Recensies Archieven - Page 378 of 389

Album Reviews: Bloc Party en King Charles

Bloc Party – Hymns (Infectious / PIAS)
Hymns staat symbool voor de hergeboorte van Bloc Party. Onenigheden zorgden lange tijd voor onrust binnen de groep. De band stopte. En begon weer. Gordon Moakes en Matt Tong vertrokken, Justin Harris en Louise Bartle kwamen. Zanger Kele Okereke en gitarist Russell Lissack bleven.

Vergeet het geluid van Helicopter, Banquet en Song For Clay. Ja, live komen ze voorbij en nog steeds even fantastisch en aanstekelijk als altijd. Maar Hymns is anders, aftrappend met het opzwepende en elektronische The Love Within. So Real is niet veel later ingetogen fraai, opgevolgd door de soulvolle rock ’n roll groove van The Good News, het zweverige Fortress en Massive Attack’s Unfinished Sympathy look-a-like Different Drugs. Het sterke Living Lux sluit als nummer elf de rij. Het album schiet qua geluid en genres de nodige kanten op, waarbij alles nog maar nét aan elkaar blijft hangen. Maar wel weer aan de goede van de streep. Als altijd eigenlijk. Tekst Mania | Jelle Teitsma

LIVEDATA 02/03 Q-Factory, Amsterdam 05/03 La Madeleine, Brussel 17/06 Best Kept Secret, HilvarenbeekKing Charles – Gamble For A Rose (Kobalt/V2)
In 2007, toen King Charles een jonge twintiger was, kwam hij terecht in de Londense folkscene. Die bestond uit artiesten als Mumford and Sons, Noah and the Whale, en Laura Marling. Naast hun muzikale verwantschap vormden ze ook één grote vriendengroep; ze speelden met plezier bij elkaar en tourden samen. Laura Marling heeft zelfs zowel een relatie met de zanger van Mumford & Sons als met de zanger van Noah and the Whale gehad. Het zijn ook artiesten waarvan bekend is dat ze veel samen deden en daarnaast artiesten die flink zijn doorgebroken. Dat King Charles daar ook bij hoort is echter nauwelijks bekend. Hij is tot nog toe altijd in hun schaduw gebleven.

Het is wat vreemd als je bedenkt dat hij in 2009 zelfs de ‘International Songwriting Competition’ heeft gewonnen, gejureerd door o.a. Tom Waits en Jeff Beck. Aan zijn schrijvaardigheid ligt het dus niet. Het probleem is echter dat zijn debuutalbum nogal op zich laat wachten. Loveblood verschijnt pas in 2012, als de folkhype al zowat weer op zijn retour is. Bovendien is het achteraf bezien niet het album dat de zanger wilde maken. Hij is naar zijn eigen mening niet trouw aan zichzelf gebleven. Daarom besluit King Charles om toch eindelijk het album te maken dat hij had moeten maken nadat hij die felbegeerde songwriters-prijs won. En daarvoor zoekt hij zijn oude vrienden weer op.

Gamble for a Rose is namelijk geproduceerd door Marcus Mumford, frontman van Mumford & Sons, en bevat bijdragen van andere leden van Mumford & Sons en Noah and the Whale. Daarmee doet het ook al snel denken aan het werk van beide bands. Dat kan aanvankelijk weliswaar overkomen alsof hij dergelijke artiesten kopieert maar in de praktijk maakte hij zulke muziek in 2007 zelf ook al, samen met diezelfde mensen. Dit is precies het album dat hij in zijn hart al jaren wilde maken. En dat zorgt voor oprechte, gepassioneerde muziek.

King Charles heeft ook genoeg eigen identiteit om het bekende folk-geluid uit Londen in een ander jasje te stoppen. Charles pakt de zaken anders aan, verwacht dus geen Mumford-banjo’s. De muziek ligt dichter bij de meeslepende dramatiek van Dry the River, met een licht-barok sausje à la Fanfarlo. King Charles blijkt in zijn teksten een onvervalst romanticus, waar de soms zwierige begeleiding perfect bij past.

In de opener, Loose Change for the Boatman, is er op liefdesgebied echter nog sprake van een pijnlijke breuk. Het resulteert in een emotioneel nummer dat zeer intiem begint maar opbouwt naar een climax waarin King Charles al zijn pijn eruit speelt. Na dat nummer is de zanger namelijk al snel weer met andere vrouwen bezig. “Well you floated into the room as I started to play / Oh my mind went blank and my fingers lost their way”, verzucht de zanger verliefd in het titelnummer.

Het is slechts een voorbeeld van de romantische teksten waar Gamble for a Rose vol mee staat. Op momenten wel erg sentimenteel, maar het blijft net aan de goede kant van de lijn doordat King Charles ze zo gepassioneerd over weet te brengen. Die passie wordt ook volop uitgestraald in de muziek. Soms zorgt het voor een vleugje kitscherigheid, maar over de gehele linie is Gamble for a Rose een overtuigende, uitbundige folkplaat, waarmee King Charles toch nog zijn belofte heeft waargemaakt. Te laat voor een grote doorbraak, maar dat is een kleinigheid. Tekst Arnout de Vries

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio #5

Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de belangrijkste 10 albums samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.

Megadeth – Dystopia (Universal)
Als gitarist bij Metallica gedroeg hij zich als een onhandelbare kleuter, dus werd hij in 1983 uit de band gesmeten. Sindsdien staat het leven van Dave Mustaine in het teken van de zoete thrashmetalwraak: met Megadeth probeert hij het megasucces van zijn ex-band al ruim dertig jaar te evenaren, en soms lukte hem dat nog ook. Met de platen Rust in Peace en Youthanasia bijvoorbeeld, waarop Megadeth snerpende en inhoudelijk sterke, welhaast politieke thrashmetal ventileerde.

Door: Robert van Gijssel 27 januari 2016

De nieuwe plaat, Dystopia, haakt aan bij die mooie Megadeth-periode van begin jaren negentig en doet de zwakke laatste jaren vergeten. Het geluid is scherp en blikkerig als voorheen, in de snelle riffs van Mustaine zelf en in de herkenbare, loeiende bassound van medebandoprichter David Ellefson. De eerste drie nummers mogen tot de beste liedjes uit de Megadeth-catalogus worden gerekend; vooral in het titelnummer en in het behoorlijk dreunende Fatal Illusion is Mustaine in vorm: aanstekelijke en schreeuwerige punkrefreintjes in kenmerkend snerende vocalen, toegankelijke riffs en gillend soleerwerk van de nieuwe scheurgitarist Kiko Loureiro. Je krijgt zowaar zin in die liveshow van Megadeth op het Nijmeegse festival Fortarock.

Vernieuwend is de Megadeth-mix van punk, metal en pop natuurlijk niet, en op Dystopia staan ook echt een paar mindere nummers (Poisonous Shadows is een zouteloze metalballad, met heel slechte teksten), maar er komt toch steeds weer een memorabel nieuw liedje achteraan (Lying in State bijvoorbeeld, waarin Mustaine ouderwets geëngageerd uithaalt). En zo daagt Mustaine de oud-collega’s toch weer uit: komt Metallica eigenlijk nog eens door met sterk nieuw thrashmetalwerk?

