Category: Recensies

Yorick van Norden – Empty Words

Yorick van Norden is zo druk met zijn missie om Nederland een goede muzieksmaak bij te brengen dat zijn eigen carrière er soms bij in lijkt te schieten. Met Anne Soldaat trok hij volle zalen met hun Unsung Heroes project, met o.a Tim Knol, Pablo van DeWollf en Janne Schra herdacht hij The Summer Of Love in het theater, met Judy Blank ging hij de boer op met een sterke ode aan de bard der barden, Bob Dylan. Enz, etc.

Ondertussen is Yorick ook de man geworden die je moet bellen als er een luxe rerelease aan zit te komen van The Beach Boys, The Beatles of een andere bekende of obscure band van ver voor zijn geboorte. Zo vliegt de tijd en is het alweer ruim drie jaar geleden dat hij een eigen ei uitbroedde. Maar de opvolger van het The Jester is in zicht. Het eerste voorproefje is nu voor handen en heet Empty Words.

Op zijn nieuwe single laat Yorick zijn innerlijke Beatle de vrije loop. Of zijn innerlijke Travelling Wilbury. Met zijn George Harrison gitaar en Tom Petty-eske zang doet Empty Words nog het meest aan hen denken. Bang voor een proces aan zijn broek hoeft Yorick niet te zijn. Hij citeert en refereert, maar imiteert nergens. Empty Words is een goed begin van een nieuw project dat Yorick weer brengt waar hij thuis hoort in het clubcircuit. Maar nu dus met eigen werk. 

Pip Blom – Different Tune

Jammer dat er niet meer zoveel papieren muziekbladen zijn anders zou Pip Blom nu zo ongeveer aan haar/hun tiende plakboek toe zijn. Van Amerikaanse hobby blogs tot en met Sir Elton John allemaal steken ze de loftrompet over ‘onze’ Pip. Gelukkig laat/laten ze zich niet van de wijs brengen door al veren in haar/hun derrière en rockt/rocken ze gewoon door op haar/hun unieke manier.

Different Tune is anders in die zin dat het tempo iets lager ligt dan we van haar/hen zijn gewend. Dat is in lijn met de stemming, Pip is in mineur, want de liefde enzo. De band doet ook een stapje terug zodat niets de zang in de weg zit. Different Tune is welgeteld de vijfde voorloper van album twee van de Pips, dat gaat Welcome Break heten en volgt op 12 november.

Band of Horses – Crutch

En weer terug! Vijf jaar geleden ging het licht uit bij Band Of Horses. Maar in februari verschijnt dan eindelijk de opvolger van Why Are You OK. Album nummer zes gaat Things Are Great (21/1) heten. Hoezo ironische titel?

Van de oorspronkelijke club die in 2004 van start ging is alleen Ben Bridwell nog over. Band Of Horses is dan ook zijn kindje. Op het nieuwe album nog meer dan ooit. Bridwell schreef niet alleen alle songs, hij had ook een hand in de productie. En het is natuurlijk zijn stem die de sound bepaald. Al had Crutch ook een nummer van neo-Americana collega’s My Morning Jacket kunnen zijn.

De komst van twee nieuwe muzikanten in de opstelling heeft de band geen kwaad gedaan. Crutch klinkt hongerig en energiek. De titel is een woordspeling, ‘I’ve Got A Crutch On You’ zingt Ben. Daarmee wil hij zeggen dat hij niet alleen gek is op zijn geliefde, maar ook afhankelijk, zoals een iemand die slecht ter been is afhankelijk is van krukken. Of zij blij is met de beeldspraak kan je je afvragen.

Low – Hey What

Low – Hey What (Sub Pop)

De Amerikaanse formatie Low heeft altijd wel een wat nicheachtig geluid gehad, maar gooit op de laatste worp definitief alle remmen los. Zo hoorden we het, tegenwoordig, duo Alan Sparhawk en Mimi Parker nog nooit. Het geluid was nog niet eerder zo overrompelend. “Hey What”, hoor ik u zeggen. En zo heet-ie ook, de nieuwe Low.

