Category: Recensies

Thom Yorke – 5.17

Thom Yorke volgt in de voetsporen van bandmaat Jonny Greenwood en begeeft zich op het filmmuziekvlak. Niet voor het eerst overigens. Eerder schreef hij muziek voor de (korte) arthousefilm Suspiria. Dit keer zullen echter veel meer mensen zijn soundtrackbijdrage horen. 5.17 schreef hij namelijk voor het zesde (en laatste) seizoen van Peaky Blinders.

In welke aflevering het nummer zit is nog niet bekend, maar verwacht geen happy end. 5.17 is sober en somber. Het nummer bestaat uit niet veel meer dan een eenzame piano, iets dat klinkt als een zacht krassende viool en de in galm gedrenkte falsetstem van de componist. Een verklaring voor de titel kunnen we waarschijnlijk pas geven als de serie er is.

Op 3 april verschijnt er een tweede bijdrage van Thom aan Peaky, That’s How Horses Are. Ook hebben Thom en Jonny samen muziek gecomponeerd voor de finale van de populaire serie waarin eerder al de Radiohead songs You & Whose Army en Pyramid Song te horen waren. Er is ook sprake van een release van de soundtrack op vinyl.

Buzzard Buzzard Buzzard – New Age Millennial Music

New Age Millennial Music is al een maandje of tien oud, maar zo prettig dat we de single toch maar even meenemen. Het Britse Buzzard Buzzard Buzzard is zo’n band waarvan je je afvraagt of ze nou ontzettend retro zijn of juist hun tijd vooruit.

De band maakt uiterst verzorgde, zorgvuldig geproduceerde muziek een beetje a la Phoenix, maar nog meer als 10cc (voor de breuk met Godley & Creme of Badfinger of Stealers Wheel). Vernuftige pop dus soms op het pastiche-achtige af, maar met zoveel smaak en plezier bereid dat ze er makkelijk mee wegkomen. Noem het powerpop, noem het smartrock of noem het New Age Millennial Music. Wie hier niet voor valt houdt vast ook niet van The Beatles. New Age Millennial Music staat op het eerste en nog enige album van Buzzard x3, Backhand Deals.

Krush Puppies – Love Kills Demons

De leden van Krush Puppies ontmoetten elkaar in een dierenwinkel in Londen. Ze raakten aan de praat en kwamen er achter dat ze meer deelden dan liefde voor dieren. De bandnaam refereert nog aan de plek waar het plannen smeden begon. De vriendinnen hebben nu 6 nummers uit, die een sterk stijgende lijn vertonen wat betreft kwaliteit en originaliteit.

Krush Puppies wordt aan de m/v gebracht als zijnde een post-punkband, maar dat doet de dames te kort. Ze zijn veel melodieuzer dan het gros van de zogenaamde post-punkbands en welke postpunk band heeft een harpiste en doet aan dwarsfluitsolo’s?

Love Kills Demons -dat best wel wat langer had mogen duren dan 2.13- is de eerste release van Krush Puppies op het Holm Front label van Sports Team waarop ook o.a. Personal trainer zit.

Iguana Death Cult – Future Monuments

 Berichten dat er tijdens de concerten van Iguana Death Cult woest wordt gepogood en gestagedived zijn niet overdreven. De natuurlijke biotoop van de Rotterdammers is de overvolle club waar bier en zweet rijkelijk vloeien.

Dit gezegd hebbende, nieuwe single Future Monuments is voor hun doen relatief rustig.  We horen de vertrouwde hotrod gitaren, lekker los polsige samenzang en de direct herkenbare bariton van frontman Jeroen Reek. Maar ook veel percussie en dat is nieuw. Die extra trommels geven Future Monuments een fijn tropische voorjaarssfeertje. Dit keer meer cocktail dan biermuziek dus, maar minstens zo lekker. Nieuw album is in de maak.

Vanavond om 21:00 uur de Volkskrant Radio special: acid house

In een serie artikelen verkent de Volkskrant het belang van clubcultuur en nachtleven. Aflevering 2: Dansen op de vulkaan: hoe ‘aciiiiiiiiid’ in de vroege jaren negentig Nederland veroverde. Pablo Cabenda duikt in dit onderdeel van Nederlands cultureel erfgoed. Lees hier het hele artikel.

Luister naar het radio-acidhousecollege van de Volkskrant.

Elke vrijdag om 21.00 uur draait de Volkskrant de fijnste plaatjes uit het nachtlevenartikel van de week op Pinguin Indie. En we praten ze aan elkaar met een smakelijk college over de muziek in kwestie. Vanavond hoor je er de acid house uit dit artikel. De uitzending is daarna terug te luisteren op Pinguin Indie, waar ook aflevering 1 uit deze reeks nog te horen is: hoe het nachtleven de popmuziek voorgoed veranderde door op de dansvloer de remix uit te vinden. Of luister bij de onlineversie de Spotify-playlist.

