemand tegenkomt die de ware zou kunnen zijn, blijk het een illusie. Someone’s Lose is someone elses gain om het in haar taal te zeggen. Die someone else zijn wij dus, want wij spinnen garen bij de onbeantwoorde liefdes liedjes van La Olson.

All The Good Times is een zacht vloeiende song a la Lykke Li en Lana Del Rey. Torch ballad is de vakterm voor dit soort broeierige en beschouwende liefdesliederen waarin de zanger(es) tot de slotsom komt dat het einde der liefde nabij en onafwendbaar is.

Angel Olsen debuteerde tien jaar geleden met een folk noir album waarop ze zichzelf begeleide op een akoestische gitaar. Op haar aanstaande album, Big Time kleurt ze haar songs met een bescheiden big band, inclusief blazers, maar feitelijk is ze nog net zo lonesome als die steelguitar in All The Good Times.

The Haunted Youth – Shadows

Na slechts drie singles heeft Joachim Liebens a.k.a. The Haunted Youth zich al gevestigd als een van de beste Belgische bands sinds de befaamde Belga pop golf van een kwart eeuw geleden. Nieuwe single Shadows sterkt ons alleen maar in die overtuiging. Knap is ook dat The Haunted Youth al zo snel een eigen, herkenbaar geluid heeft ontwikkeld. Die sound is diep geworteld in de klassieke new wave, maar van wie nou precies de kunst is afgekeken is niet zo 123 te zeggen. Shadows is wat weemoediger dan de voorgangers dat komt mede door de breekbare zang, die perfect past bij de thema’s van de song, angst en eenzaamheid.

Of er al plannen zijn voor een debuutalbum kunnen we nog niet vertellen. In principe moet er genoeg materiaal zijn, want The Haunted Youth treedt regelmatig op, en speelt dan meer dan vier liedjes nemen we aan. In Nederland is de band te zien op 8 mei in V11 in Rotterdam en op 22 mei tijdens het Ik Zie U Graag Festival in Breda. Ook staat de jeugd op Pukkelpop en het Dour Festival.

Coach Party – Nothing Is Real

Jess Eastwood, de gangmaker van Coach Party mag zich nog weleens kwaad maken (FLAG), of haar partner het leven lastig (Weird Me Out). Op nieuwe single Nothing is Real laat ze horen ook een zachte kant te hebben, een dromerige zelfs. Maar terwijl Jess mijmert dat ze net als haar vriendinnen best wel wat zorgelozer zou willen, hakken de gitaren er weer stevig in. Het contrast tussen zang en gitaren geeft Nothing Is Real nummer wel wat shoegazerigs.

Nothing Is Real is het titelnummer van de derde EP van Coach Party dat net als Wet Leg van het eiland Wight komt. De band is binnenkort hier te zien en wel op 13 april in Doornroosje, en de 15e in Schijndel op Paaspop.

Wet Leg – Ur Mum

Wet Leg flikt het hem weer. We dachten na vier liedjes wel een tijdje zonder Rhian en Hester te kunnen, maar voor Ur Mum vallen we weer als een blok. De nieuwste single van de dames is een vrij funky nummer, een dikke zeven dat vanwege een geniale 10 seconden durende gil toch een negen blijkt te zijn.

Het is absurd hoe snel is gegaan met het duo van het eiland Wight. Zo snel dat hun succes dat er sprake leek van een hype, maar door nummers als het door Dan Carey geproduceerde Ur Mum bewijst de band echt enorm verschrikkelijk goed en bijzonder te zijn. Album volgt over twee weken.

In de tweede helft van mei is Wet Leg te zien in Rotown (de 20ste), Paradiso (London Calling 20-21ste) en Ekko (26ste). In november staat Wet Leg ook nog in de Vera (5e) en de 11e van de 11e wederom in de Paradiso maar dan als hoofdact.

Hairbaby – Onward

Otto-Jan Ham een renaissance man of homo universalis noemen is misschien wat overdreven, maar dat hij een man van veel talenten is een ding dat zeker is. In Vlaanderen kent met hem o.a. als radio en tv-maker, dj, slimste mens, oceaanvaarder, wielrenner, en nu ook als muzikant. Om hem moverende redenen heeft Ham zijn band Hairbaby genoemd. Hij weet zich moreel en muzikaal gesteund door RTV collega en amigo de musica Stijn van de Voorde en Dean van de band Ween.

