Twen – HahaHome

Twen is een duo dat via Boston In Nashville is beland. Zeg je Nashville dan denk je al gauw aan country. Dat is zo’n beetje de enige stijl die Twen niet beoefend -en r&b- verder bestrijkt Twen zo’n beetje het hele rockscala.

De bindende factor is de gitaar van Ian Jones en de fijne zang van Jane Fitzsimmons. Op nieuwe single HahaHome klinkt Twen onder invloed, van The Beatles (Rain) of van Oasis dat zou ook kunnen. Twen is vrij vers met nog maar één album en twee herstel drie singles op hun naam. File under veelbelovend.

Rats On Rafts, Palmbomen – Cashmere Carey

Het zal toeval zijn, maar in onze oren klinkt Cashmere Carey als een broertje van Girls On Film van Duran Duran of is het Planet Earth? De nieuwe single van Rats On Rafts is dus een sterk liedje dat best een hit had kunnen worden als in airplay op andere zenders als de opnamekwaliteit iets beter was geweest. Nu klinkt het alsof er stof op de naald zit, lo fi dus. Dat zou wel eens de invloed kunnen zijn van Palmbomen alias Kai Hugo, die naam maakte als producer van gruizig klinkende dance. 

Cashmere Carey is opgenomen in EKKO ter ere van de 30ste verjaardag van het Utrechtse poptempeltje.

The Band viert abrahamstatus Cahoots

Toen The Band begin 1971 de onvoltooide Bearsville Sounds Studios in Bearsville, New York binnentrok om Cahoots op te nemen, hun vierde studioalbum in evenveel jaren, koesterden ze nog steeds het succes en de lof voor hun eerste drie historische platen. Cahoots bestaat inmiddels een halve eeuw en dat betekent een prachtige heruitgave met fraaie extra’s, waaronder een concert uit 1971.

Het baanbrekende debuutalbum van de band, Music From Big Pink uit juli 1968, liet zich inspireren door de Amerikaanse rootsmuziek; smeltkroes van country, blues, r&b, gospel, soul, rockabilly, de toeterende tenorsaxtraditie, hymnes, rouwliederen, brassbandmuziek, folk en goeie ouwe rock-‘n-roll om een ​​tijdloze nieuwe stijl aan te wakkeren die de loop van de populaire muziek voor altijd veranderde.

Toen ze hun baanbrekende gelijknamige tweede album The Band het jaar daarop in september 1969 uitbrachten – of The Brown Album, zoals het liefdevol zou worden genoemd – was er niet veel meer bekend over de teruggetrokken groep. Toch bevestigde Stage Fright van augustus 1970, opgenomen gedurende 12 dagen op het podium van het Woodstock Playhouse in de staat New York, de vervulde belofte van die eerste back-to-backalbums die The Band verstevigden als een van de meest opwindende en revolutionaire groepen van de late jaren zestig, die hun erkende uitmuntendheid zonder onderbreking rechtstreeks naar de jaren zeventig konden overbrengen.

Inderdaad, The Band, bestaande uit vier Canadezen en een Amerikaan, was rond de eeuwwisseling nog steeds doelbewust gehuld in mysterie, waardoor luisteraars en de muziekpers hun verbeelding de vrije loop konden laten over wie deze mannen waren en wat deze muziek was die anders klonk dan al het andere toen de psychedelische jaren ’60 officieel ten einde kwamen. Gekleed als 19e-eeuwse vuur-en-zwavelpredikers en rustieke, sepiakleurige liedjes zingend over Amerika en het diepe zuiden, The Band – Garth Hudson (keyboards, accordeon, hoorns), Levon Helm (drums, zang, mandoline, gitaar), Richard Manuel (keyboards, zang, drums), Rick Danko (bas, zang) en Robbie Robertson (gitaar, piano, zang) – was nog enigszins raadselachtig toen de jaren ’70 zich om hen heen begonnen te ontvouwen en ontrafelen, maar het valt niet te ontkennen hoe The Band was in staat zo’n onuitwisbare impact op de muziekscene te smeden die tot nu toe ongeëvenaard was door een groep die hen voorging, of sindsdien.

De 50e verjaardag van het klassieke vierde album van The Band, Cahoots, met een verzameling van nieuw geremixte, geremasterde en uitgebreide 50th Anniversary Edition-pakketten, waaronder een Super Deluxe 2cd/Blu-ray/1lp in meerdere formaten. /7-inch vinyl boxset samen met digitale, 2cd, 180 gram half-speed-mastered zwart vinyl en limited-edition 180 gram zwarte vinylverpakkingen. Alle releases van de Anniversary Edition stonden onder toezicht van de belangrijkste songwriter Robbie Robertson en bevatten een nieuwe stereomix van Bob Clearmountain van de originele multi-trackmasters.