Mallrat – Teeth

Mallrat is een behoorlijk populaire zangeres die op nieuwe single Teeth het roer radicaal omgooit. Ze trekt maandelijks ruim anderhalf miljoen luisteraars met haar radiovriendelijke partypopsongs. Die luisteraars zitten allemaal in Australië, want daar komt ze vandaan, uit Brisbane om precies te zijn.

Mallrat, echte naam Grace Shaw is zo’n sterretje dat sterk leunt op haar uiterlijk, en hulp van buiten met het componeren en produceren. Meestal zijn dat mannen, maar Teeth heeft ze gemaakt met twee sisters. Misschien is dat de verklaring voor de verandering van stijl. Teeth –de titel zegt het al- heeft bite en een bandbegeleiding in plaats van wat anonieme keyboards. Pre Teeth was Mallrat een van de vele aardige popsterretjes. Met Teeth valt ze op en maakt ze indruk. Als Grace verstandig is laat ze haar nieuwe partners niet meer los.

Whispering Sons – Tilt

Whispering Sons verrast met een duistere ballad. Doorgaans zoekt de band het in mid tempo en snellere songs, maar ook met een traag tempo weet de band te boeien. In de persoon van de somber gevooisde Fenne Kuppens heeft Whispering Sons sowieso een frontganger die de aandacht trekt en weet vast te houden. 

Tilt is niet nieuw. Het nummer werd te afwijkend bevonden voor het vorige album, maar te goed om helemaal niks mee te doen. Een nieuw album zit er dus nog even niet in. Een nieuwe tournee wel. Whispering Sons kan je aanschouwen op 14 april in de Maassilo in Rotterdam en vijf dagen later in Het patronaat in Haarlem.

SPICE – Any Day Now

SPICE maakt punk op zijn California’s. Meer in spirit dan in stijl. Voor een punkachtige kunnen ze ook opvallend goed spelen. Dat uit zich o.a. in een opvallend lange gitaarsolo. Die gitaar is sowieso wat Any Day Now er doet uitspringen. De gitarist heeft duidelijk een versterker die tot 11 kan en een pedaal met standje vuig.

Binnen de Californische punkscene is SPICE een soort superband, want samengesteld uit leden van Creative Adult, Sabertooth Zombie en Cermony. Die laatste leverde de zanger en de drummer. Any Day Now is de eerste single van wat het tweede album van SPICE gaat worden. De titel is Viv en de producer was een gast van Deafheaven. Releasedatum is 20 mei.

Porcupine Tree – Of The New Day

Eigentijds Brits  progrocktrio Porcupine Tree stelt weer niet teleur met het gelaagde en geslaagde Of The New Day. De voor de band’s doen korte track -nog geen vijf minuten- heeft alles wat Porcupine Tree een act formaatje Ziggo Dome maakt; een dromerig begin, gevolgd door een epische break, hemelbestormende gitaren, kamerbrede drumroffels, mellotrons en mannenkoren en een slot waarin de rust van het begin weer terug keert. Dit alles uiteraard in wisselende tempi.

Of The New Day is de tweede single van Porcupine Tree na een jaar of tien oorverdovende stilte. Opperhoofd Steve Wilson had de band opgeheven, maar dat verzuimd te vertellen aan zijn medemuzikanten. In de tussenliggende tijd is de populariteit van Porcupine Tree alleen maar gegroeid zozeer zelfs dat een herstart onontkoombaar werd. Fans dienen er echter rekening mee te houden dat het nieuwe album hun laatste wordt en de tour een afscheidstournee.

Closure/Continuation komt uit in juni. In oktober begint de tour in het kader waarvan Porcupine Tree op 7 november te zien zal zijn in de eerder genoemde Ziggo Dome.

Kevin Morby – This Is A Photograph

Er gaat bijna geen jaar voorbij of Kevin Morby laat wel iets van zich horen. Is het geen nieuw album dan is het wel een speciale sessie, een gelegenheidsduet of een bijdrage aan een project om het werk van een half vergeten voorganger onder de aandacht te brengen. En dat al bijna tien jaar lang. Al doende heeft hij een aardige verzameling indie classics bij elkaar gespeeld, songs als Beautiful Strangers, Harlem Rivers, I’ve been To The Mountain en meer.

Of This Is A Photograph ook zo’n blijvertje is zal nog blijken, maar goed en bijzonder is de nieuwe single zeker. This Is A Photograph lijkt niet op, maar doet wel enigszins denken aan Bob Dylan (of T Bone Burnett). Dat komt omdat Kevin dit keer niet zingt, maar voordraagt. Hij begint met het beschrijven van een oude foto, maar al snel wordt het een associatieve stroom van woorden. De begeleiding wordt steeds vuriger en nadert na toevoeging van blazers en een vrouwenkoor het kookpunt. Tegen het eind scandeert Kevin alleen nog maar de woorden, “This Is What I Miss About Being Alive, This Is What I Miss After I Die!”

This Is A Photograph is het titelnummer van Kevin’s 6e studioalbum. De releasedatum is 13 mei. Op 29 mei staat hij in TivoliVredenburg.