Category: Recensies

Bloc Party – Traps

Na vijf jaar niks begint zelfs de trouwste fan te twijfelen over het voortbestaan van zijn/haar favoriete band. Maar vrees niet Bloc Party people. Volgend jaar verschijnt er dan eindelijk weer een nieuw album van Kele Okereke en zijn nieuwe vrienden, Justin Harris en Louise Bartle.

Voorproefje, Traps stelt gerust. De eerste release in de jaren twintig van Bloc Party is een opgewonden standje van een song, up in tempo en mood en met lekker veel gitaren. Trap doet wel aan De Staat (geel) denken, maar dat is natuurlijk andersom. Het producersduo dat Bloc Party een schop onder hun kont gaf bestaat uit Nick Launay en Adam Greenspan die eerder mooie resultaten behaalde met o.a. Nick Cave, Arcade Fire en onlangs nog met IDLES. The Return Of Bloc Party heet Alpha Games. Releasedatum volgt.

Parquet Courts – Sympathy For Life

Parquet Courts – Sympathy For Life (Rough Trade/Konkurrent)

Het lijkt alsof Parquet Courts een gedeelte van het luchtalarm dat elke eerste maandag van een nieuwe maand ter horen is in Nederland heeft gesampled in het openingsnummer van het zevende album: Sympathy For Life. Dat luchtalarm kan menigeen gestolen worden, waarschijnlijk, terwijl het nu erg efficiënt gebruikt wordt in het melodieuze Walking At A Downtown Pace (geweldige video ook).

Of de titel Sympathy For Life een parodie is op Sympathy For The Devil van The Rolling Stones is onduidelijk, terwijl we het nauwelijks kunnen uitsluiten. Zo sluiten we ook niet uit dat Parquet Courts op Sympathy For Life inspiratie haalde uit het werk van Talking Heads. Invloeden uit de artrock van David Byrne en zijn band zijn hoorbaar, opgeteld bij de funky elementen die voor een extra feestelijke sensatie zorgen op Sympathy For Life. Parquet Courts is duidelijk een band die de coronaperiode heeft benut om tot andere muzikale inzichten te komen. Is zo’n pandemie toch nog ergens goed voor.

De nieuwe kunstzinnige uitspattingen van de band, waardoor ook meer ruimte is gecreëerd voor de nodige elektronica, krijgen ook gestalte in de artisticiteit op zowel de voor- als achterkant van de hoes. Hier is over nagedacht, denk je dan. Hoewel Parquet Courts zich toch al nooit liet verleiden tot obligate bandfoto’s op de cover van een album. Aan één Kiss hebben we genoeg moeten ze hebben gedacht. Hoewel die vier daar wel altijd even de tijd voor namen, qua schmink.

Zo zie je maar dat de stap van Parquet Courts naar Kiss niet eens zo’n heel grote is, terwijl er muzikaal geen raakvlakken zijn. Zeker niet in de huidige vorm van eerstgenoemde, de band uit New York. Die Sympathy For Life heeft laten produceren door Rodaidh McDonald (The XX, Hot Chip) en John Parish (PJ Harvey, Dry Cleaning). Die keus kun je een meesterzet noemen. Zonder dat de band overdreven veel concessies heeft gedaan aan zijn identiteit.

Parquet Courts klinkt aanstekelijker dan ooit tevoren, dat wel. We horen zelfs wat Franz Ferdinand en Primal Scream terug in het geluid. Het levert dansbare, hitgevoelige songs op, zoals Black Widow Spider, Walking At A Downtown Pace en Homo Sapien. Je kunt maar één ding concluderen: Parquet Courts verkeert in bloedvorm. Pieter Visscher 

Moon Moon Moon – Forest Ln. 16

Moon Moon Moon releast met Forest Ln. 16 de eerste single van een nieuw album van de band. Het album Silly Symphonies van Moon Moon Moon – de band rond songschrijver Mark Lohmann – verschijnt in het voorjaar van 2022 op AT EASE.

