Tag: Eurosonic Noorderslag

De hoogtepunten van Noorderslag 2026

Ieder jaar weer een feest zo aan het begin van het jaar in Groningen. Wat is de stand van zaken in de Nederlandse popmuziek? Nou geloof me, aan diversiteit en kwaliteit geen gebrek!
Helemaal aan het begin van het festival om 16:00 bewijst Joost Omen dit met de Jazzband Kruidkoek. “Ik zal jullie laten zien dat poëzie en Jazz helemaal niet saai saai zijn, het is juist hartstikke leuk!” Jazz is tenslotte de punk van de klassieke muziek. Wat een energieke performance geeft deze man weg. Boekje met teksten in zijn hand, een grote lach op zijn gezicht en een heerlijke band achter zich die de ondersteunende accenten mag leggen. Soms heel subtiel en op andere momenten scheurend als een rauwe punkband. De gedichten zijn scherpe observaties en vaak absurd maar hebben altijd een diepere laag, bijvoorbeeld over de koe die door de nachtelijke stad dwaalt of over “Vruchtjes Eten”. De twee splinternieuwe nieuwe singles over de “Pudding en haar natuurlijke vijanden” en “Heel Klein Raam”. De drie kwartier vliegen om, Noorderslag moet feitelijk nog beginnen maar de mooiste performance hebben we al gezien.
Noorderslag is natuurlijk een festival van zappen. Even ergens een paar nummers kijken en dan verder want er is nog zoveel moois te zien, en als iets dat echt interessant is, dan blijf je natuurlijk hangen. Zo zie ik even verderop Isabel van Gelder die haar prachtige dromerige liedjes (Die For You) voor een jong publiek speelt. Ze heeft een prachtige stem en een rustig uitstraling. De omgeving past niet helemaal bij het optreden, veel mensen staan met een biertje in hun hand te kletsen, maar de jeugdige zangeres slaat zich er goed doorheen, we gaan vast nog veel meer van haar zien en horen.
In de grote zaal stap ik binnen bij Donnie’s Party Comité. Donnie rapt en zingt alles aan elkaar en het publiek smult van de hits en stampt en springt door de zaal. Marco Schuitmaker komt net op en samen zingen ze de grootste aller Nederlandstalige hits van de afgelopen jaren; “Engelbewaarder” en het dak gaat er af! Het publiek zingt alles mee alsof we op het Hollandse Hits festival zijn en Donnie is de baas op het podium en hij is blij en dankbaar dat er ook op dit festival plek is voor deze muziek!

Als ik de zaal uitloop zie ik in de foyer toevallig het begin van het optreden van Jet van der Steen. Nog zo’n sterke jonge zangeres. Sexy en zelfverzekerd staat ze op het podium en het is druk, heel druk. Veel mensen blijven hangen voor de opzwepende liedjes en lekkere beats.