Suede – Night Thoughts (Warner)
Zo bedroevend als de carrière van de Britpop-band Suede in 2002 eindigde met het pompeuze album A New Morning, zo sterk was de comeback elf jaar later met de plaat Bloodsports. Zanger Brett Anderson had het juiste gevoel voor dramatiek weer te pakken, de gitaarriffs van Richard Oakes waren raak en de composities beklijfden.

Door: Gijsbert Kamer 27 januari 2016

Maar een hit als Animal Nitrate, Trash of Beautiful Ones – al jaren hoogtepunten tijdens de liveshows -, die bevatte Bloodsports helaas niet. Maar het album bleek slechts een voorzichtige vingeroefening voor het ijzersterke Night Thoughts, dat het beste Suede-album sinds Coming Up (1996) mag worden genoemd. Opgebouwd als een klassieke suite, beginnend met een strijkje als ouverture, is Night Thoughts een compleet geheel waarop pittige glamrock liedjes als No Tomorrow en dreinende ballads als Pale Snow of Tightrope elkaar afwisselen. Anderson zingt geweldig en de band speelt met een zeldzame overgave. Het lijkt alsof iedereen elkaar eindelijk weer heeft gevonden en heeft besloten heeft alles uit de kast te halen.

Andersons teksten zijn geloofwaardiger, want passen meer bij iemand die, zoals hij, de 50 nadert. Er zit een aangename zelfrelativering in die voorheen nog wel eens ontbrak. ‘I don’t know the meaning of much’, zingt hij in het sterke What I’m Trying to Tell You. Oakes zet er de juiste pakkende gitaarakkoorden onder en even wanen we ons twintig jaar terug, toen Suede een van de belangrijkste nieuwlichters in de Britpop was. Zonder nostalgisch te klinken is Night Thoughts een plaat die zich kan meten met Dog Man Star (1994) en Coming Up (1996), de twee mooiste Suede-platen.

De Staat – O (Caroline)
Ze hebben er een plaat of vier over gedaan, maar op O lijkt De Staat zijn ideale sound gevonden te hebben.

Door: Gijsbert Kamer 27 januari 2016

De groove en de donkere, staccato zang van Torre Florim waren altijd al zekerheden van een goede Staat-song. Ook de hoekige ritmiek is niet nieuw. Maar op O gaan dansbaarheid en meeslependheid samen alsof dit een vanzelfsprekende combinatie is. Het is even wennen dat Rocco Hueting zijn gitaar goeddeels vervangen heeft door synthesizers, wat De Staat op het eerste gehoor wat minder doet rocken. Maar de elektronica priemt lekker ontregelend door en ze hebben er een originele sound mee te pakken. Terwijl Florim zich ook als liedjesschrijver blijft ontwikkelen, getuige het fraaie Systematic Lover. O is minder vol dan voorganger I_Con (2013) en klinkt eigener en zelfverzekerder. Precies de plaat die De Staat moest maken om aansluiting te vinden bij hun livereputatie als een van de opzwependste bands van de laatste tijd.

Savages – Adore Life (Matador)
Op de hoes staat een fier gebalde vuist en volgens frontvrouw Jehnny Beth wilde de Londense gitaarband Savages het tweede album vullen met de ‘hardste songs ooit’. Van dat laatste is niets terechtgekomen, maar het vrijdag verschijnende Adore Life, opvolger van het sterke Silence Yourself (2013), is wel een steengoede plaat geworden, geworteld in postpunk.

Door: Menno Pot 20 januari 2016

Beth zingt als de opgefokte dochter van Ian Curtis (Joy Division) en Patti Smith. Vrijwel doorlopend doet ze aan Siouxsie Sioux denken. De grote kracht van Adore Life is (zoals de titel al een beetje suggereert) dat Savages minder boos is gaan klinken: ze lijken zichzelf toestemming te hebben gegeven om plezier te hebben, met een wat losser geluid als resultaat.

Wat een goede song deint daar op de kolkende gitaarriffs van The Answer, zo’n openingsnummer dat je meteen volpompt met geloof in een sterk vervolg. Dat komt er ook, al is het beslist niet allemaal gejaagd lawaai dat Savages serveert: Adore is een merkwaardig soort postpunkballad, Slowing Down the World doet wat de titel suggereert.

Het tempo is niet continu hoog; de intensiteit is dat wel. Het jaar 2015 leverde weinig memorabele rockplaten op, maar nu hebben we er halverwege januari al eentje te pakken. Savages komt 16 maart naar de Melkweg, Amsterdam.

Anderson .Paak – Malibu (Membran / Suburban)
Zijn debuutalbum uit 2014 was al heel geslaagd, maar toch schoot de ster van de Californische rapper en soulzanger Anderson .Paak (echte naam: Brandon Paak Anderson) pas echt omhoog toen hij vorig jaar een gastrol vervulde op Compton van Dr. Dre.

Door: Menno Pot 20 januari 2016

Zelf noemt hij zijn albums ook graag naar stadsdelen van Los Angeles: na Venice (2014) is er nu Malibu. Die wijknamen zeggen wel iets: Compton is rauw en grimmig, in Malibu flaneren de mensen in de zon.

.Paak maakt melodieuze, warmbloedige hiphop met veel soul- en jazzreferenties. In dat opzicht is hij eerder de overtreffende trap van Kendrick Lamar of een Californische Common dan een typische Dre-leerling. Zelfs wanneer hij rapt, klinkt hij met die zwoele, hese stem als een soulzanger. Hoor Am I Wrong: het lijkt wel een verloren Stevie Wonder-lied.

Aartsrelaxed klinkt ook The Season/Carry Me, over zijn jeugd, die toch echt turbulent was. Zijn vader stierf al vroeg, zijn moeder was gokverslaafd en zelf was hij een tijdje dakloos, maar een verharde, bittere kerel is Anderson .Paak er niet van geworden. Malibu ademt een levenslust en optimisme dat hij vast en zeker meeneemt naar Paradiso Noord in Amsterdam, op 12 februari.

All Them Witches – Dying Surfer Meets His Maker (New West)
Op het eerste gehoor lijkt All Them Witches een band die niet heeft kunnen kiezen. Er zitten duidelijk een paar heavy rockers in de band, getuige de soms loodzware psychedelische rockwerken die bijna richting doom metal gaan. Maar de band zweert ook bij fijnzinnige gitaarfolk, bij country en blues.

Door: Robert van Gijssel 13 januari 2016

Dat kan een vrij dramatische want erg wisselvallige plaat opleveren, maar dat is Dying Surfer Meets His Maker geenszins. De band uit Nashville weet compacte rootsliedjes als Dirt Preachers en Open Passageways, opgetuigd met heerlijke en direct meezingbare refreintjes, fraai te rangschikken tussen lange instrumentale rockstukken als het psychedelisch zoemende woestijnepos El Centro. En dan wil gitarist Ben McLeod ook nog even laten horen dat hij een uitmuntende instrumentalist is in bijvoorbeeld Mellowing, een tokkelgitaarlied als een warm bad, dat bijna wel bedoeld móét zijn als eerbetoon aan de meester van de fingerpickers Bert Jansch.

