Category: Recensies

Wolfmother – Victorious (Universal)
De heruitgave, vorig jaar, van de eerste plaat van Andrew Stockdale´s Wolfmother, diende kennelijk als opmaat voor de nieuweling Victorious. Vanaf de eerste tonen is duidelijk dat de krullenbol uit Australie en producer Brendan O´Brien terug willen naar dat zo succesvolle startpunt.

Net als toen strooit Stockdale, die het gehele instrumentarium voor zijn rekening neemt op de drums na, want daarvoor zijn Josh Freese en Joey Waronker ingehuurd, met voortreffelijke riffs. Deze stutten zijn puntige hardrock songs uiterst solide. Die staan dan ook alle tien als een huis.

Alleen Pretty Peggy rockt wat minder maar is een fraai romantisch rustpunt met die welluidende tamboerijnbelletjes. Stockdale´s zang is weer als vanouds ´Robert Plant proof´. Het enige bezwaar dat tegen deze voltreffer kan worden ingebracht is de korte speelduur, een dik half uur. Maar eigenlijk is dat ook een compliment. Tekst Mania | Wim Koevoet

LIVEDATA 26/04 Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) 27/04 AB, Brussel 29/04 De Oosterpoort, Groningen 30/04 013, TilburgStargaze – Deerhoof Chamber Variations (Transgressive/PIAS)
Deerhoof is een band met lef. Een band die grenzen verlegt, en nooit voor de makkelijke weg gaat. Dat blijkt ook nu weer. Greg Saunier, de drummer van de band, timmert de laatste jaren al aan de weg als componist in de moderne klassieke muziek en de filmmuziek, en heeft nu een manier gevonden om dit met zijn bestaan als rockmuzikant te combineren. Twaalf nummers uit het fraaie oeuvre van Deerhoof heeft hij volledig opnieuw gearrangeerd, met daarbij in gedachten een kamerorkest. Deze twaalf nummers heeft hij vervolgens zo bij elkaar gezet dat ze één mooi geheel vormen, en laten uitvoeren door een gerenommeerd ensemble; s t a r g a z e, bekend van hun flirts met moderne popmuziek.

Om een indruk te geven wat een transformatie deze nummers hebben ondergaan; Data is van oorsprong een elf minuten lang, traag voortslepend, intens en dissonant rocknummer. In de versie van s t a r g a z e is het een lieflijk liedje van drie minuten, met opbeurende strijkers en haast engelachtig zang. Ook de andere nummers zijn nauwelijks herkenbaar. Dwarse, lawaaiierige rocknummers klinken plots als de soundtrack van een Disneyfilm.

Toch heeft Greg Saunier de composities volledig intact gelaten (hoogstens wat ingekort), en worden exact dezelfde noten gespeeld als op de originelen. Zijn eigen bijdrage aan de nummers, de drums, heeft hij wel weggelaten. Het is een bijzonder experiment, waarbij twee ogenschijnlijk onverenigbare genres toch worden verenigd. Bovendien laat Saunier horen wat een arrangement allemaal kan veranderen aan een nummer, en hoe een sterke compositie ook in een heel ander jasje nog overeind kan blijven.

Allemaal leuk en aardig, maar is het naast interessant ook mooi? Laat ik vooropstellen dat de gemiddelde Deerhoof-liefhebber, en tevens de gemiddelde Pinguin Radio-luisteraar, totaal uit zijn comfortzone moet stappen en zich open moet stellen voor een andere muzikale ervaring. Met pure rockmuziek heeft het immers weinig meer te maken. De speelsheid van Deerhoofs muziek blijft echter behouden, en ook het kleine ensemble, met onder andere strijkers en piano, weet de muziek veel sfeer mee te geven. Nu eens zwierig, dan weer indringend of zelfs ietwat onheilspellend.

