Jamila Woods – Heavn (Jagjaguwar/Konkurrent)
Jamila Woods is een 27-jarige soulzangeres die in juli 2016 haar debuutalbum Heavn op Soundcloud zette. Dit album komt nu uit op indielabel Jagjaguwar dat we vooral kennen van Angel Olsen, Sharon van Etten, Bon Iver en de laatste drie Dinosaur Jr.-platen.
Haar stijl is naar eigen zeggen een samensmelting van twintig jaar muziek maken, creatief hergebruiken en haar plak-en-knipmanier van tekstschrijven. Dat hergebruiken zien we onder andere in de single en titeltrack die begint met de openingsregels van The Cure’s Just Like Heaven, een band waar Woods groot fan van is. Verderop komen we ook nog een vergelijkbare net-niet-cover tegen van Stellar van Incubus, waar ook maar de eerste paar tekstregels (gedeeltelijk) langskomen.
Die drang om te plakken en knippen is echter een van de voornaamste problemen van Heavn. Het 46 minuten durende album telt namelijk 20 tracks. Veel interludes, meestal krakerige voicemailberichten van Woods zelf, en nummers van maar 1 of 2 minuten maken het tot een bij vlagen onrustig album. Vooral het blokje van Eve (30 seconden), In My Name (1 minuut 25) en direct weer gevolgd door een interlude van 24 seconden, klinkt eerder als zappen langs muziekzenders dan als een goed samengesteld album.
De muziek van Woods is een mix tussen 90’s r’n’b, moderne artiesten als Hiatus Kaiyote en FKA Twigs (naar wie ze zich zelfs lijkt te hebben gemodelleerd op de hoes) en een vleugje oldschool hiphop. Ook al probeert ze via die interludes het een persoonlijk album te maken, wil dat niet zeggen dat ze ook een echt eigen geluid weet te creëren. Op de eerder genoemde titeltrack Heavn klinkt het namelijk wel heel erg als Hiatus Kaiyote en LSD (met Chance The Rapper) lijkt in het begin vooral vocaal erg op Erykah Badu om in een wel erg cliché r’n’b-refreintje over te gaan. Daarnaast laat de stem van Woods hier en daar ook nog wat te wensen over.
Die is soms wat vlak en enkele uithalen klinken bijna vals. En vooral in een genre dat grotendeels leunt op die uithalen en vocale uitspattingen, is een sterke, zuivere stem een tamelijke must. Nu is het niet zo dat er niks goed op dit album te horen is, want er zitten een paar lekkere, en zelfs creatieve nummers op zoals het wat meer elektronische en van vette drums voorziene BLK Girl Soldier, het als een oude transistorradio in de regen klinkende Lately en het jazzy Breadcrumbs met trompettist Nico Segal. Het had misschien een beter idee geweest als het label haar had getekend en dit album als springplank voor haar label debuut had gebruikt. Misschien met een paar nummers van dit album en aangevuld met nummers die laten horen waar Woods nu is.
Er zit een zekere potentie in, maar dit album klinkt heel erg als een artiest die nog erg zoekende is, en een echt goede A&R-afdeling had er wel raad mee geweten. Maar dit één-op-één doorzetten van een reeds verschenen Soundcloud-album is een heel rare zet van een label dat toch zeker een goede neus heeft voor talent. Tekst Muzine | Fabian Hofland
Liefhebbers luisteren naar Pinguin Pluche en Pinguin Grooves.
LIVEDATA 20/02 Het Depot, Leuven 21/02 Paradiso, Amsterdam
Mammal Hands – Shadow Work (Gondwana Records/Suburban)
Treehook – X (eigen beheer)
In Nederland hebben we Anton Corbijn. Zijn Engelse equivalent 
POP is een uitgebreide bloemlezing van de muziekfotografie van Brian Griffin. Foto’s voor albumhoezen, singlehoezen, posters en bandfoto’s voor mediedoeleindens. De bijna 400 pagina’s van het lijvige boek worden geïllustreerd met meer dan 160 platenhoezen van meer dan 100 bands en muzikanten waaronder vele foto’s die nog niet eerder zijn gepubliceerd, waaronder die van Ian Dury, The Clash, Depeche Mode, Echo And The Bunnymen, Iggy Pop, Kate Bush, The Specials en Elvis Costello om enkele namen te noemen.
Brian Griffin startte zijn fotografiecarrière met het nemen van foto’s voor Stiff Records in de late jaren 1970 en werd al snel de belangrijkste fotograaf van artiesten in de new wave, postpunk en new romantics. Griffin moest het vaak doen met lage budgetten en dat leverde toch de fraaiste platen op. Hoe deze foto’s werden gemaakt en welke technieken werden gebruikt of bedacht, wordt uitgelegd in een vraag-en-antwoordsessie tussen Griffin en de auteur Terry Rawlings.
Het zorgt voor verhelderende en hoogstpersoonlijke inzichten achter de schermen tijdens deze specifieke creatieve periode in de visuele muziekgeschiedenis.
Brian Griffin werd in 1948 in Birmingham geboren. Van zijn zestiende tot zijn eenentwintigste levensjaar werkte Griffin in een fabriek, tot hij fotografie ging studeren in Manchester. Na zijn afstuderen verhuisde Griffin naar Londen met de bedoeling modefotograaf te worden.
Griffin wordt erkend als een van de meest vooraanstaande Britse fotografen van de jaren zeventig en tachtig en als lid van de British Photographers of the Thatcher Years, met Martin Parr, Paul Graham, Graham Smith, Jo Spence en Victor Burgin, met wie hij vele exposities deelde.
Null + Void – Cryosleep (SEN Music/hfn music)
Modern Studies – Swell To Great (Fire Records/Konkurrent)