Onder de naam Moon Moon Moon staat Mark Lohmann bekend om zijn gedurfde, eindeloos geestige en schokkend oprechte slaapkamerfolk. Aanvankelijk brengen Lohmanns intieme liedjes gevoelens van vervreemding en verlangen op abstracte wijze over, waarbij men vergelijkingen trekt met geestverwanten als Phil Elverum, Sufjan Stevens, Conor Oberst en Elliott Smith.

Na jaren van productief schrijven en onafhankelijk opnemen verandert de hele creatieve benadering van Moon Moon Moon met Lohmanns zogeheten “Journal Entries”. Deze liedjes in vrije vorm worden heiligdommen voor zijn meest ongemakkelijke, gênante, grappige en impulsieve gedachten. Elk nummer is in één dag opgenomen, vergezeld met songteksten en met Lohmanns vaak macabere, grillige animaties.

Moon Moon Moon’s aankomende album Silly Symphonies is niet alleen een verzameling nummers. Dit zijn levendige scènes, met veldopnames, terugkerende motieven en geluiden die specifieke personages uitbeelden, elk met hun eigen kleine spanningsboog en binnen een groter ontvouwend muzikaal universum. Vernoemd naar een reeks Disney-shorts uit de jaren dertig – Silly Symphonies, voor het grootste deel van de plaat is geschreven met arrangeur en toetsenist Stef Koenis, is een ontwapenende, intieme, grootse en meeslepende luisterbeurt.

L’Éclair – P+R

Een super toffe groove & rhythm heavy plaat – erg dansbaar – met allerlei invloeden: ‘with nods to CAN, Piero Umiliani, and Tangerine Dream – seamlessly blended with the unique sound L’Eclair has established over the years. New influences are also apparent, such as the house grooves of 80’s Madchester and Aphex twin, as well as the textures and ambience of Boards of Canada.’

Confusions finds L’Eclair finding themselves, having distilled their mastery of groove and rhythm down to a science. Club vibes, psych grooves, rhythmic trances, and ambient comedowns are all present in equal measure, while maintaining a cohesive and consistent flavor throughout. Confusions is both expertly crafted and joyfully spontaneous, danceable yet ethereal, emotive yet cerebral. The shifting moods and melodies imbue the album with a depth that demands repeat listens.’

De Zwitserse band heeft al een substantiële fanbase in Nederland, en speelden laatst samen met label genoten Yin Yin op Amsterdam Dance Event – de show was uitverkocht. De single P+R is instrumentaal en heerlijk futuristisch.

The Reytons – Kids Off The Estate

The Reytons uit het Engelse Sheffield maakt schurende, energieke en bevlogen indierock vol bravoure a la Arctic Monkeys, The Strokes en The Kooks. In eigen land is de band intussen al aan het uitgroeien tot een ware sensatie en ook buiten de landsgrenzen maken een sterke opmars door.

Vrijdag (12 november) verschijnt hun album Kids Off The Estate, waarvan deze gelijknamige single afkomstig is.

In maart 2022 is de band te zien in de Melkweg, Rotown en Hedon.

Los Bitchos – Las Panteras

De naam Los Bitchos getuigt niet van veel smaak, laten we het maar op humor houden. Maar je weet wel meteen dat we hier te maken hebben met een damesformatie. Te horen is dat niet, Las Panteras is namelijk geheel instrumentaal.

De bandnaam ten spijt komen de meiden niet uit Spanje, maar uit verschillende delen van de wereld. Hun ontmoetingspunt was Londen. Daar leerden ze middels straatoptredens de kneepjes van het muzikantenmetier.

Zoals het latineske en surf-achtige Las Panteras laat horen is Los Bitchos muzikale familie van Khruangbin. Minder mystiek misschien, maar minstens zo geschikt voor feesten en festivals.  

Optredens: 7 april Merleyn, Nijmegen. 8 april, kleine zaal Paradiso.

Lewsberg – The Corner

Anders, maar toch vertrouwd klink The Corner, de nieuwe single van het Rotterdamse Lewsberg. De vocale stijl van tekstdichter Arie van Vliet – hij is meer een prater dan een zanger- kennen we van het tot nationale indieklassieker uitgegroeide The Smile, maar waar daar de gitaren gierden horen we nu een eenzame viool. Of beter een fiddle, want de klank is meer country dan klassiek. Het tempo van The Corner is weer uiterst relaxed zodat Arie in alle rust zijn verhaal kan doen. 