Ontwrichtend. Nog zo’n term die van toepassing is. Terwijl voorloper Double Negative (2018) al implodeerde van pure abstractie neemt Low nog veel meer afstand van de sound waarmee de band in 1994 debuteerde: I Could Live In Hope. Nog ver weg van alle overstuurde elektronica waarmee ongeoefende trommelvliesjes bijkans subiet sneuvelen. Vervormde gitaren. Dreiging. Niet dat Double Negative daar een kleine jongen bij is en toch is veel anders. Low laat de luisteraar langer wachten tot deze antwoorden krijgt. Hoe zit dit? Hoe zit dat? En waarom? Een plaat vol van rauwe pracht die veel meer draaibeurten nodig heeft om definitief binnen te dringen dan te doen gebruikelijk in de muziek van vandaag de dag. Het is meer dan een eenvoudige uitdaging. Het gaat verder. Low grijpt ons bij de kladden.

Hoewel er genoeg verstilling is op een bedje (proest) van vrijwel continue spanning zijn het toch met name de krakende, beukende en schurende geluidsmuren die voor de subversiviteit zorgen die het huidige Low zo kenmerken. En ze zijn maar met z’n tweeën. Kun je nagaan.
Gecontroleerde chaos en plots serene pracht zijn een huwelijk aangegaan dat een eeuwigheid zou moeten duren. Pieter Visscher

Parquet Courts – Black Widow Spider

We hebben even getwijfeld of we Black Widow Spider wel moesten gaan draaien. De titel is veel belovend, maar de track zelf steekt wat gewoontjes af tegen de dansexperimenten van Plant Life en Downtown Pace.

Maar na herhaalde blootstelling zijn we toch tot de conclusie gekomen dat er met Black Widow Spider toch genoeg te versmaden valt om ook deze nieuwe single mee te nemen. De New Yorkers leken op de danstoer, maar dus niet helemaal. De derde single van het zesde album van Parquet Courts is een prettig deur-denderend nummer, met weinig vet aan het bot, op een psychedelisch gitaartje na dan dat halverwege opduikt. 

Het album Sympathy For Live is er over een kleine twee weken. 

Doug Tuttle – For Tomorrow

In de fuzzy gitaarsolo in For Tomorrow klinkt nog nog iets door van Doug Tuttle‘s verleden als psychedelicus, maar verder is zijn nieuwe single redelijk recht toe recht aan. Tuttle voerde ooit een band aan, Mmoss die er al na een goed ontvangen, maar slecht lopend album de brui aan gaf. Hopelijk heeft hij een goede baan naast zijn muzikantenschap, want van zijn solo-activiteiten zal hij ook niet makkelijk rond kunnen komen.

De vier albums die Doug Tuttle onder eigen naam uitbracht hebben hem ook niet veel meer opgeleverd dan goede recensies en bescheiden airplay. Gebrek aan kwaliteit kan niet de rede zijn voor Doug’s flops. Hij heeft een prettige stem en een stijl ergens tussen Tom Petty en Kurt Vile in.

Bij de ene artiest laat een doorbraak gewoon wat langer op zich wachten dan bij de ander. De pophistorie leert ook dat hardlopers doodlopers zijn en de artiesten met een lange adem vaak de beste. Er is dus nog hoop voor mister Tuttle (misschien moet hij zich wel een alias aanmeten), zeker als hij zulke sterke songs blijft produceren als For Tomorrow.

Courtney Barnett – Write A List Of Things To Look Forward To

Altijd een optimistje die Courtney Barnett. Single drie alweer van album vier is een korte en muzikaal bondige filosofische verhandeling over de vergankelijkheid des levens.

