Recensies Archieven - Page 207 of 375

Bloc Party – The Girls Are Fighting

Hoewel zeker geen slecht nummers was ‘comeback’ single Traps van Bloc Party geen succes in de Graadmeter. Is dat een teken aan de wand? Is Bloc Party ‘het’ kwijt? Of was het een tijdelijk dipje?

We proberen het gewoon nog een keer met The Girls Are Fighting. De tweede single van Alpha Games is een recht toe recht aan meezinger die meer dan een klein beetje doet denken aan Rock & Roll Part 2 van The Glitter Band. Het refrein dan. De coupletten zijn standaard Bloc Party, puntig en energiek. Opvallend zijn de constante drumrolls en de extra lange gitaarsolo. Diep gaat het allemaal niet, maar je wordt er wel vrolijk van. De opvolger van Hymns uit 2016 verschijnt op 29 april.

Jan Verstraeten – Violent Disco

Jan Verstraeten – Violent Disco (Unday Records/Mattan)

Jan Verstraeten is zo’n onvervalst schoolvoorbeeld van een multitalent. Jongen die niet alleen de prachtigste muziek schrijft en uitvoert, maar ook nog eens zijn eigen platenhoezen tekent en schildert, zijn fans tatoeëert – mind you: mits zij dat willen – de podiumoutfits voor zijn band ontwerpt en als klap op de vuurpijl z’n eigen videoclips animeert en regisseert. Oja, jan is ook beeldend kunstenaar en dichter. Genoeg inmiddels? Hij liet de ep Cheap Dreams verschijnen in 2019 en debuteert nu met een volwaardig album: Violent Disco.

Verstraeten duikt oorspronkelijk op in de punkhoek in België, maar daar hoor je niets meer van terug. Violent Disco is een eclectische plaat, die allerlei kanten opschiet, zonder al te gek onsamenhangend te worden. Dat is het mooie. En natuurlijk heeft die cover van het album best iets geils. Maar is dat geen vampier waar mee wordt getongzoend? Jawel. Dekselse Jan.

Vampire In My Bed opent het album en dan weet je het wel. Jan gaat zijn demonen muzikaal te lijf en hij verkeert in topvorm. Kosten noch moeite zijn gespaard. Met name vioolpartijen zijn geregeld pregnant aanwezig, hetgeen een sfeer neerzet die voor nog meer blijdschap en vreugd zorgt sinds we weten dat het land weer goeddeels van het slot gaat. Een filmische track als It’s Like A Movie zit vol strijkers en we horen een klein jongetje praten. Een song vol emotie en diepgang, die exemplarisch is voor het geluid dat Verstraeten laat horen. Waarin ook soul een hoofdrol speelt.

Juist wanneer de uitbundigheid plaatsmaakt voor ingetogen pracht en praal is Verstraeten op zijn best. Zoals in de, wederom, met strijkers aangelengde liefdesode Cry Baby, het gedragen Ice Dreams (zelfde concept en weer bloedmooi) alsook met de Britney Spears-cover …Baby One More Time, door Verstraeten Hit Me Baby genoemd.

Swingend wordt het onder meer met het uitbundige Goodbye World (héérlijke video ook!) en de titeltrack, wanneer Verstraeten laat horen ook over een falset te beschikken. Violent Disco is een meesterwerk. Niet meer en zeker niet minder. Pieter Visscher

Lewsberg – Six Hills

Knap hoe Lewsberg weet te variëren op een thema zonder in herhaling te vallen. De ingrediënten zijn bekend, urbane rock naar model van The Velvet Underground, een vocalist die niet zingt maar voordraagt en een poëtische tekst over de leven en de dood.

Toegevoegd aan de mix dit keer zijn een tweede, vrouwelijke stem, een plotselinge stroomversnelling op twee derde van het nummer en een lang instrumentaal slot waarin de gitarist losjes omgaat met de beginselen van de harmonieleer.

Six Hills is geproduceerd door Don Carey en verschenen op diens Speedy Wunderground label (SW039). Carey kan je kennen van zijn producties voor/van o.a. Fontaines DC, Wet Leg en Goat Girl. Je kunt zeggen, dat is een hele eer voor de Rotterdammers, maar je kunt ook zeggen dat Carey gewoon smaak heeft.

Moss – Before It’s Gone

Na zijn avontuur met Opera Alaska is Marien Dorleijn weer op het oude Moss nest teruggekeerd. De eerste single in dit decennium van een der vlaggenschepen van het hoog gewaardeerde Excelsior label is Moss op zijn best; ingehouden en dwingend tegelijk.

De verrijking zit hem dit keer in de achtergrond zang of beter het koor in het decor, want dat komt bijna los van de leadzang. Voeg daar de prachtige gitaarsound en een enerverende compositie aan toe en je weet dat het Moss verhaal er weer een boeiend hoofdstuk heeft bijgekregen. Een nieuwe album staat in de stijgers.

Franz Ferdinand – Curious

Franz Ferdinand pikt de draad weer op waar ze hem vier jaar geleden netjes neervlijden. Curious is een gestroomlijnde dance-track, disco-achtig, maar niet ordinair en ook niet spectaculair, maar wel weer erg lekker. Aan de nieuwe single hoor je overigens goed waar de band uit Glasgow een belangrijk deel van hun mosterd vandaan haalt, Talking Heads.

Voor een nummer dat uitnodigt tot dansen is twee en halve minuut wel wat kort, een langere instrumentale break was welkom geweest. De componist is als vanouds meneer Kapranos. Produceren deed hij met technicus Julian Corrie en hitmachine Stuart Price, die kind aan huis is bij o.a. Pet Shop Boys, The Killers en Dua Lipa.

