The Rolling Stones – Havana Moon (Eagle)
Cuba is jarenlang door Fidel Castro en zijn trawanten afgesloten geweest van westerse muziek. Wie echter denkt dat de Cubanen daarmee onwetend waren wat er te koop was in de wereld, heeft het flink mis. Het zal mede een oorzaak zijn van de ongelofelijke hoeveelheid mensen die op dit in maart opgenomen concert van The Stones afkwamen. Met Mick Jagger als ceremoniemeester leidt de band het publiek langs een deel van zijn geschiedenis. Ook al is het voor ons een beetje vreemd om Jagger constant in het Spaans te horen praten, het publiek denkt daar duidelijk anders over.

Begrijpelijkerwijs is in de keuze van de setlist ruimte gemaakt voor een aantal van de grootste hits, dus vinden we in de toegift Satisfaction en You Can’t Always Get What You Want terug naast Angie, Sympathy For The Devil, Start Me Up en opener Jumpin’ Jack Flash. Het wordt echter niet alleen een ‘greatest hits’-avond in Havana door ook te kiezen voor You Got The Silver, Out Of Control en in mindere mate Paint It Black en het altijd fraaie Midnight Rambler en Gimme Shelter.

The Stones mogen de laatste jaren energiek misschien wel wat ingeleverd hebben, hun concerten zijn nog steeds opwindend en verzorgd. Dat laatste misschien wel meer dan ooit. Naast de geluidsregistratie die fantastisch is en vet klinkt, mag het visuele aspect niet onbenoemd blijven. De regisseur heeft een bijzonder fraaie weergave van het concert gemaakt waarbij vooral het gelukkige publiek een hoofdrol speelt. De publieksreactie straalt dan ook af van de band, die het bijzonder naar zijn zin lijkt te hebben.

Geen minpuntjes? Jawel, het lettertype van de ondertiteling is echt slecht, maar dat is dan eigenlijk het enige en tenslotte is dat niet waar het om gaat. Havana Moon wordt uitgebracht in velerlei configuraties variërend van blu-ray en dvd tot combinaties met driedubbel-lp en dubbel-cd. De mooiste versie naast de vinyluitgave is Deluxe Edition die de blu-ray en dvd met een dubbel-cd bevat. Deze uitgave is vergelijkbaar met die van het Hyde Park-optreden van enige tijd geleden. Havana Moon mag er dan ook zeker wezen. Tekst Mania | Hermen DijkstraAlex Izenberg – Harlequin (Domino)
Harlequin is het debuut van de uit Los Angeles afkomstige singer songwriter Alex Izenberg. De afgelopen jaren heeft hij – vaak onder een pseudoniemm – hard gewerkt aan het materiaal en schreef en produceerde een groot aantal nummers. Samen met producer Ari Balouzian werd een selectie gemaakt en die presenteert hij nu onder de titel Harlequin.

Izenberg beschikt over een breekbare stem en schrijft prachtige melodieën die hij vertolkt op de piano, begeleid door blazers en strijkers. Vergelijkingen kun je trekken met Scott Walker en het vroege werk van Wild Beasts en Grizzly Bear. Tekst Mania | Bert Dijkman

Cory Hanson – The Unborn Capitalist From Limbo (Drag City)
Zanger en gitarist Cory Hanson begaf zich eerder op het psychedelische rock vlak met zijn band Wand, met wie hij in korte tijd drie albums opnam en uitbracht. The Unborn Capitalist From Limbo is zijn eerste solo exercitie. En daarmee slaat hij een compleet andere spijker recht op de kop.

In tegenstelling tot de stevige sound van zijn band Wand is zijn solodebuut de subtiliteit zelve. Met een fijn besnaarde stem, de kleurige en fantasievolle composities en de uitermate stemmige strijkers bereikt de plaat een enorme intimiteit. De dromerige folkpop bereikt wat mij betreft een muzikaal hoogtepunt met Violent Moon. Daar is het bijna onmogelijk om niet afgeleid te raken van de intense melodie door het prachtige arrangement van strijkers.