The Corner komt van het nieuwe, derde album van Lewsberg, In Your Hands. ‘As you read’ toert de band door de UK. De 26ste hebben ze een thuiswedstrijd in Rotown. In maart volgend jaar toeren ze door de lage landen.

POM – Piglet

POM, Piglet; het klinkt heel gezellig, maar vergis je niet. Het biggetje van de Amsterdamse band heeft een venijnig staartje.

Piglet gaat over een iemand die letterlijk bezeten is van liefde. Die manie waar de tekst over verhaalt is vertaald naar een gedreven soms tegen de atonaliteit aanleunende fuzzrocksong. Het vertolken van een psychotische minnares gaat frontvrouwe `Liza angstvallig goed af. POM‘s Piglet is dan ook meer safari dan kinderboerderij.

The War On Drugs – I Don’t Live Here Anymore

The War On Drugs – I Don’t Live Here Anymore (Atlantic/Warner)

Er zijn ongetwijfeld mensen op deze planeet die het droog proberen te houden tijdens een concert van The War On Drugs. Dat geldt niet voor ondergetekende. Die in 2018 in zowel Biddinghuizen als Amsterdam voor de bijl ging. Een emotioneel figuur? À la Louis van Gaal? Zoiets moet dat zijn.

Wat je dan zo raakt in die liedjes van Adam Granduciel en zijn gevolg is met name de meeslependheid van de muziek. Niet eens de teksten. Al zou Granduciel zingen over broodjes beschimmelde kaas, het zinloze worstelen met pandemievragen of waslijnen vol ondergoed; het zou niets uitmaken. Het is de muziek. We mogen juichen. Die eeuwige muziek, die er altijd voor ons is. Een vriend voor het leven. Zou ik in een god geloven, dan zou ik haar Muziek noemen. Zij, die je nooit in de steek laat.

The War On Drugs zetten zich met name op de kaart met de albums Lost In The Dream (2014) en A Deeper Understanding (2017). Denk aan instant hits als Red Eyes, en, nog wat imposanter, Under The Pressure. Songs die je meteen bij de kladden namen. Om nooit meer los te laten. Songs voor de eeuwigheid. Vrienden voor altijd. Betrouwbaar, door dik en dun. Altijd voor je klaar. Onovertroffen liefde.

Nummers met die hitgevoeligheid zijn niet eens te vinden op het tien tracks tellende I Don’t Live Here Anymore, terwijl er geenszins aan muzikale schoonheid wordt ingeboet op deze vijfde worp van de band uit metropool
Philadelphia. Want Granduciel laat zijn gitaar als vanouds zingen. Die hand op je schouder. Ja, dat schuurt tegen pathetiek aan. Eroverheen? Het voelt nou eenmaal zo.

Het knappe aan I Don’t Live Here Anymore is dat de opwinding wederom in de verstilling wordt gevangen. De beroering in de van de nodige elektronica en ontregelende saxofoon voorziene uptempotrack Victim mag er zijn – dansen is altíjd lekker – maar je echt vastklampen doe je het liefst aan meanderende songs als Living Proof, het ronduit monumentale, door soundscapes gedragen I Don’t Wanna Wait en I Don’t Live Here Anymore, wanneer Granduciel vocaal wordt ondersteund door Jess Wolfe en Holly Laessig van de New Yorkse indiepopformatie Lucius.

In tijden waarin we worstelen met een pandemie, die net zo ongrijpbaar als ellendig is, is het heerlijk dat we, oh lief en begrijpend escapisme, onszelf ongestoord mogen blijven verliezen in muziek die net zo troostend als opbeurend kan zijn. Het is tien keer raak op I Don’t Live Here Anymore, dat zonder twijfel nog een gooi doet naar de titel album van het jaar. “Is life just dying in slow motion? I’m getting stronger every day.” Pieter Visscher