Wodan Boys – So Damn Much

Roekeloos zo kan je, So Damn Much, de nieuwe single van Wodan Boys het best omschrijven. Het is een nummer als een net aangestoken stuk vuurwerk waarvan even niet duidelijk is welke kant het op schiet. Als de knal is uitgeklonken blijkt niemand gewond, maar het was wel even spannend.

Wodan Boys bracht vorig jaar een EP uit die we tot onze schande hebben gemist, want So Damn Much is niet het eerste maar het vijfde goede nummer van de Hagenezen. Qua sound hangt Wodan Boys ergens tussen punk en hardrock in, maar men maakt niet de indruk ergens bij te willen horen. De band komt niet geheel onbeslagen ten ijs. De frontmannen, Thomas van der Want en Mikki B Wessels liepen zich warm bij Soul Sister Dance Revolution en Taymir.

Wat de boys bijzonder maakt -naast de pitbull gitaren en het constante gevaar om uit de bocht te schieten- is de zang; lead en koortjes. Die is lekker brutaal, maar ook heel erg muzikaal. Het kan niet anders dan dat een band waarvan in de studio al de vonken afslaan, live helemaal brandgevaarlijk is. U is gewaarschuwd.

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio – januari 2022

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!

Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.

Met aandacht voor deze albums:

Anaïs Mitchell – Anaïs Mitchell
Aoife O’Donovan – Age of Apathy
AURORA – The Gods We Can Touch
Black Country, New Road – Ants From Up There
Blaudzun – LONELY CITY EXIT WOUNDS
Bonobo – Fragments
Jake Xerxes Fussell – Good and Green Again
King Gizzard & The Lizard Wizard – Butterfly 3001
Mitski – Laurel Hell
Yard Act – The Overload

The Smile – The Smoke

We hebben goed nieuws en slecht nieuws. Om met het laatste te beginnen. We kunnen een comeback van Radiohead op korte termijn wel op de collectieve buik schrijven. Het goede nieuws is dat de nieuwe single van The Smile, de bijband van Thom Yorke en Jonny Greenwood net zo goed van Radiohead had kunnen zijn. Het goede en slechte nieuws is nauw aan elkaar verbonden. Als The Smile Radiohead-eske nummers gaat maken, vervalt het nut van een Radiohead reünie. Toch?

Maakte The Smile met debuutsingle ‘You Will Never Work In Television Again’ nog een bokkensprong, The Smoke had prima gepast op een album van de band uit Oxford. Het enige nieuwe c.q. afwijkende is de prominente rol van de basgitaar, die dus duidelijk door Greenwood wordt bespeeld. Yorke speelt een aardig moppie gitaar en zal ook best wel wat bas kunnen spelen, maar zo vaardig als hier aan de vier snaren wordt geplukt kan alleen een gevorderd instrumentalist. Mooi ook zijn de blazers die The Smoke kleur geven. Al met al een veel beter nummer dan de eersteling van The Smile. Een nummer ook waardoor we het moederschip wat minder missen.

Gretel Hänlyn – Motorbike

Ze is pas 19 en heeft nog maar drie liedjes uit, maar nu al durven we te beweren dat Gretel Hänlyn behoorlijk beroemd gaat worden. Niet noodzakelijk in de indie-wereld, maar dat zien we later dan wel.

Ondanks haar naam is Gretel van Britse bloed. Ze heet ook eigenlijk geen Gretel Hänlyn maar Maddie, Maddie Haenlein. Maddie heeft een diepe stem, een contralto in vaktermen. Daar is ze niet meer geboren, maar is het gevolg van een spierziekte die haar middenrif trof en zo haar spraak en zangvermogen aantastte. Tijdens haar herstel is ze begonnen songs te schrijven. Sinds haar 16 treedt ze regelmatig op. Het was nota bene haar moeder die Gretel aanraadde haar studie te staken en vol voor de muziek te gaan. Een verstandige zet zal blijken.

Nieuwe single Motorbike wordt gedrgen door een mooie lage bas uit het kookboek van The Cure. Zo ziet ze er ook uit, als dochter van Robert Smith. Vocaal houdt Gretel zich dit keer in. De uitspattingen laat ze aan haar band over. Die laten zich dat geen twee keer zeggen, maar voordat er ongelukken gebeuren trapt Gretel op de rem.

Het is na drie nummers nog te vroeg om van een duidelijke stijl te spreken, maar Gretel lijkt het ergens tussen folk en neo new wave te zoeken, maar wat ze ook doet haar donkere timbre zal alles kleuren.

Metronomy – Things will be fine

Eerste dachten we, Things will be fine is een beetje een gewoon liedje, die kunnen we wel overslaan. Maar zelfs een gewoon liedje van Metronomy is een goed liedje. Dus.

Voor Metronomy is het overigens een ongewoon liedje. De band maakte naam en furore als synthipopband extraordinaire, maar op Things will be fine hoor je vooral gitaren en de keyboards die er zijn, lijken van het conventionele soort. Tenminste zo klinken ze. in deze tijd van plugins en laptops is dat natuurlijk niet zeker.

Bij nader inzien is de nieuwe single van Metronomy dus een buitengewoon geslaagd liedje, een vrij perfecte popsong met een weemoedige maar optimistische afdronk, mooi zacht gezongen door bandbaas Joseph Mount. Things will be fine is afkomstig van het nieuwe album van het Engelse vijftal, Small World dat al over twee weken (18/22) uitkomt.