Maar ik loop door naar boven want daar speelt tjels, een opkomende jonge singer-songwriter. Een paar jaar geleden leek ze al door te breken met haar single “The Puppet” en voorprogramma’s voor Patrick Watson, Agnes Obel en Barbara Pravi. Toch heeft ze zich daarna teruggetrokken om zich te bezinnen op haar richting en nu staat de creatieve zangeres er met de nieuwe EP die binnenkort uitkomt, vol met poëtische en persoonlijke liedjes over, bijvoorbeeld, verslaving. Terloops vertelt tjels over haar kat met één oog en muzikaal gaat het van kleine folkliedjes naar stevig rockende songs.
Het volgende gezelschap kent elkaar van de rockacademie in Tilburg; Crybabies. De jonge band speelt grunge en rock met gevoelige teksten over het tonen van emoties. “Huilen is gewoon lekker, het is ook gezond, het geeft vitaminen aan… nou ja laat ook maar, we gaan spelen..“ Uiteindelijk niet de Babes in Toyland of L7 die ik verwachtte maar toch een fijn bandje.
Waar ik hoge verwachtingen van had was de Zweefclub, een groep vrienden die elkaar van school kent. Een school waar alles anders ging, ongetwijfeld een vrije school, en ze maakten het waar. Wat een leuk optreden van deze innemende band! De liedjes vol met interessante hooks en creatieve teksten heeft het liefelijke dat me doet denken aan de eerste platen van Belle and Sebastian. Luister maar eens naar “Ik vind je goed” waar ze vanavond hun optreden mee beginnen, “Vet Relaxt” of “Identiteit”. Allemaal liedjes prachtig gezongen door het duo Ruben en Margot die de band jaren geleden samen begonnen. Muzikaal gaat het van klein en intiem tot stevig en uptempo en het spelplezier spat van het podium. De zaal blijft tot het einde toe bomvol en dat lukt niet iedere band op zo’n avond. Heerlijke optreden!
In de altijd veel te kleine marathonzaal staat Frank Arnold, de band met leden van Cavolo Nero, Dorpsstraat 3 en Goldband. Nederlandstalige nummers op een lekker groovende beat maken ze. De één hoort de Talking Heads, een ander het Goede Doel. Deze band gaan we wel tegenkomen de komende zomer.
Bente zet de vanavond de bomvolle grote zaal volledig naar haar hand. De zangeres is inmiddels één van de grootsten in ons land dus terecht dat ze hier staat. De één volgt haar al jaren en een ander kent haar van Beste Zangers 2025 en sindsdien is het hard gegaan. Ze bekent dat ze het erg spannend vond om hier vanavond te staan maar dat ze geleerd heeft zich te uiten in haar kwetsbaarheid, en dat werkt. Ontspannen en zelfverzekerd rent ze heen en weer. Die grote zaal, die valt me echt niet tegen zegt ze. Bij “Kan Je Me Zien” stond de zaal vol lichtjes en de tranen bij menigeen in de ogen.
Terwijl Jack and the Weathermen in de kleine zaal een feestje bouwen met hun luchtige pop nummers, zelfs reggae komt voorbij, rapt Def voor een heel ander publiek zijn Nederlandstalige hip hop verderop. De van Tik Tok bekende nummers als “Hoekie Van Me Bedje”en “Alleen Deze Avond”, alles komt voorbij.
Plonki is de indie- folkrockband van Pleun Stork die samen met gitarist Anthony Koen die bij dit optreden alle aandacht naar zich toe weten te trekken. Er was al een tijdje een buzz gaande rondom deze band en terecht. De nummers klinken in de huiskamer al heerlijk maar live geeft de band ze net dat extra rafelige randje mee en ze vullen elkaar prachtig aan. De zangeres met een ingehouden rust en de gitarist die af en toe los gaat alsof Jimi Hendrix een deuntje mee komt spelen met Big Thief. Kom maar snel eens terug naar Groningen.
En dan is het moment daar. Ieder jaar weer voer voor discussies en met soms opvallende keuzes van de jury. Wie gaat hem winnen, wordt het een dj met wereldwijd succes, een oeuvreprijs of gewoon de zangeres met de meeste streams. Deze keer het duo wiens leven “een gitzwarte wending” kreeg en die ondanks dat mensen bleef verbinden. De namen van Suzan en Freek zong als enige echte kanshebber al weken rond en er ging dan ook een groot gejuich op voor het stel die de prijs dankbaar in ontvangst namen!
Omdat ze zelf niet konden optreden gaf Merol met haar band aansluitend een show in de grote zaal en dit viel in goede aarde. De grappige zangeres met haar tongue in cheek liedjes is inmiddels getransformeerd tot een geëmancipeerde rockbitch die met veel lef de zaal aan het denken zet met haar teksten over moederschap en schaamlipcorrecties.
Ook ruig en toch vrouwelijk is Dear Omen, de gothic rockband uit Amsterdam. Als je even geen zin in vrolijk dansen hebt kun je hier aan het einde van de avond terecht voor een vette rockshow. Hun donkere sound past precies in de zweterige kleine zaal en het publiek geniet overduidelijk. Zelf zijn ze ook tevreden als ze elkaar na het optreden in de armen vallen en waarom ook niet, heerlijk optreden.
In de kelder van de Oosterpoort begint het optreden van Alice Olsthoorn wat later vanwege technische problemen maar als het dan begonnen is, is het party all the way! De transvrouw bezingt de feesten en de problemen waar ze in haar leven tegenaan loopt in heerlijk bangers. Big Beat, Rave en D&B vormen de basis en trashy en ordinair in haar bontlaarzen en korte rok neemt ze ons mee op haar reis. Wat een fantastisch optreden van deze intrigerende jonge vrouw zo aan het einde van weer een heerlijk weekend ESNS!
Tekst: Jan Berends