Het tempo ligt vrij hoog voor Courtney’s doen. Ook opvallend zijn de ruime porties gitaar waarmee Write A List Of Things To Look Forward To is doorspekt. Courtney’s antwoord op de stekeligheid van het bestaan is vriendschap. Write A List Of Things To Look Forward To is miss Barnett ten voeten uit, maar in tempo en sfeer toch anders dan Rae Street en Before You Gotta Go, de andere vooruitgestuurde songs van haar ThingsTake Time, Take Time album. Courtney#4 komt uit op 12/11. 

White Lies – As I Try Not To Fall Apart

Het is altijd even wennen, zo’n nieuwe White Lies single. Ze lijken namelijk vaak nogal veel op de vorige. Op het eerste gehoor dan. Na een paar keer draaien beginnen de verschillen op te vallen.

Min of meer vaste prik zijn een synthesizer intro gevolgd door een drumbreak, de cue voor zanger Harry McVeigh om in te vallen met zijn gebronsde stemgeluid. De tekst is uiteraard altijd anders, net als de melodieën, maar zo goed als standaard is in White Lies songs is de energie, positieve energie mogen we wel zeggen. As I Try Not To Fall Apart heeft weer zo’n drive waarvan je op het puntje van je stoel gaat zitten, een sterke spanningsboog die toe het einde toe wordt volgehouden.

De nieuwe single gaat daarin vrij ver. Er zitten nauwelijks adempauzes in As I Try Not To Fall Apart en ook geen solo’s af andere tierelantijnen. De band houdt het zakelijk tot het einde in zicht komt, dan geeft McVeigh de instrumentalisten een beetje ruimte, maar niet veel. Het effect is bijna hypnotisch en het resultaat alweer een goede nieuwe single van White Lies.

Nieuw album 18 februari.

Concerten 17 april Paradiso, A’dam. 18 Oosterpoort, Groningen. 20 april Maassilo, Rotterdam.

Palace – Lover (Don’t Let Me Down)

Palace is een eigentijdse versie van The Moody Blues; leveranciers van gedragen romantische ballades. Maar waar The Moodys nog wel eens de grens van kunst naar kitsch overschreden blijft Palace net aan de goede kant.

Voeg een paar violen toe aan de mix van Lover (Don’t Let Me Down) en we zouden het nummer nog met geen tang willen aanraken, maar zoals het nu is het precies goed; een semi-symfonisch, zacht golvend liefdelied dat wordt gedragen door piano en gitaar en net genoeg galm voor zanger Leon Wyndham om in rond te dwalen zonder te verdrinken. Die Wyndham daar draait het om. Hij is gezegend met een natuurlijke falsetstem, die hij op Lover (Don’t Let Me Down) met smaak en gevoel inzet.

Lover (Don’t Let Me Down) is net als vorige single Gravity een voorbode van het nieuwe Palace album, Shoals (21/1/22). Op 6 maart sluit Palace het Europese deel van hun wereldtournee af met een optreden in Paradiso.

Elbow – The Seldom Seen Kid

Elbow schept verwarring door hun nieuwe single de zelfde titel te geven als hun inmiddels alweer 13 jaar oude doorbraakalbum. The Seldom Seen Kid was het album waarop de Britse band definitief zijn draai vond.

Is het een marketing truc, een poging om een persmomentje te creëren voor een band die toch wel iets van zijn oude luister heeft verloren? Misschien wel. De eenvoudige verklaring van de band zelf is dat de nieuwe single als ook het oude album is geïnspireerd door een en de zelfde persoon, de enigmatisch muzikant uit Manchester, Bryan Glancy.

Iets van een poging om (g)oude tijden te laten herleven is het dus wel, ook omdat het stemmige The Seldom Seen Kid niet had misstaan tussen songs als Grounds For Divorce, One Day Like This en vooral Mirrorball. Aan de andere kant is de nieuwe single een van de beste nummers van Elbow sinds het album uit 2008; weinig opsmuk, veel emotie en met ouderwetse overtuiging gezongen door Guy Harvey.

Het nieuwe Elbow album gaat Flying Dream 1 heten en komt uit op 19 november.