De boxset, cd en digitale configuraties bevatten een groot aantal niet-uitgebrachte opnames, waaronder Live at the Olympia Theatre, Parijs, mei 1971, een spetterend bootleg-gedeeltelijk concert bestaande uit 11 nummers die zijn geplukt uit het eerste gedeelte van een Europese tour.

Best Coast – Leading ft. The Linda Lindas

Best Coast viert binnenkort hun 12 en half jarig bestaan. Dat doet het Californische fuzzrockduo met een nieuwe single waarop ze assistentie krijgen van het piepjonge punkkwartet The Linda Lindas. Leading klinkt zoals Bethany en Bobb horen te klinken, poppy, punky en plagerig. Je hoort The Ramones terug in de muziek van Best Coast, maar ook de zonnige sound van hun geboortestad L.A.

Helaas betekent de release van Leading niet dat er een nieuw album zit aan te komen. Blijkbaar vindt het duo dat hun vorige, het in 2020 verschenen Always Tomorrow album onvoldoende aandacht heeft gekregen, want daarvan verschijnt een de luxe editie met als één van de extraatjes hun samenwerking met The lovely Linda Linda’s.

jennylee & Dave Gahan – Stop Speaking

Waar zouden ze elkaar van kennen? Dat vraag je je toch af als muzikanten uit twee verschillende werelden samen een plaat maken. Jennylee (Lindberg) speelt bas in de Amerikaanse vrouwenband Warpaint, Dave Gahan kennen we natuurlijk als zanger van het oer Britse Depeche Mode. Zij is uit ’81, hij uit 1962.

Hoe het contact tot stand is gekomen weten we dus niet, wel een beetje vreemd dat jennylee een gastzanger zocht voor een nummer dat gaat over met rust gelaten willen worden. Maar fijn dat ze elkaar gevonden hebben, want Stop Speaking is een geslaagd nummer. Het is de derde en laatste single die zijn verschenen op vinyl via de jennylee singles club. Ze zijn dus ook online beschikbaar.

Met de serie compleet mag jennylee zich weer bij haar band voegen en Dave Gahan bij de zijne.

Husbands – Wishbone

Husbands zou je een Lat-band kunnen noemen of beter een Mat-band, ze leven niet apart samen, maar musiceren samen apart. Alleen als ze live spelen is er lijfelijk contact. Danny woont en werkt in Seattle, Wil in Oklahoma City. Zonder internet geen Husbands dus. Ook de Husbands zijn wegens omstandigheden vaak thuis tegenwoordig. Dat heeft als voordeel dat er extra tijd is om muziek te maken.

Zo is Wishbone is al het 9e nummer de laatste tijd heeft uitgebracht en het beste of in ieder geval het spannendste. Wishbone heeft een duidelijk Krautrock karakter. De eeuwige strijd in de songs van Husbands tussen gitaren en synthesizers is dit keer in het voordeel van de laatste beslecht. Dat wil niet zeggen dat er de gitaren in de koffer zijn gebleven integendeel, maar dat de keyboards zetten de toon. De dreigende synths contrasteren mooi met de immer zonnige vocalen van Husbands. Alsof The Beach Boys uit Dortmund zouden komen zo klinkt Wishbone een beetje. Een goed begin van het nieuwe jaar!

Beach House – New Romance

Zoals eerder vermeldt verschijnt het nieuwe album van Beach House, Once Twice Melody als feuilleton, vier tracks per worp. 18 nieuwe nummers in totaal. Deel 1& 2 staan nu online deel 3 volgt 19 januari. De hele mikmak is vanaf 18 februari beschikbaar als dubbel LP en cd.

Het fijnste nummer van deel 2 van de serie is New Romance. De track heeft het bekende warme bad effect waar Beach House patent op heeft, maar onderscheidt zich van de rest door terug te grijpen op de vintage sound van synthipop-pioniers als Yellow Magic Orchestra, Telex en The Korgis. Met name het ‘gorgel effect’ op de zangpartij van Alex Scally is heerlijk retro.

Een nieuw album van Beach House is altijd een feest, maar in deze onzekere tijden is Once Twice Melody de juiste plaat op het juiste moment. 

Courtney Barnett – Things Take Time, Take Time

Courtney Barnett – Things Take Time, Take Time (Marathon Artists/Mattan)

Als zielsverwant van Kurt Vile, met wie Courtney Barnett in 2017 het alom geprezen Lotta Sea Lice uitbracht, lag het in de lijn der verwachtingen dat ze ook op haar derde album geen radicaal andere koers zou gaan varen. En zo geschiedde.