Zo verkent All Them Witches alle uithoeken van de rootsmuziek en weet de band die van een mooi ronde en heavy lading te voorzien, vooral dankzij donker rollende bassen en rauw meppende drums. Een behoorlijk uniek en groovend rootsbandje, dat op 4 maart live valt te beluisteren in het Deventer Burgerweeshuis. We gaan er daarna vast nog veel meer van horen.

Eefje de Visser – Nachtlicht (Eefjes Platenmaatschappijtje)
Veel lijkt er niet veranderd aan Eefje de Visser. Haar derde album Nachtlicht, dat vrijdag uitkomt, verschijnt opnieuw in eigen beheer. Net als De Koek (2011) en Het Is (2013) brengt de zangeres Nachtlicht uit op haar eigen label, Eefjes Platenmaatschappijtje en, ja natuurlijk zingt ze nog altijd in het Nederlands.

Door: Gijsbert Kamer 6 januari 2016

Ze heeft nog altijd die aangenaam zachtmoedig, wat romig klinkende stem en schrijft het liefst liedjes vol poëtische mijmeringen die niet zozeer verhalend als wel associatief zijn. Titels waren altijd al kort, maar kennen nu allemaal slechts één woord.

Mee, Jong, Staan, Wel en Stof heten enkele van de tien nieuwe liedjes en ook die klinken vertrouwd. Raadselachtig en intrigerend tegelijk. En toch is Nachtlicht een heel andere plaat dan de twee voorgangers geworden.

Pusha T – King Push/Darkest before Dawn: The Prelude (G.O.O.D. / Universal)
Plaat om naar uit te kijken, gepland voor april 2016: King Push van oostkustrapper Pusha T uit Virginia, die doorbrak als helft van het duo Clipse en op eigen titel een van de beste hiphopplaten van 2013 uitbracht (My Name Is My Name). Het korte Darkest Before Dawn (34 minuten) biedt hierop nu al een veelbelovende prelude.

Door: Menno Pot 30 december 2015

De rappers die 2015 kleur gaven, waren veelal verstandige, beschouwende jongens: fouten gemaakt maar tot inkeer gekomen. Wat dat betreft is het wel lekker om weer eens een echte hardliner als Pusha T aan het werk te horen: gangsta and proud of it. M.P.A. staat hier voor ‘money, pussy, alcohol’. Het zijn ouderwets belangrijke zaken.

Heerlijk grimmig zijn de openingstracks, en ook Got’em Covered en Keep Dealing, met diepe bassen en beats die landen als een hamer op een aambeeld. Imposant is ook de lijst gastbijdragen: Kanye West, Timbaland, A$AP Rocky en een vocale cameo van Jill Scott. King Push schijnt ‘commerciëler’ te worden dan deze rauwe prelude. De vraag is of hij ook beter wordt.

Baroness – Purple (Abraxan Hymns)
In 2012 eindigde de tournee van de Amerikaanse band Baroness in een drama. De toerbus raakte bij de Engelse stad Bath van de weg en stortte van een viaduct. Het ongeluk hakte er in bij Baroness, zowel fysiek als mentaal. De drummer en bassist zagen zich genoodzaakt te stoppen.

Robert Van Gijssel 30 december 2015

Je zou verwachten dat de nieuwe Baroness een verslag is van de ellende van de afgelopen jaren, maar dat is Purple geenszins. Het vierde studioalbum is een opwindende en optimistische rockplaat, die ondanks het donderende riffwerk nergens verbeten klinkt.

Wat een geweldige rockliedjes schrijft zanger en gitarist John Dyer Baizley toch. Shock Me bijvoorbeeld is een bijna stadionrockend anthem, met prachtig meeschreeuwrefrein. En ook in het balladachtige gevoelswerk is Baroness ijzersterk. Chlorine & Wine, mét piano, is een brullend gezongen maar toch ook best sentimenteel drugs- en liefdesliedje.

En wat is het prettig dat aan Baroness geen enkel genrenaampje kleeft. De band voelt zich kennelijk volkomen vrij om te putten uit een halve eeuw rockgeschiedenis, citeert soms uit de grunge, wijst naar Metallica en knipoogt soms zelfs naar Pink Floyd. Maar Baroness klinkt vooral uniek en als zichzelf. En met een half vernieuwde band toch ook als herboren.

Hef – 13 (Noah’s Ark)
Het gouden hiphopjaar 2015 leverde in Nederland sterke platen op van met name Fresku en Dazzled Sticks. Bij dat duo voegt de Rotterdamse rapper Hef zich met zijn sterke derde album 13.

Door: Menno Pot 30 december 2015

Dat er goede muziek op komst was, viel al op te maken uit de outtakes die eerder dit jaar verschenen op de ep Zes en een half, maar luisterend naar 13 begrijp je meteen waarom die stukken moesten afvallen: ze hadden niet gepast op het hechte 13, het meest persoonlijke dat Hef tot dusver opnam.

Niet alleen in zijn introspectieve teksten stelt hij zich kwetsbaar op, met zijn muzikale keuzen doet hij dat ook: 13 is een ingetogen album zonder duidelijke climax of uitschieter, een plaat die deint op golven van weemoed. Zijn raps zijn kalm, monotoon bijna, maar daar worden ze alleen maar indringender van.

Hef vertelt over zijn jeugd en zijn eerste stappen als rapper (‘heb drie zomers moeten sparen voor een microfoon’), over de fouten die hij maakte (‘drugs in de kofferbak, geld op m’n schoot en die ding in de dashboard’), over de dood van een vriend (‘nog een moeder die in tranen is, nog een kleine die zijn vader mist’) maar ook over zijn dankbaarheid voor wat hij nu heeft. Rust, een leven, een dochter.

Album Reviews: Savages en Monster Truck

Savages – Adore Life
Bijna drie jaar na het zo indrukwekkende debuut Silence Yourself is Savages terug met Adore Life. Het vrouwelijke viertal uit Londen heeft dit keer een opvallend positieve titel gekozen voor haar plaat, maar de muziek van Savages kleurt gelukkig nog altijd vooral donker en meestal gitzwart. Net als op Silence Yourself laat Savages zich ook op Adore Life weer stevig beïnvloeden door de postpunk uit de late jaren 70 en vroege jaren 80. Met name de platen van Siouxsie And The Banshees hebben flink wat invloed gehad op de muziek van Savages, maar de band doet gelukkig meer dan het reproduceren van een inmiddels bekend postpunk geluid.

De gitaren mogen op Adore Life wat steviger rocken dan op het debuut en citeren met name in het wat complexere werk uit de archieven van de post-rock. Andere tracks laten juist invloeden uit de shoegaze, de new wave, de noiserock en de psychedelica horen, waardoor Adore Life gevarieerder is dan zijn voorganger, al klinkt het door de bijzondere zang van Jehnny Beth (die het meest bijdraagt aan de vergelijking met Siouxsie) nog steeds voldoende homogeen. Savages heeft met Adore Life een even meedogenloze als intense plaat gemaakt, die niet alleen gevarieerder, maar ook overtuigender is dan de zo bejubelde voorganger. Het is gezien de kwaliteit van deze voorganger een prestatie van formaat. Tekst Mania | Erwin Zijleman

LIVEDATA 02/03 Botanique, Brussel (Sold Out) 16/03 Melkweg, AmsterdamMonster Truck – Sittin’ Heavy (Mascot Records)
De titel van deze release komt bij drummer Steve Kiely vandaan. Voor een optreden op het Bonnaroo Music & Arts Festival in Tennessee kregen de vier leden van Monster Truck een uitgebreide maaltijd voorgezet. Na de meer dan copieuze maaltijd verzuchtte Kiely ‘zwaar te zitten’. Het had goed gesmaakt!