Deerhoof-drummer, en tevens componist en arrangeur Greg Saunier heeft in samenwerking met kamer-ensemble s t a r g a z e een fascinerend muzikaal project neergezet, dat een brug bouwt tussen alternatieve rock en klassieke muziek, en dat zowel theoretisch interessant als aangenaam voor de oren is. De moeite waard om je eens aan te wagen! Arnout de Vries

LIVEDATUM 01/04 Rewire Festival, Den HaagJTNDaWZyYW1lJTIwc3JjJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZwbGF5ZXIudmltZW8uY29tJTJGdmlkZW8lMkYxMTUzNDIyMjUlMjIlMjB3aWR0aCUzRCUyMjUwMCUyMiUyMGhlaWdodCUzRCUyMjI4MSUyMiUyMGZyYW1lYm9yZGVyJTNEJTIyMCUyMiUyMHdlYmtpdGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUyMG1vemFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUyMGFsbG93ZnVsbHNjcmVlbiUzRSUzQyUyRmlmcmFtZSUzRQ==

Motorpsycho – Here Be Monsters (Rune Grammofon)
Here Be Monsters werd ooit geschreven voor eenmalige uitvoering tijdens het 100-jarig jubileum van het Noorse Techniek Museum in 2014. De muziek verdiende meer, werd verder uitgewerkt en uiteindelijk met behulp van toetsenist Ståle Storløkken opgenomen. Het resultaat laat meest opvallend, de band van een zachtere kant zien.

Na een prelude met enkel pianospel, gaat het album met Lacuna/Sunrise over in een atmosferische trip. Een avontuurlijk zestiger jaren gevoel heerst er over het album, als I.M.S. onheilspellend uitmondt in ouderwets stevige psychedelica. De donkere lucht weer opgetrokken pakt Motorpsycho de draad relatief kalmpjes op met prikkelende kunststukjes die zorgen dat er aan het album veel te ontdekken blijft. Tekst Mania | Corné Ooijman

LIVEDATUM 30/04 TivoliVredenburg, Utrecht

Soulsavers – Kubrick (San Quentin/PIAS)
Het Engelse producersduo Soulsavers is vooral bekend van hun met electronica en gospel doorweven rockmuziek, waarop ze samenwerken met zangers als Mark Lanegan, Mike Patton (Faith No More) en Dave Gahan (Depeche Mode). Na hun laatste album met Dave Gahan kregen ze echter inspiratie voor een ander project. De mannen komen in een Stanley Kubrick-fase terecht en raken verslingerd aan de films van deze befaamde regisseur. Ze zijn vooral onder de indruk van de personages en hoe sterk Kubrick deze neerzet. Vol met inspiratie besluiten ze een instrumentaal album te maken rondom deze personages.

Dit heeft, niet geheel verbazingwekkend, geresulteerd in een zeer filmisch album. Het betreft slechts acht compacte composities die qua stijl laveren tussen de klassieke muziek, de filmmuziek en vooruit, ook de rockinvloeden zijn zo nu en dan duidelijk merkbaar. Elk van deze acht nummers is vermoemd naar een personage uit een film van Stanley Kubrick. Zo opent het met Delarge uit A Clockwork Orange, om via onder andere Torrance uit The Shining en Hal uit 2001: A Space Oddyssey te eindigen bij Ziegler uit Eyes Wide Shut.

Natuurlijk is het lastig om het verhaal en de karaktertrekken van filmpersonages te verwerken in korte, instrumentale stukken. Daarom is het soms niet geheel duidelijk waar de link met het personage zit. Dat is niet erg, want ook zonder het Kubrick-thema is het een aangenaam sfeeralbum. De nummers bestaan voornamelijk uit fraai samenspel tussen strijkers en piano, en worden op dynamische wijze opgebouwd. Ze spreken tot de verbeelding en zijn de ene keer dramatisch aangezet, de andere keer wat subtieler.

Dat het op momenten wat klassiek aandoet is niet heel verrassend. Stanley Kubrick gebruikte namelijk volop klassieke muziek in zijn werk. Zo had het slotstuk Ziegler best een vergeten stuk van een oude componist kunnen zijn. Op hun beurt kunnen de liefhebbers van het typische Soulsavers-geluid hun hart ophalen bij Joker, met het broeierige orgeltje en de ietwat gruizige gitaar. Ook compositoneel weet het duo te overtuigen, met mooie, soms aangrijpende melodieën.

