Category: Recensies

Kurt Vile – Hey Like A Child

Hey Like A Child is een tweede hoofdstuk van het persoonlijke nieuwe album, (watch my moves) (15 april) van Kurt Vile waarop hij de strijd aangaat met zijn zijn angsten en demonen. Net als op ‘Exploding Like Stones’ heeft Kurt weinig moeite gedaan om de song mooier te maken dan hij is. Het losjes rammelende Hey Like A Child klinkt een beetje als Lou Reed op de country tour.

Kurt’s nieuwe album wordt zijn eerste voor het befaamde Verve label dat vooral in jazzkringen hoog aanzien geniet. Dat maakt Kurt (postuum) labelgenoot van o.a. Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Nina Simone.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Tidal River

Quizje: wat is de overeenkomst tussen Lynyrd Skynyrd, Parliament en Rolling Blackouts Coastal Fever? Ze hebben alle drie drie sologitaristen!

Die van RBCF hebben hun handen vol aan Tidal River, trekker nummer twee van het nieuwe album van de Australiërs, Endless Rooms (6 mei). Het tempo is up, maar de stemming niet zo. Tidal River gaat over almaar groter wordende tweedeling van de maatschappij, waar de ‘haves’ steeds minder rekening houden met de ‘have-nots’.

Vanavond om 21:00 uur de Volkskrant Radio special: rocken op de dansvloer

In een serie artikelen onderzoekt de Volkskrant het belang van de clubcultuur. Aflevering 3: wat is er toch geworden van de goede oude rockdisco in het nachtleven? De Utrechtse dj St. Paul legt het uit, en vertelt hoe we de betere gitaarmuziek en rockende indie terug kunnen krijgen op de dansvloer. Lees hier het hele artikel.

Luister naar V’s Radio-Dancecollege

Elke vrijdag om 21.00 uur draait de Volkskrant de fijnste plaatjes uit het nachtlevenartikel van de week op Pinguin Indie. En we praten ze aan elkaar met een smakelijk college over de muziek in kwestie. Deze vrijdag hoor je er de rockdisco uit dit artikel. De uitzending is daarna terug te luisteren op Pinguin Indie, waar ook de eerdere afleveringen te horen zijn (over hoe het nachtleven de popmuziek voorgoed veranderde door op de dansvloer de remix uit te vinden, en hoe acid in 1988 een nieuwe hedonistische tijdgeest inluidde).

 

Alt-J – The Dream

Alt-J – The Dream (Infectious/BMG/Mattan)

Joe Newman, Gus Unger-Hamilton en Thom Green staken de koppen maar weer eens bij elkaar en opeens lag-ie op de planken, de nieuwe Alt-J. Muzikaal bij vlagen nog wat sterker vervreemdend dan we van de band uit Leeds gewend waren. Dat is dus nogal wat. Maar niks is wat het lijkt, want gaandeweg vallen puzzelstukjes in elkaar.

We wisten natuurlijk al van drie eerder verschenen platen dat de Britten allesbehalve dertienineendozijnrock maken. Het is allemaal wat studentikoos, wat ingewikkeld en soms ook wat onsamenhangend. Alt-J doet vaak lekker gek en zo ook weer op The Dream. Nóg wat gekker dan anders dus. Analoog aan de situatie op onze planeet zou je kunnen zeggen. We kijken immers nergens meer van op.

Zo ook niet van het feit dat The Dream steeds sterker binnen blijft komen, ook al had je daar geen rekening meer mee gehouden. Mind you: mits je het album hard genoeg afspeelt. Het is een plaat die zijn geheimen zeldzaam traag ontvouwt om, eenmaal daar, niet meer los te laten. Neem de tijd en je wordt beloond. Dat werk. Al die verwarrende elektronica en gelaagde percussie voelen steeds comfortabeler aan. Wat ook geldt voor het stemgeluid van Joe Newman, die nou eenmaal zo zingt.

Past wel prima bij de geregeld wat tegendraadse artrock van de band die met Get Better het persoonlijkste nummer tot nu toe op plaat heeft gezet. Newman zingt voor zijn zieke vriendin. Een kleingehouden liedje. De band klinkt kwetsbaarder dan ooit. Pieter Visscher

 

 

 

Son Lux, Mitski, David Byrne – This Is A Life

49 nummers maar liefst, komen er op de soundtrack van de film ‘Everyting, Everywhere, All At Once’. Het gros is geschreven en uitgevoerd door Son Lux, maar er zijn ook bijdragen van o.a. Andre 3000 van Outkast, good old boy Randy Newman, miss Mitksi en Talking Head David Byrne.