Na debuut Furiosity uit 2013 komt Monster Truck met een opvolger die alle elementen van een klassiek rockalbum heeft. Elf nummers op deze release. Things Get Better is alles behalve een reclame voor een frisdrank. Het nummer opent als een parodie op nummers uit de musical Grease, maar na het intro trekt de groep zich in gang. Schuimbekkend spuugt Jon Harvey de teksten in de microfoon en roffelt drummer Steve Kiely alles aan elkaar. Niet alleen in The Enforcer laat de groep horen tot meer in staat te zijn, dan routineuze rockriffs. De stemmen van de groepsleden vormen telkens een passend koor en brengen de nummers naar een vocaal hoog niveau.

Tweemaal neemt de groep wat gas terug. Halverwege het album is Black Forest een pas op de muzikale plaats. Afsluiter Enjoy The Time is de andere ballade en een oproep om te genieten van de goede dingen die het leven te bieden heeft. “Live the moment before the really bad shit starts happening,” zo verwoordt Kiely een van de thema’s van de groep. Singel Don’t Tell Me How To Live is een sterk voorbeeld van pure rockmuziek met die dikke knipoog, die doorgewinterde muzikanten kunnen geven. Sittin’ Heavy is de ideale soundtrack voor optredens in 2016. Tekst Jaks Schuit

LIVEDATUM 01/04 Melkweg, Amsterdam

Live Review: De Staat wint altijd zijn thuiswedstrijden

Live Review: De Staat (+ Jo Goes Hunting) @ Doornroosje, Nijmegen
22 januari 2016
Tekst Thijs Schamp | Foto’s Schiet7Kleuren, Doornroosje

De Staat is hot op dit moment, de vierde langspeler O kwam 15 januari uit en de band heeft al een nagenoeg uitverkochte club tour en een aantal buitenlandse trips op de rol staan. De Staat is overal en nergens te vinden van de voorpagina OOR tot aan de Facebookpagina van Mötley Crüe-drummer Tommy Lee (ja, echt). Het Nijmeegse poppodium Doornroosje is een thuiswedstrijd, maar is het ook de eerste stap naar victorie?

“Wij zijn De Staat en wij komen uit Nijmegen”, opent frontman Torre Florim zelfverzekerd als altijd. En als de intro van single Peptalk invalt en de O op het blauwe scherm verschijnt is De Staat los. De vijfmansformatie is altijd wel in voor een energieke show met goede stage performance maar vooral deze nieuwe tour is uitgepakt met gave visuals en lichteffecten. Ze bieden een goede ondersteuning aan de sfeer en achtergronden van de nieuwe tracks. Dit valt met name op bij de wat meer lo-fi tracks als Time Will Get Us Too (foto 1).

De show komt daarentegen wat moeizaam op gang, de band heeft de juiste intensiteit nog niet te pakken om het publiek vanaf minuut 1 te overrompelen. Pas bij de derde track Down Town van het vorige album I-CON komt de band en daarmee het publiek pas op gang (foto 2). De Nijmeegse formatie weet deze lijn door te trekken met Blues is Death, waarin de band speelt met een erg interessante variatie van een standaard blues arrangement. De band weet de aandacht van de kijker annex luisteraar erbij te houden met originele vindingen; zo wordt bij Help Yourself een camera geplaatst en zingt Torre Florim als een soort boodschapper in de camera naar het publiek (foto 3).

Florim heeft eerder al aangegeven dat standaard rock naar verloop van tijd wellicht geen bestaansrecht meer heeft. De Staat is zelf van een meer stoner geluid (Wait For Evolution) nu uitgekomen bij een sound waar veel ruimte is voor Trance (Get on Screen) en Hip-Hop (Input Source Select). Dit blijkt ook live een interessante mix te zijn.

In de zaal voel je dat iedereen nog op één track zit te wachten als de toegift begonnen is. Maar eerst vertelt Torre nog over de eerste jaren van de band en zijn nachtelijke escapades in de Nijmeegse club The Underground (The Fantastic Journey Of The Underground Man). Daarna pakt Torre een draadloze microfoon, de roadie neemt zijn gitaar over en hij begeeft zich naar het midden van de zaal. Vanuit alle kanten stroomt het publiek naar hem toe, want iedereen weet inmiddels na alle viral video’s wel hoe laat het is. De uitsmijter-track Witch Doctor wordt afgetrapt en het publiek begint zich al in een rijen dikke kring (lees: O) om de meester te dirigeren (FOTO 4). Wat volgt is een circle pit die zijn weerga niet kent, een gevolg van de videoclip die als toetje vorig jaar nog uitkwam en een ongekende internet hit bleek te zijn.

De Staat geeft een solide show weg in thuishaven Doornroosje, maar immers is de populariteit hier zo hoog dat winnen de enige optie is. Het is te merken dat het nieuwe werk nog wat minder goed is ingespeeld dan de tracks van hun voorgangers maar dat deert niet. De show is goed en de band maakt stappen naar een groter publiek. De weg naar victorie zal volgen.

LIVEDATA 29/01 Gebr. Nobel, Leiden (Sold Out) 05/02 Neushoorn, Leeuwarden (Sold Out) 06/02 Metropool, Hengelo 11/02 De Spot, Middelburg (Sold Out) 12/02 Paradiso, Amsterdam (Sold Out) 13/02 Annabel, Rotterdam (Sold Out) 14/02 Effenaar, Eindhoven (Sold Out) 18/02 Vera, Groningen (Sold Out) 19/02 Hedon, Zwolle (Sold Out) 20/02 Muziekgieterij, Maastricht (Sold Out) 25/02 Paard van Troje, Den Haag 26/02 Patronaat, Haarlem (Sold Out) 27/02 TivoliVredenburg, Utrecht 01/03 Het Depot, Leuven BE 02/03 Charlatan, Gent 03/03 Muziekodroom, Hasselt 05/03 Trix, Antwerpen 26/03 Paaspop, Schijndel 28/03 Dauwpop, Hellendoorn

Album Reviews: Villagers en Martin Courtney

Villagers – Where Have You Been All My Life? (Domino/V2)
Vorig jaar bracht Villagers, de groep rondom singer-singwriter Conor O’Brien, hun derde album uit. Het album met de titel Darling Arithmetic kenmerkte zich door een soberder en meer ingetogen geluid. Tijdens de tour werden ook de nummers van de eerste albums in een soberder jasje gestoken, waarop Conor O’Brien spontaan besloot een dag de studio in te trekken en met een klein groepje muzikanten een deel van zijn oeuvre opnieuw op te nemen.