Kortom, het album vormt een prima tussendoortje en laat eens een andere kant zien van de band. Het is slechts een kwestie van tijd voor de twee mannen gevraagd worden voor een film-soundtrack, want ze bewijzen op Kubrick dat ze dat prima in de vingers hebben. Het album biedt een mooie mogelijkheid om je eens in de personages van Stanley Kubrick te verdiepen, maar staat ook prima op zichzelf en is net zo goed een aangename soundtrack voor tal van dagelijkse activiteiten. Arnout de VriesJTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjIxMDAlMjUlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjI0NTAlMjIlMjBzY3JvbGxpbmclM0QlMjJubyUyMiUyMGZyYW1lYm9yZGVyJTNEJTIybm8lMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwcyUzQSUyRiUyRncuc291bmRjbG91ZC5jb20lMkZwbGF5ZXIlMkYlM0Z1cmwlM0RodHRwcyUyNTNBJTJGJTJGYXBpLnNvdW5kY2xvdWQuY29tJTJGdHJhY2tzJTJGMjI4MzQxOTc4JTI2YW1wJTNCYXV0b19wbGF5JTNEZmFsc2UlMjZhbXAlM0JoaWRlX3JlbGF0ZWQlM0RmYWxzZSUyNmFtcCUzQnNob3dfY29tbWVudHMlM0R0cnVlJTI2YW1wJTNCc2hvd191c2VyJTNEdHJ1ZSUyNmFtcCUzQnNob3dfcmVwb3N0cyUzRGZhbHNlJTI2YW1wJTNCdmlzdWFsJTNEdHJ1ZSUyMiUzRSUzQyUyRmlmcmFtZSUzRQ==

The Cult – Hidden City (Cooking Vinyl / V2)
Hidden City is de opvolger van het uit 2012 stammende Choice Of Weapon. Ook deze keer is de plaat geproduceerd door Bob Rock, de man die ook medeverantwoordelijk was voor het grote succes van Sonic Temple. Zijn techniek zorgt er opnieuw voor dat ook deze plaat sprankelt en open klinkt. The Cult ziet het zelf als afsluiter van een trilogie die begon met Born Into This in 2007.

Muzikaal is de plaat flink gitaargericht zonder in de relatieve, maar zeker aantrekkelijke lompheid van Love te vervallen. Hidden City hangt ergens tussen de Gretch-gitaarklanken van Love en het stevigere melodieuze geluid van Sonic Temple. Het gevolg is dat Hidden City een spannend en bezwerend karakter krijgt. Dreef het goede Choice Of Weapon misschien wel wat veel op het verleden, met Hidden City lijkt de band een prachtig amalgaam gevonden te hebben tussen verleden en toekomst. De twaalf tracks die het album telt bewijzen dat The Cult nog steeds een band is die er toe doet. Tekst Mania | Hermen Dijkstra

Die Nerven – Out (Glitterhouse Records)
‘Duits is de lelijkste taal ter wereld’, zo zeggen ze wel eens. Onzin, luister maar eens naar deze plaat van Die Nerven. Het monotoon geprevelde Duits vergroot de impact van deze toch al desolaat klinkende postpunk. We zijn met deze plaat weer terug in de 80’s.

Out zit vol met dreiging, alsof de Koude Oorlog ze op de hielen zit. Onzin natuurlijk, want de Stuttgarters waren net geboren toen de muur viel. Toch klinken ze donker en meeslepend. Saai wordt het nergens, want ze zetten je geregeld op het verkeerde been. Zo worden we meerdere keren overvallen door vreemde accentjes, angstaanjagende gitaartaferelen en snijdende refreintjes In Den Tag Vergessen krijgen we zelfs blazers voor onze kiezen. Out verveelt dan ook geen moment. Laten we alleen hopen dat de albumtitel geen hint is naar een wijziging van de voertaal. Milo Lambers

DeWolff – Roux-Ga-Roux (Electrosaurus Records / Suburban Records)
Sinds een jaar of zeven maken deze branieschoppers uit Geleen de podia in ons land en omstreken onveilig. Het wapen: een meeslepende mix van psychedelica, blues, heavy en southern rock. De bronnen: Jimi Hendrix, Cream, The Doors, Deep Purple en Allman Brothers. Het resultaat: vier ijzersterke platen (zes als je de debuut-ep en een live-plaat meerekent) en nummer vijf (of zeven dan) is bij deze een feit.