Barnett klinkt nog altijd net zo lijzig als Vile en ze maakt liedjes die in het verlengde liggen van het timbre en dat tempo hetgeen ze omarmde om nooit meer los te laten. Op Things Take Time, Take Time is alles dan ook bij het oude gebleven en dat bevalt uitstekend. Van Motörhead verwachtten we immers ook nooit dat ze iets met ballades zouden gaan doen. Het is fijn dat schoenmakers bij hun leest blijven. Ook in een lockdown.

Things Take Time, Take Time is een titel die het album grandioos samenvat. Barnett schreef alle songs weer eigenhandig en assisteerde Stella Mozgawa tijdens de productie van de tien songs. Mozgawa, evenals Barnett afkomstig uit Australië, drumt in de indierockband Warpaint en werkte bovendien samen met Kurt Vile, alsook gelijkgestemde Adam Green. Muzikanten die een broertje dood hebben aan gejaagdheid. Al is het ook niet zo dat álles in één tempo gebeurt en dus ook niet bij Barnett, die met Write A List Of Things To Look Forward To er toch even in slaagt de voetjes van de vloer te krijgen. Geen al te wilde boel overigens.

Multi-instrumentalist Barnett, die opgroeide in Sydney en tegenwoordig op Tasmanië woont, is gewend aan een bepaalde ontspannenheid die gewoon is in Australië in het algemeen en Tasmanië in het bijzonder. Dus wat dat betreft vertaalt ze haar omgeving en belevingswereld naar liedjes. Met een hoofdrol voor haar gitaar, terwijl ze op Things Take Time, Take Time ook, onder andere, viool, basgitaar en piano speelt.

Barnett heeft met haar praatzingende stijl een indiesoftrockplaat afgeleverd die andermaal veel humor kent in de teksten en die dezelfde staat van ontspannenheid kan opleveren als die van Barnett zelf. Daar kan geen reiki tegenop. Pieter Visscher

 

 

The Smile – You Will Never Work In Television Again

Met de release van You Will Never Work In Television Again, de debuutsingle van The Smile is een eventuele Radiohead reünie nog verder op de lange baan geschoven. The Smile is namelijk het nieuwe speeltje van Thom Yorke, Jonny Greenwood en jazzdrummer Tom Skinner (Sons Of Kemet). Wat de reden van de afsplitsing is is onbekend, zucht naar artistieke vrijheid lijkt het niet te zijn, even lekker uit de band springen ook niet daarvoor is de overigens cryptische te tekst te serieus.

You Will Never Work In Television Again is een melodie en vetarm, hard rocknummer, noem het post-punk dat wel doet denken aan vintage Stones of Plastic Ono Band. Het is lang geleden dat Yorke en/of Greenwood zo energiek klonken.

Er staan verschillende filmpjes van The Smile op Youtube. Op een daarvan, een Instagram-sessie zie je dat Yorke gitaar speelt en Greenwood bast. Het plan is om op 29 en 30 januari drie verschillende intieme optredens te verzorgen die je (tegen betaling) thuis live kunt streamen. De details staan achter de link of onder de clip.

Future Suns – Virgo

Future Suns – Virgo (eigen beheer)

Dat de rek er nog lang niet uit is, laat Robert Schuurman andermaal horen met zijn geesteskind Future Suns. Virgo is het vierde album van de veelzijdige Schuurman als bandlid van Future Suns. Hij die ook als cabaretier furore maakt.

Future Suns bestaat naast Schuurman (Scurio) uit het het Amerikaanse duo Simian Crease (multi-instrumentalist en ook verantwoordelijk voor de teksten) en Reyna, dat de vocalen verzorgt. De stemmen van de twee kleuren prachtig en geven glans en rijkdom aan de elektronische songs, geïnspireerd door acts als Nine Inch Nails. Het is een soort spacy indietronica die steeds dieper onder je huid kruipt. Onderscheidende elektropop die een eigenzinnigheid heeft die je maar weinig hoort vandaag de dag. Albumopener Crisis met zijn pompende beat, soundscapes en kenmerkende Future Suns-ritmes heeft de nodige hitpotentie. Een song die sterk contrasteert met het industrialgeweld van Saturnalia! (met uitroepteken).

Zo is Virgo een divers album geworden met een aantal tracks die de dansvloeren wereldwijd aardig vol gaan krijgen. Dat geldt ook voor het funky Displeasure, dat in de verte wat lijkt te knipogen naar The Eagles’ Life In The Fast Lane, terwijl ook David Bowie een inspiratiebron moet zijn geweest. Daar moet je maar opkomen en dan moet je het nog uitvoeren ook. Het tekent de creatieve geesten van het bijzondere trio Scurio, Simian Crease en Reyna. Virgo is een luistertrip vanjewelste geworden die vrijwel overal de aandacht weet vast te houden. Razendknap. Pieter Visscher