Het resultaat is Where Have You Been All My Life: een verzameling liedjes van alledrie de Villagers-albums in een nieuw, intiem jasje gestoken. Het gebruik van instrumenten als een harp, bugel en contrabas, maar ook een mellotron en analoge synthesizer, zorgt voor een frisse kijk op de liedjes zonder totaal af te wijken van de originelen. De instrumenten creëren bovendien een sfeer die prettig in het gehoor ligt, terwijl de diepgang van de sterk geschreven liedjes niet teniet wordt gedaan. Voor de fans een leuk extraatje, voor de nieuwkomers een mooie kennismaking met deze jonge folkartiest. Tekst Mania | Arnout de Vries

LIVEDATA 15/02 Botanique, Brussel 16/02 Paradiso, Amsterdam 18/02 Hedon, Zwolle 09/04 Little Waves Festival, Genk

Martin Courtney – Many Moons (Domino/V2)
Een nieuwe Real Estate! Heh? Grapje, al zou je het bijna denken. Frontman Martin Courtney mag dit dan zijn soloalbum noemen, de sound en liedjes doen wel erg aan die van zijn band denken. De gelijkenis met Real Estate is natuurlijk niet gek, Courtney is de belangrijkste componist van het stel.

Niet erg ook, want Many Moons staat net als Real Estates laatste plaat Atlas vol met wat sommige recensenten ambachtelijke luisterpop noemen. Courtney’s liedjes hebben altijd een heerlijke vintagevibe en een hang naar vervlogen tijden. Ook Many Moons roept een fijn gevoel van nostalgie op. En dat terwijl Courtney in de liedjes juist tot de conclusie lijkt te komen dat vroeger niet per se alles beter was. In Foto beschrijft hij hoe een pasfoto van zijn geliefde vindt. De persoon op de foto is niet meer de vrouw van wie hij nu houdt. Vroeger was mooi, maar het gaat om het nu. Wijs gesproken, want Courtney mag zich anno nu tot de betere liedjesschrijvers rekenen. Milo Lambers

Live Review: Eurosonic 2016 @ Groningen

Live Foto Review: Eurosonic @ Groningen
14 & 15 januari 2016
Foto’s Willem Schalekamp

Afgelopen zaterdag-nacht werd het vierdaagse verjaardagsfeest van de 30 jaar bestaande Eurosonic Noorderslag in Groningen afgesloten. De Popprijs voor 2015 werd uitgereikt aan New Wave. Oprichter en creatief directeur Peter Smidt kijkt trots terug op 30 succesvolle jaren Eurosonic Noorderslag. “In 30 jaar tijd is de Europese en Nederlandse muziek immens gegroeid, zowel in kwaliteit als kwantiteit.”

Conferenties
Tijdens de conferenties werden de actuele ontwikkelingen in de Europese muzieksector vanuit meerdere perspectieven belicht. EPIC (European Production Innovation Conference) focuste op relevante onderwerpen zoals veiligheid, duurzaamheid, geluidsvervuiling en productionele innovaties. Buma Music meets Tech behandelde onderwerpen zoals videocontent, streaming services, start-ups op het snijvlak van techniek en muziek en het veelbelovende Blockchain systeem.

Focus 2017
De volgende editie van Eurosonic Noorderslag focust op muziek uit Portugal. Eurosonic Noorderslag 2017 vindt van 11 t/m 14 januari 2017 plaats in Groningen.

Officiële cijfers Eurosonic Noorderslag 2016
Totaal aantal bezoekers: 42.100 (uitverkocht) | Conferentiebezoekers: 4.124 (uitverkocht)
Nationaliteiten: 40 | Acts: 345

Dolores Haze @ Vera, Eurosonic

My Baby @ Plato, Eurosonic

Pleasure Beach @ Plato, Eurosonic

De Underjordiske @ Vera, Eurosonic

Dolores Haze @ Vera, Eurosonic

My Baby @ Plato, Eurosonic

Dolores Haze @ Vera, Eurosonic

The Common Linnets @ Eurosonic Air

Dolores Haze @ Vera, Eurosonic

PUMAROSA @ Vera, Eurosonic

De Underjordiske @ Vera, Eurosonic

Julia and the Crowd @ De Drie Gezusters, Altersonic

PUMAROSA @ Vera, Eurosonic

Pleasure Beach @ Plato, Eurosonic

PUMAROSA @ Vera, Eurosonic

Pleasure Beach @ Plato, Eurosonic

Promise and the Master @ Praedinius Gymnasium

DOOXS @ Troubadour Up, Eurosonic

Be Forest @ Plato, Eurosonic

DOOXS @ Troubadour Up, Eurosonic

Pinguin Radio @ Altersonic, Eurosonic

DOOXS @ Troubadour Up, Eurosonic

Sara Hartman @ Plato, Eurosonic

David Bowie is @ Groninger Museum

Be Forest @ Plato, Eurosonic

Pinguin Radio @ Altersonic, Eurosonic

Maarja Nuut @ Coffee Company, Eurosonic

Koala Voice @ Huize Maas, Eurosonic

The Chicitas @ Huize Maas, Eurosonic

Maarja Nuut @ Coffee Company, Eurosonic

Amber Arcade @ Coffee Company, Eurosonic

Sara Hartman @ Plato, Eurosonic

The Chicitas @ Huize Maas, Eurosonic

Koala Voice @ Huize Maas, Eurosonic

Walter Schnitzelsson @ Huize Maas, Eurosonic

Koala Voice @ Huize Maas, Eurosonic

The Chicitas @ Huize Maas, Eurosonic

Storksky @ Altersonic, Pinguin Radio

Walter Schnitzelsson @ Huize Maas, Eurosonic

The Chicitas @ Huize Maas, Eurosonic

Live Review: Black Honey @ Paradiso

Live Foto Review: Black Honey @ Paradiso, Amsterdam
13 januari 2016
Foto’s Willem Schalekamp

Black Honey is een energieke en eigenzinnige garagerock band uit Brighton, UK. Onder leiding van frontvrouw Izzy Bee grossiert het viertal in aanstekelijke en sexy rocknummers met een psychedelisch 60’s randje. Met Madonna wisten ze al een leuk ‘indie-hitje’ te scoren en zichzelf nog nadrukkelijker op de radar te zetten. Nu zijn ze uit met het kersverse Corrine die ook weer uiterst catchy is. Als je deze band gemist hebt geen probleem, op de aankomende editie van London Calling – 11 & 12 maart 2016 – zijn ze ook aanwezig.

Live Review: Wishbone Ash

Live Review: Wishbone Ash @ Parkstad Limburg Theaters, Heerlen
07 januari 2016
Tekst & Foto’s: Martien Koolen

De Europese 2016 tournee van Wishbone Ash begint vanavond in mijn woonplaats: Heerlen. Het laatste, uitstekende album van Wishbone Ash, getiteld Blue Horizon verscheen in 2014 en de band bestaat sinds langere tijd uit oprichter Andy Powell (gitaar, zang), Muddy Manninen (gitaar, zang), Bob Skeat (basgitaar, zang) en jonkie Joe Crabtree (o.a. Pendragon) op drums. Vanavond zal Wishbone Ash hun legendarische 3^e album Argus helemaal uitvoeren, al wist Andy dat tijdens het interview dat ik voor de show met hem had nog niet…

Het is dus genieten van 7 klassieke twin gitaar songs, beginnend met Time Was en eindigend met Throw Down The Sword. Vooral The King Will Come, Throw Down The Sword en Time Was maken deze avond al de moeite waard, want de gitaarsolo’s van Powell en Manninen zijn om te smullen!!!
Natuurlijk speelt Ash ook nummers van hun laatste studio album, maar je merkt meteen dat het publiek niet zo bekend is met dat nieuwe materiaal en dat is wel jammer, want nummers zoals Way Down South, Deep Blues en Blue Horizon zijn gewoon uitstekende rocksongs met heerlijke, melodieuze gitaarsolo’s en melodieën. Het lekkere blues nummer van Jimmy Reed, Baby What You Want Me To Do, ook te beluisteren op het legendarische album Live Dates, staat gelukkig vanavond ook op de setlist en hier laat Manninen horen dat hij ook de blues beheerst. Slotnummer is het uitstekende Open Road van het album Number The Brave (1981) en deze track eindigt met een spannend gitaarduel tussen Manninen en Powell.