Op Roux-Ga-Roux (Louisiana dialect voor weerwolf) gooien ze daar een peut soul bij, met wulpse vrouwelijke achtergrondzang, alsmede een handje countrylicks. Dit neo-traditionalisme of (erger nog) retro noemen doet onrecht aan de onweerstaanbare muziek die DeWolff ervan maakt, nog los van het feit dat ze van al die invloeden hun eigen geluid brouwen. Het swingt en rockt op pakkende songs als Black Cat Woman, Sugar Moon en Easy Money. En op uitgesponnen nummers als What’s The Measure Of A Man en Tired Of Loving You groeit DeWolff pas echt tot grote hoogte, als gitarist Pablo van de Poel en toetsenist Robin Piso lekker los gaan. Binnenkort te zien op een podium bij u in de buurt, gaan dat zien. Wij zeggen Toux-Da-Loux! Tekst Mania | Louk Vanderschuren

DeWolff Live In De Plato Winkels
06/02 Plato Deventer 14:30 uur 06/02 Plato Apeldoorn 16:15 uur 07/02 Concerto Amsterdam 15:30 uur 11/02 Plato Zwolle 18:00 uur 12/02 Plato Groningen 17:00 uur

LIVEDATA 04/02 Paradiso, Amsterdam (releaseshow) 20/02 Scumbash, Rotterdam 24/03 Vera, Groningen 25/03 Burgerweeshuis, Deventer 25/03 Paaspop, Schijndel 26/03 Asteriks, Leeuwarden 31/03 Nieuw Nor, Heerlen 01/04 Doornroosje, Nijmegen 02/04 Metropool, Hengelo 03/04 Mezz, Breda 06/05 Moulin Blues, Ospel 07/05 TivoliVredenburg, UtrechtFlying Colors- Second Flight: Live At The Z7 (Music Theories Recordings / Mascot Label Group)
Flying Colors is een Amerikaanse supergroep. Leden van Deep Purple, Dixie Dregs, Kansas en Spock’s Beard kregen in 2008 een schrijven van Bill Evans. De producer meldde de missie van Flying Colors en deze omvatte het toegankelijk maken van ingewikkelde muziek. Daarbij wilde Evans de nummers kort houden, werken met een charismatische zanger en humor in de nummers stoppen. Samenvattend wilde Evans progrock met een knipoog maken.

Neil Morse, Dave LaRue, Steve Morse, Mike Portnoy kwamen met Evans overeen de weinige vrije dagen die de muzikanten hadden te besteden aan Flying Colors. Casey McPherson (Alpha Rev) werd na een lange zoektocht gevraagd om de vocalen voor zijn rekening te nemen. Vier jaren later verscheen het debuut Flying Colors. De groep debuteerde op 4 september 2012 in Los Angeles. Dertien shows later moesten de groepsleden in Londen afscheid nemen. Verplichtingen vulden de agenda’s en dat betekende voor Flying Colors opnieuw een lange pauze.

Opvolger Second Nature verscheen in 2014. De groep had exact veertien dagen de tijd om te repeteren voor een aantal optredens. Op 12 oktober 2014 trad de groep op in Z7 Konzertfabrik in Pratteln, Zwitserland. Opnames van die show zijn te vinden op Second Flight: Live At The Z7. Drie schijfjes bij deze release. Op twee cd’s musiceert de groep de van de twee studioalbums bekende nummers. Het derde schijfje, de dvd, bevat de beelden van het optreden. Niets nieuws onder de zon dus. Voor de fans is het waarschijnlijk prettig om een of twee keer naar een optreden van Flying Colors te kunnen kijken, maar om voor dat genot bijna €35,- neer te leggen is wat veel.

Op het begeleidende schrijven allerlei informatie over de technische kanten van het opnameproces. Interessant om te lezen over de 24 camera’s voor de opnames, de ultra-HD versies en de 3D koptelefoonmix, maar in de meeste huiskamers zullen al die technische snufjes voor weinig meerwaarde zorgen. Second Flight: Live At The Z7 is een pas op de plaats van een groep zeer getalenteerde muzikanten. Overvolle agenda’s stonden ditmaal nieuwe muziek in de weg. Jaks Schuit