De twee laatste etaleren hun niet geringe talenten op het vooruitgestuurde, This Is A Life. De single klinkt precies zoals je zou verwachten van een samenwerking van de artistieke sfeermakers van Son Lux, de zwoele powerpopster Mitski en de immer ongrijpbare indiepopnestor David Byrne; stijl, sfeer en smaakvol! Wat je niet hoort is dat het stemmige This Is A Life thuishoort in een sci-fi comedy!

The Black Keys – Wild Child

Na het smakelijke back to the blues tussendoortje Delta Kream keert The Black keys weer terug op het eerder ingeslagen pad. Wild Child biedt geen grote veranderingen, maar wel weer een ijzersterke riff en een refrein dat moeilijk niet niet mee te zingen is.  Bij het schrijven van Wild Child  kregen Dan en Pat hulp van Greg Cartwright van retrorockers Reigning Sound en Angelo Petraglia die ook hand en spandiensten verricht voor Kings of Leon.

Kortom er mag wat worden verwacht van het Dropout Boogie album dat op 13 mei moet gaan uitkomen.

Melody’s Echo Chamber – Personal Message

Zou het toeval zijn dat la grande dame van de Franse popmuziek, Francoise Hardy een nummer heeft dat Message Personal heet? Misschien wel. Personal Message van Melody’s Echo Chamber lijkt namelijk niet echt op Message Personal. Op de taal na dan. En de vele violen.

Melody Prochet zingt dit keer dus weer zoals ze gebekt is. Het Frans past perfect bij de dromerige ‘musique mediterrané’. Personal Message is een zonovergoten chanson met een fluwelen baspartij waarin Melody haar stem laat dwarrelen als een leeuwerik in een opwaartse luchtstroom. De lente is nu echt begonnen.

Het bijbehorende album heet Emotional Eternal en komt eind april uit.

Sprints – Delia Smith

Delia Smith –we moesten het even opzoeken- is een bekende Britse TV kok. Sprints -weten we sinds Graadmeter hit, Little Fix- is een praatpunkband uit Dublin o.l.v. Karla Chubb.

Sprints heeft deze week haar tweede EP uitgebracht. Daarvan is Delia Smith een van de twee songs die we nog niet kenden. Ondanks de titel gaat Delia Smith niet over de chef, maar over de behoefte bijzonder te zijn. ‘Who Wants To Be Special Anyway’, Me Fucking me! zingt-zegt Karla.

Het is een terugkerend thema in de songs van Sprints, de pogingen van de frontvrouw om haar verlammende verlegenheid te overwinnen. Welke rol Delia Smith daarin speelt is niet helemaal duidelijk. Dat Karla’s songs een vorm van therapie zijn, zie je terug in de video van Delia Smith, die de vorm heeft van een therapiesessie. Nog zo’n EP en een flinke tour en Karla zal definitief over haar verlegenheid heen zijn.

Pit Pony – Black Tar

Nieuwe Pit Pony single Black Tar gaat over het gevoel in een tredmolen te zitten. Wat je ook doet je valt steeds weer terug. Alsof je met je schoenen blijft plakken in zwart teer. De tekst wordt versterkt door een monotone riff die het hele nummer het zelfde blijft. De frustratie uit zich in het hoge tempo en de harde gitaren.

Pit Pony komt uit het Noord Engelse Tyneside. De band bracht in 2020 een serie singles uit en toen twee jaar niks. Met Black Tar laat Pit Pony horen nog lang niet uitgesproken te zijn.

girlhouse – paul blart mall cop

Het was even zoeken maar Lauren Luiz, artiestennaam girlhouse lijkt nu haar definitieve draai te hebben gevonden. De voormalige actrice bracht eerder een cover uit van A Long December van Counting Crows en twee EP”s met droompopliedjes die best wel goed waren maar niet echt bijzonder.

Nieuwe single paul blart mall cop is niet zozeer anders, maar vooral beter dan waar Lauren tot nu toe mee kwam; de sound, de compositie, en -niet op de laatste plaats- de performance. De tekst geeft uitsluiting. paul blart mall cop gaat over het overwinnen van een depressie. Haar herwonnen zelfvertrouwen is wat de nieuwe single vleugels geeft. En de pakkende mix van gitaren en keyboards is ook niet verkeerd.

Nog een paar songs van dit kaliber en girlhouse kan zich meten met door haar bewonderde collega’s als Phoebe B en Lucy D.