Gelukkig komt het kwartet nog terug voor 2 toegiften; namelijk: Jail Bait, een klassieke Ash track van hun 2^e album Pilgrimage en het iets minder bekende (behalve bij de insiders dan) Living Proof, de openingssong van hun 10^e studio album Just Testing. Deze show is natuurlijk voor iedereen veel te snel afgelopen, want het enthousiaste publiek heeft nog lang geen zin om naar huis te gaan….
Maar helaas, we krijgen Phoenix, The Pilgrim, Lady Whiskey, Ballad Of The Beacon, Rock And Roll Widow en F.U.B.B. helaas dus niet te horen! Volgende keer beter, misschien, maar het was een heerlijke avond voor gitaarliefhebbers.

Podcast Volkskrant Radio #4

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin we u bij de hand nemen langs de beste albums van de maand.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl/volkskrantradio als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!JTNDaWZyYW1lJTIwc3JjJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZ3d3cubWl4Y2xvdWQuY29tJTJGd2lkZ2V0JTJGaWZyYW1lJTJGJTNGZW1iZWRfdHlwZSUzRHdpZGdldF9zdGFuZGFyZCUyNmFtcCUzQmVtYmVkX3V1aWQlM0QzZjgyNDg2MC1kZjE3LTQxY2YtODBmYy03ODJkMDRlODIwZDIlMjZhbXAlM0JmZWVkJTNEaHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZ3d3cubWl4Y2xvdWQuY29tJTI1MkZQaW5ndWluX1JhZGlvJTI1MkZwaW5ndWluLXJhZGlvLXByZXNlbnRzLXZvbGtza3JhbnQtcmFkaW8tZWRpdGllLTQtamFudWFyaS0yMDE2JTI1MkYlMjZhbXAlM0JoaWRlX2NvdmVyJTNEMSUyNmFtcCUzQmhpZGVfdHJhY2tsaXN0JTNEMSUyNmFtcCUzQnJlcGxhY2UlM0QwJTIyJTIwZnJhbWVib3JkZXIlM0QlMjIwJTIyJTIwaGVpZ2h0JTNEJTIyMTgwJTIyJTIwd2lkdGglM0QlMjI2NjAlMjIlM0UlM0MlMkZpZnJhbWUlM0UlM0NkaXYlMjBzdHlsZSUzRCUyMmNsZWFyJTNBJTIwYm90aCUzQiUyMGhlaWdodCUzQSUyMDNweCUzQiUyMHdpZHRoJTNBJTIwNjUycHglM0IlMjIlM0UlM0MlMkZkaXYlM0UlM0NwJTIwc3R5bGUlM0QlMjJkaXNwbGF5JTNBJTIwYmxvY2slM0IlMjBmb250LXNpemUlM0ElMjAxMXB4JTNCJTIwZm9udC1mYW1pbHklM0ElMjAlMjZxdW90JTNCT3BlbiUyMFNhbnMlMjZxdW90JTNCJTJDSGVsdmV0aWNhJTJDQXJpYWwlMkNzYW5zLXNlcmlmJTNCJTIwbWFyZ2luJTNBJTIwMHB4JTNCJTIwcGFkZGluZyUzQSUyMDNweCUyMDRweCUzQiUyMGNvbG9yJTNBJTIwcmdiJTI4MTUzJTJDJTIwMTUzJTJDJTIwMTUzJTI5JTNCJTIwd2lkdGglM0ElMjA2NTJweCUzQiUyMiUzRSUzQ2ElMjBocmVmJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZ3d3cubWl4Y2xvdWQuY29tJTJGUGluZ3Vpbl9SYWRpbyUyRnBpbmd1aW4tcmFkaW8tcHJlc2VudHMtdm9sa3NrcmFudC1yYWRpby1lZGl0aWUtNC1qYW51YXJpLTIwMTYlMkYlM0Z1dG1fc291cmNlJTNEd2lkZ2V0JTI2YW1wJTNCdXRtX21lZGl1bSUzRHdlYiUyNmFtcCUzQnV0bV9jYW1wYWlnbiUzRGJhc2VfbGlua3MlMjZhbXAlM0J1dG1fdGVybSUzRHJlc291cmNlX2xpbmslMjIlMjB0YXJnZXQlM0QlMjJfYmxhbmslMjIlMjBzdHlsZSUzRCUyMmNvbG9yJTNBJTIzODA4MDgwJTNCJTIwZm9udC13ZWlnaHQlM0Fib2xkJTNCJTIyJTNFUGluZ3VpbiUyMFJhZGlvJTIwcHJlc2VudHMlMjBWb2xrc2tyYW50JTIwUmFkaW8lMjAtJTIwRWRpdGllJTIwNCUyMGphbnVhcmklMjAyMDE2JTNDJTJGYSUzRSUzQ3NwYW4lM0UlMjBieSUyMCUzQyUyRnNwYW4lM0UlM0NhJTIwaHJlZiUzRCUyMmh0dHBzJTNBJTJGJTJGd3d3Lm1peGNsb3VkLmNvbSUyRlBpbmd1aW5fUmFkaW8lMkYlM0Z1dG1fc291cmNlJTNEd2lkZ2V0JTI2YW1wJTNCdXRtX21lZGl1bSUzRHdlYiUyNmFtcCUzQnV0bV9jYW1wYWlnbiUzRGJhc2VfbGlua3MlMjZhbXAlM0J1dG1fdGVybSUzRHByb2ZpbGVfbGluayUyMiUyMHRhcmdldCUzRCUyMl9ibGFuayUyMiUyMHN0eWxlJTNEJTIyY29sb3IlM0ElMjM4MDgwODAlM0IlMjBmb250LXdlaWdodCUzQWJvbGQlM0IlMjIlM0VQaW5ndWluJTIwUmFkaW8lM0MlMkZhJTNFJTNDc3BhbiUzRSUyMG9uJTIwJTNDJTJGc3BhbiUzRSUzQ2ElMjBocmVmJTNEJTIyaHR0cHMlM0ElMkYlMkZ3d3cubWl4Y2xvdWQuY29tJTJGJTNGdXRtX3NvdXJjZSUzRHdpZGdldCUyNmFtcCUzQnV0bV9tZWRpdW0lM0R3ZWIlMjZhbXAlM0J1dG1fY2FtcGFpZ24lM0RiYXNlX2xpbmtzJTI2YW1wJTNCdXRtX3Rlcm0lM0Rob21lcGFnZV9saW5rJTIyJTIwdGFyZ2V0JTNEJTIyX2JsYW5rJTIyJTIwc3R5bGUlM0QlMjJjb2xvciUzQSUyMzgwODA4MCUzQiUyMGZvbnQtd2VpZ2h0JTNBYm9sZCUzQiUyMiUzRSUyME1peGNsb3VkJTNDJTJGYSUzRSUzQyUyRnAlM0UlM0NkaXYlMjBzdHlsZSUzRCUyMmNsZWFyJTNBJTIwYm90aCUzQiUyMGhlaWdodCUzQSUyMDNweCUzQiUyMHdpZHRoJTNBJTIwNjUycHglM0IlMjIlM0UlM0MlMkZkaXYlM0U=

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio! #4

Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de belangrijkste 10 albums samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.