Onward is het eerste van de zeven nummers van de debuut-EP van  Hairbaby. We horen o.a. een steelgitaar en een trompetsolo, maar het nummer is niet echt country en zeker geen jazz. Het lied ligt prettig in het gehoor, maar is net even te apart om voor easy listening door te kunnen gaan en hoewel zeker niet simpel kan een kind het refrein meezingen. En dat gebeurt ook. Kortom Onward is een raar plaatje, en zo horen we ze graag.

Vanavond om 21:00 uur de Volkskrant Radio special: de snackbar na het stappen

In een serie artikelen onderzoekt de Volkskrant het belang van de clubcultuur en het nachtleven. Aflevering 5: waarom het óók bij een gezond uitgaansleven hoort in de snackbar te belanden, aan het einde van een stapavond.  Lees hier het hele artikel.

Luister naar V’s Radio-Dancecollege

Bij de vorige afleveringen van deze serie over het nachtleven verzamelde de Volkskrant de fijnste plaatjes uit het artikel van de week en praatte ze op Pinguin Radio aan elkaar met een smakelijk college over de muziek in kwestie. Deze muziekcolleges over de voortdurende wedergeboorte van cool, over rocken op de dansvloer, over hoe het nachtleven de popmuziek voorgoed veranderde door op de dansvloer de remix uit te vinden, en over hoe acidhouse in 1988 een nieuwe hedonistische tijdgeest inluidde kunt u online terugluisteren. Of luister de bijbehorende Spotify-playlists.

 

Silverbacks – Archive Material

Silverbacks – Archive Material (Full Time Hobby)

Met Daniel O’Kelly (die ook zingt), Kilian O’Kelly en Peadar Kearney heeft Silverbacks een drietal gitaristen in de gelederen. Daar wordt grif gebruik van gemaakt op het tweede album van de band uit Dublin: Archive Material.

Een plaat die wat voortborduurt op het debuut Fad van twee jaar terug. En dat is een mooi gegeven, want de niet al te gek wilde postpunksongs, die ook de nodige artrock ademen, blijven een eigen kleur houden. Silverbacks, geregeld net zo laconiek als recalcitrant, springt niet te gek veel uit de band en dat kader staat het vijftal, gecompleteerd door de af en toe zingende bassist Emma Hanlon en drummer Gary Wickham, prima.

Silverbacks heeft weer een mooie bundel catchy postpunknummers met kunstzinnige kartelrandjes op plaat gezet, die een aangenaam soort finesse ademen. Maar het is een band die ook net zo tegendraads kan zijn als Pavement in zijn beste vorm. We horen bovendien Television. Niet voor niets een inspiratiebron. Fijnproevers merken mogelijk op dat er raakvlakken zijn met het Schotse The Phantom Band en een enkeling zegt ongetwijfeld: Die hebben naar Talking Heads geluisterd hè! En ook naar The Strokes? Mogelijk.

Zo zijn er daarnaast best wel raakvlakken met Parquet Counts en Shame te vinden. In die hoek moet je het zoeken. Op een langspeler zonder échte uitschieters. Die overigens verre van vlak en voorspelbaar is. En dat is hartstikke knap. Doe het maar eens. Pieter Visscher

Robin Kester – Leave Now

Met haar rookkleurige timbre zou Robin Kester van het voorlezen van de bijsluiter van een Corona zelftest nog een opwindende gebeurtenis weten te maken. Gelukkig kan ze ook mooie songs schrijven, zoals Leave Now dat de spanning heeft van een ingehouden onweer en doet verlangen naar meer.

Sinds haar vorig jaar verschenen Maxi EP/mini-album, This Is Not A Democracy werkt Robin op het productionele vlak nauw samen met onze man van Moss, Marien Dorleijn. Dit team werd voor de opname van Leave Now versterkt met Ali Chant, die ook mixwerk verricht voor o.a. Yard Act en Aldous Harding. De mastering werd toevertrouwd aan de door Sharon van Etten en Angel Olsen gewaardeerde Joe Lambert. Kosten noch moeite dus, maar welbesteed.