En ook slottrack Arrival blinkt uit in lyrisch vakmanschap. In een snelle typering poppen namen op als Bob Dylan, Sean Lennon en Radiohead. Bepaald niet de minsten, maar dat blijkt Cory Hanson ook niet te zijn. Tekst Mania | Luc van Gaans

Alex Clare – Tail of Lions (ETC)
Alex Clare maakte tot nu toe twee albums en is toe aan zijn derde. Zijn debuut deed zo weinig, dat de platenmaatschappij hem wegstuurde en na een paar jaar werd er ineens een single van zijn tweede album gehaald, die gedraaid werd op internet. Helaas deed het album nagenoeg niets.

De Britse singer/songwriter/producer besloot te trouwen en een familie te starten. Maar het bloed bleef kruipen, samen met bassist Chris Hargreaves huurde hij een boot met studio op de rivier Lea en nam in een paar weken dit nieuwe album op.

Het is een frisse mix van soul, pop, rock en elektronica en de karakteristieke stem van Clare houdt het bij elkaar. Hij heeft genoeg te vertellen, hij is bekeerd tot het Joodse geloof en neemt zijn eigen potten en pannen mee op tournee en leest in de Talmoed. Bevlogen teksten over het leven. Mooi album van bevlogen wereldreiziger. Tekst mania | Erik Mundt

LIVEDATA 01/02/2017 Melkweg, Amsterdam 02/02/2017 Het Depot, Leuven

Canshaker Pi – Canshaker Pi (Excelsior Recordings)
Als niemand minder dan Stephan Malkmus na het horen van je eerste liedjes komt helpen schaven aan een langspeler, doe je als band iets heel goed. Natuurlijk waren de voortekenen voor dit nog altijd piepjonge Amsterdamse viertal sowieso al gunstig.

Niet alleen in de vorm van die leuke Boomslang ep, maar ook omdat zanger/gitarist Willem Smit ten opzichte van zijn vorige band Palio Superspeed Donkey flinke stappen heeft gezet. Verder terugspoelend: hij is een nakomeling van de enige echte John Cees Smit, die we nog kennen als frontman van het geweldige Scram C Baby. Canshaker Pi beschikt over minstens zo veel branie en bravoure.

Waar dat in aanloop naar deze debuutplaat nog regelmatig resulteerde in chaotische, wat onbezonnen optredens, valt de muziek nu heel wat beter op zijn plaats. Het is zo’n album dat je meteen na afloop nog een keer wilt draaien. Songs als We Had en The U In My Dog hebben het immers allemaal; prettig gestoorde zanglijnen, temperamentvolle tempowisselingen, een beukende ritmesectie, uitgekiend gevoel voor nonchalance en een lekker dwars gitaargeluid. Canshaker Pi lost de zelf geschapen hoge verwachtingen (waarnaar overigens grappig verwezen wordt aan het eind van de majestueuze afsluiter Over) betrekkelijk moeiteloos in. Tekst Mania | Max Majorana

LIVEDATA 18/11 Oedipus Brewing, Amsterdam 26/11 Cayen, Enkuizen 02/12 V11, Rotterdam 15/12 W2 Poppodium, ‘s-Hertogenbosch 16/12 Asteriks, Leeuwarden 17/12 De GYM, Groningen 22/12 Cul de Sac, Tilburg 23/12 Ekko, Utrecht 06/01/2017 Merleyn, Nijmegen 07/01/2017 Oefenbunker, LandgraafMartha Wainwright – Goodnight City (Cadence)
De druk moet enorm zijn als je uit zo’n enorme getalenteerde familie komt maar daar is op Goodnight City weinig van te merken, want het speelplezier spat van het album af. Op dit album keert Wainwright terug naar de rauwheid van haar debuut.

Martha componeerde de helft van de twaalf nummers zelf, de rest werd voor haar geschreven door onder meer haar broer Rufus. Op Goodnight City vinden we veel ingetogen werk zoals het mooie Before The Children Came Along en de pianoballads One Of Us en Francis maar ook het rockende So Down.

Opener Around The Bend heeft echo’s naar het werk van Kate & Ann McCarrigle (haar moeder en tante), terwijl Look Into My Eyes flirt met de synthpop uit de jaren tachtig, maar door de saxofoon weer een hele eigen stijl krijgt. Een prachtige intieme plaat die niet onderdoet voor de muziek van de rest van de familie. Tekst Mania | Ron Bulters