Kendrick Lamar – To Pimp a Butterfly (Aftermath/Interscope/Universal)

Met To Pimp a Butterfly heeft Kendrick Lamar hiphop verdiept. En het genre had de afgelopen veertig jaar al een indrukwekkende zegetocht gemaakt. In 2003 al, toen de toptien van de Billboard popcharts in zijn geheel bestond uit hiphop- en r-‘n-b-artiesten was het genre officieus gepromoveerd tot het standaardidioom voor kids die zich wilden uiten; de lingua franca van jongerencultuur wereldwijd. Nu in 2015 geeft Lamar er literaire zwaarte aan. Door alle dramatische mogelijkheden van hiphop uit te buiten, komt Lamar tot het indrukwekkende zelfonderzoek dat To Pimp a Butterfly is; een breedbeeld, technicolor egodocument met Lamar als regisseur, protagonist, beatpoet en kunstenaar.

Met de metafoor van de rups die in een vlinder verandert, 16 nummers, een gedicht waarvan fragmenten over het album zijn verspreid, en tracks die soms als ijzingwekkende hoorspelen aanvoelen, schetst Lamar zijn positie als succesvolle zwarte rapper in de Amerikaanse samenleving. Die charismatische jongen uit LA-probleemwijk, Compton, die na het succes van zijn debuutalbum Good Kid, M.A.A.D. City dacht zijn nieuwe status aan te kunnen wenden om het leven van hem en de zijnen te verbeteren.

Net als bij The Blacker The Berry waarin Lamar op de meest confronterende wijze u, de luisteraar, even bij de les houdt. “My hair is nappy, my dick is big, my nose is round and wide. You hate, me don’t you?”

Gloeiend van uitdagend zelfbewustzijn: “I want you to recognize I’m a proud monkey.”

Jazz, funk, disco en pop dienen als muzikale omlijsting van Lamars teksten. En het is hier en daar ondanks de tekstuele zwaarte uitermate funky maar zelfs onder de meest dansbare beats, zit een boodschap. In i de lichtvoetige tegenhanger van u is het refrein het feestelijk gejubelde ‘I love myself’. In een context van Amerikaans raciaal geweld waar een zwart lichaam a priori als bedreigend wordt ervaren is dat niet minder dan een politiek statement.

Die combinatie van sociaal commentaar en nietsontziende zelfanalyse maakt van To Pimp a Butterfly een meesterwerk, de meest relevante muziek van 2015. Net zo relevant en urgent als dat andere, dat literaire werk van dit jaar: Between The World And Me. De zwarte Amerikaanse schijver Ta-Nehisi Coates schreef een brief aan zijn tienerzoon waarin hij beschrijft wat het betekent zwart te zijn in een gemeenschap waar geweld tegen zwarten een lange traditie kent. Het was een update van The Fire Next Time van James Baldwin die in 1963 al een soortgelijk essay in briefvorm aan zijn neefje schreef. Lamar schreef een brief aan zichzelf, plaatste zich daarmee in het hier en nu én in de traditie en maakte, net zoals Baldwin, net zoals Coates, het persoonlijke universeel en het universele persoonlijk. Dat noemen we kunst.

Jamie xx – In Colour (Young Turks/Beggars)

Jamie xx, producer, remixer en vooral het creatieve brein van de Britse band The xx heeft zichzelf met In Colour overtroffen. Dat hij zelf een plaat zou maken viel te verwachten. Dat hij handig is in het verknippen en opnieuw rangschikken van lome triphop en dubstepbeats, zweverige elektronica en sombere new wave-melodielijntjes, wisten we al langer. Maar In Colours laat zich ook nog eens luisteren als een spannende vertelling.

Door: Gijsbert Kamer – 3 juni 2015

Het resulteert in een muzikale reis door het Londense nachtleven van de laatste paar jaar. Alsof hij van een dubstepfeestje via een hiphopconcert op een techno-avond is beland en eenmaal thuisgekomen alle indrukken in ook voor niet-dansers behapbare popmuziek heeft omgezet.
In Colours is zo’n plaat die refereert aan de beste dansmuziek van de laatste tijd, zonder zelf louter dance te brengen. Mooi hoe langzaam de kleuren van duister (dubstep) naar vrolijker verschieten en het tempo wordt opgevoerd.

Gaandeweg komt er ook meer lucht in de composities. Het fraaie door Romy van The xx gezongen Loud Places ontaardt in euforische soul, terwijl de combinatie rap en ragga in I Know There’s Gonna Be (Good Times) zorgt voor een feestelijke apotheose.

Sufjan Stevens – Carrie & Lowell (Asthmatic Kitty/de Konkurrent)

Eigenlijk is iedere plaat van de Amerikaanse liedschrijver en fluisterzanger Sufjan Stevens raak. Op Carrie & Lowell herdenkt hij zijn moeder, die aan verslavingen ten onder ging, op een liefdevolle en soms pijnlijk ontroerende manier. Zo wordt het verdriet van Stevens universeel en kan de luisteraar zelf ook troost putten uit zijn liedjes. Breekbare songs, prachtig verzorgd en uiterst smaakvol.

Joanna Newsom – Divers (Drag City/V2)

Alles aan de muziek van de als folkzangeres begonnen Joanna Newsom is excentriek. Op haar albumdebuut The Milk-Eyed Mender uit 2004 waren het vooral haar hoge, wat geëxalteerde stem en de in pop en folk niet heel gebruikelijke harp die opvielen. Op Ys (2006) bouwde ze haar liedjes uit tot mini-symfonieën van een dik kwartier. Haar voorlaatste wapenfeit, van vijf jaar geleden, het album Have One on Me, bleek een driedubbelaar met een speellengte van ruim drie uur.

Door: Gijsbert Kamer – 28 oktober 2015

Divers is in lengte beter te behappen, maar niet minder ambitieus van opzet. Openingsnummer Anecdotes begint vertrouwd met zang, piano en harp. Newsom laat haar stem elastisch wenden op een manier die we kennen van Kate Bush in haar jonge jaren. Maar na een paar liedjes vallen de meeste referenties weg. Newsom heeft een vollere stem gekregen en laat het klankbeeld behalve door piano en harp bepalen door mellotron, klavecimbel en wurlitzerpiano. Bombastisch wordt het nooit, de toon blijft vederlicht en elk liedje heeft een wonderschone melodie, waarvan flarden steeds weer terugkeren in de nummers die erop volgen.

De nummers lopen harmonisch in elkaar over, terwijl de thematiek op Divers zich langzaam ontvouwt. De angst voor verlies van liefde, herinneringen en het verstrijken van de tijd overheerst in de met namen en plaatsen volgestouwde teksten van Newsom.
Het is veel wat de 33-jarige zangeres en componiste hier overhoop haalt, zowel muzikaal als tekstueel. Wie op zoek gaat naar diepere lagen wordt niet teleurgesteld. Nodig is het niet. De unieke schoonheid van Newsoms muziek openbaart zich zelfs tijdens een oppervlakkige beluistering. Ook dat is het knappe aan Divers: hoeveel inspanning je er ook voor over hebt: de schoonheid van dit meesterwerk openbaart zich op alle niveaus.

Deafheaven – New Bermuda (ANTI-/Epitaph)

Het album Sunbather van het Amerikaanse Deafheaven was in 2013 de sensationeelste metalplaat sinds mensenheugenis.

Door: Robert van Gijssel – 7 oktober 2015

Elementen uit de van oorsprong vooral Scandinavische black metal, zoals de krijsende vocalen en de moordende rateldrums, waren door Deafheaven gearrangeerd naast melodieuze en weemoedige shoegaze-gitaren en daarmee was de band uit San Francisco ineens superhip – en dus uiterst verdacht in conservatieve metalkringen. Op New Bermuda perfectioneert Deafheaven de wonderlijke mix van droompop en occulte herrie, in zes monumentale en in alle terneergeslagen zwartgalligheid toch nog verheffende muziekstukken.

Brought To The Water begint als een striemend satansritueel, maar buigt al snel om naar toegankelijke rock, vol melancholieke gitaarlagen. Mooi, hoe in Luna een langgerekte, zinderende gitaarlijn troost tracht te bieden bij panisch roffelende, dubbele bassdrums en dat vervreemdende, knerpende stemgeluid van George Clarke. En hoe Deafheaven de gitaarorkaan in Come Back langzaam temt en terugbrengt tot een zachte lente-adem.

Father John Misty – I Love You, Honeybear (Bella Union/PIAS)

Machtige, genadeloze, plaatsvervangende schaamte oproepende maar ook hilarische verkenning van de liefde, door een ‘folkie’ die dankzij zijn daverende prachtstem toch overdonderend en theatraal kan klinken. Op I Love You, Honeybear is geen enkele zwakke song te ontdekken. Een superieur album, ontroerend en kwetsbaar, maar soms ook heerlijk vilein en grof.

Vince Staples – Summertime ’06 (Def Jam/Universal)

Onbekend is de naam Vince Staples niet meer (in 2011 was er al een goede mixtape en in 2014 de sterke ep Hell Can Wait), maar Summertime ’06 is het volwaardige debuutalbum van de pas 21-jarige rapper uit Long Beach, Californië.

Door: Menno Pot – 1 juli 2015

Met Summertime ’06 maakt hij diepe indruk, zowel muzikaal (sinistere, diepe beats van zijn dj’s) als met zijn bijtende voordracht en even provocerende als intelligente lyriek. Staples is een gangsta (Get Paid belicht zijn kerfstok) en een denker: hij wil die Ferrari, maar heeft ook een geweten en legt vurig uit waarom zo veel zwarte jongens in Amerika in die spagaat zitten.

Staples grijpt je bij de strot en bijt je zelfverzekerd toe dat je eens even verrekte goed naar hem moet luisteren, om vervolgens een krap uur (twintig tracks) de tijd te nemen voor het verhaal over zijn land, zijn buurt en zijn werkelijkheid. Nu eens jaagt hij vrees aan, dan weer wekt hij weerzin of weet hij plotseling te ontroeren met een biecht aan zijn vriendinnetje: ‘I hope you understand/ They never taught me how to be a man/ Only how to be a shooter.’

Dankzij Kendrick Lamar, Joey Bada$$, A$AP Rocky én Vince Staples is 2015 nu al een vorstelijk hiphopjaar.

Holly Herndon – Platform (4AD/Beggars)

Analoge synths en klassieke drumcomputers van dertig jaar oud? ‘No thanks.’ Holly Herndon draait er niet omheen. Vraag de Amerikaanse hoe ze haar wonderlijke elektronische muziek fabriceert en ze begint over samplesoftware en programmeertaal. Herndon studeerde computermuziek aan de kunstacademie van Oakland, Californië, en maakt nu dus ook computermuziek – klaar.

Door: Robert van Gijssel – 27 mei 2015

Toch klinkt het album Platform bepaald niet academisch en zeker niet zielloos. Integendeel. In nummers als het bijna kerkelijke Morning Sun wordt uit heel veel fragmenten – van vooral Herndons eigen stem, uiteengespat in duizend stukjes – een zeer levend muziekwezen geschapen. In zo’n track, die is opgebouwd als een popliedje inclusief refrein, doet Herndon in de verte denken aan de gestileerde en verknipte kunstpop van Laurie Anderson en The Art of Noise.

UNIEK
Maar in nummers als het schitterende Chorus klinkt Herndon vooral onnavolgbaar en uniek. Ook hier komen van alle kanten opgeknipte geluidsfragmenten aangewaaid, om uiteindelijk samen te klonteren in een opzwepende dancetrack waarin toch ook gewoon een diepe bassdrum uit de techno mag knallen. Ritmisch gecompliceerd, vocaal ongrijpbaar, maar op een rare manier toch toegankelijk.

En dan gaat de muziek van Herndon ook nog ergens over. In Home zet Herndon haar eigen breekbare stem naast harde en ijskoude elektronische geluidsgolven en zingt ze over de ongezonde ervaringen van het menselijk wezen in constant contact met computers, smartphones en webcams: de ogen die ons overal volgen (‘I can feel you in my room, why was I assigned to you?’). Een relatie waarvan ook Herndon, gezien haar kunst, niet meer kan loskomen. En daar mogen we blij om zijn, want Holly Herndon gaat nog heel mooie en belangrijke dingen doen.

Platform is alvast de meest opzienbarende en eigenzinnige elektronische plaat sinds danceheugnis.

Ghost – Meliora (Spinefarm/Loma Vista)

Wie nog altijd niet door de carnavalsverpakking van de Zweedse rockband Ghost heen wenst te kijken, doet zichzelf tekort. Op Meliora, de derde Ghost-plaat, staan zeldzaam mooi geproduceerde en laag voor laag opgebouwde softmetalliedjes, uitgevoerd met net zo veel hints naar Abba als zangerige seventies-rock. Toch zet de gitaarriff steeds de toon, naast uiteraard die curieuze teksten en anti-sacrale zangpartijen van Papa Emeritus III.

Nikki Lane – All or Nothing (New West/PIAS)

Er komt een wereld van Amerikaanse muziek voorbij, op de rootsplaat All or Nothing van de jonge zangeres Nikki Lane. We horen geëmancipeerde damescountry van Loretta Lynn, vroege rock-‘n-roll, rockabilly, surf- en sixtiespop. Maar vooral heel sterke liedjes, bovendien droog en vet geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. In het nummer Good Man geeft Lane haar ex een pijnlijke trap na. Die is er waarschijnlijk nog van in de war.