Eurosonic 2026 de vrijdag: de hoogtepunten van dag 3

Basht. uit Ierland opent de avond zoals je dat het liefst ziet. De band staat met bakken bravoure op het podium en zanger Jack Leavy brengt de nummers met een urgentie waar je niet omheen kunt. Hij heeft een fantastische stem die goed past bij de alternatieve rock nummers die ze spelen. Niks vernieuwends maar daar zit ook niemand op te wachten bij nummers als Gone Girl en Dirty White die gedegen en meeslepend worden gespeeld. De band werd door HotPress geprezen als een van de meest opwindende jonge rockbands die in eeuwen is ontstaan. Een tikkeltje overdreven misschien maar maar na deze set was iedereen het erover eens: Basht. is een band om te checken.
Isak Benjamin heeft de wind mee. Als broertje van de zussen Johanna en Klara van First Aid Kit groeide hij op in een zeer muzikale familie en heeft hij al jong de kans gehad te touren door Amerika en zijn podiumpresentatie te verfijnen. Hij heeft muziekproductie gestudeerd en dat hoor je in zijn muziek die verzorgd en verfijnd klinkt maar live is het allemaal niet zo spannend. Never look down zingt hij positief gestemd maar als I’m on Fire van Bruce Springsteen voorbij komt wordt het allemaal wel erg veilig, om niet te zeggen saai.
Snuggle uit Kopenhagen is een alternatief duo dat met Goodbyehouse afgelopen jaar een fijne alternatieve gitaarplaat uitbracht. Prettig in het gehoor liggend en laid-back, deze jonge mensen laten zich niet gek maken. Het duo met de prachtige namen Vilhelm Tiburtz Strange en Andrea Thuesen Johansen staat dan ook ontspannen op het podium en de beleving zit hem dan ook niet in een dynamische podiumpresentatie maar wel in de sound en de liedjes. Op een klein gezellig podium is dit een bandje dat je als een warme denken om je heen kunt slaan.
Mustbejohn is iemand die je er ook goed bij kunt hebben. Zo’n typische Britse geezer die met zijn zware Engelse tongval zijn puntige liedjes voordraagt. Denk aan de perfecte blend tussen The Streets, Baxter Dury en die typische soulvolle UK Garage-vibe. Mooie verhalen op een altijd lekkere beat. Hij is gevat, snel en dankbaar dat hij hier voor ons mag staan en de connectie met het publiek was een 10.
Bij de volgende artiest valt het me meteen op; de eerste rij staat vol met 14 jarige jongeren, meiden vooral, die alles filmen en alles woordelijk meezingen. Eileen Alister schrijft haar liedjes alsof het uit haar dagboek gescheurde pagina’s zijn, zo zegt ze en ze weet hiermee een grote groep jongeren aan te spreken. Als een ware popprinses schrijdt ze in haar sprookjesjurk over het podium. De gitarist en drummer houden zich bescheiden op de achtergrond. Misschien minder theatraal dan bijvoorbeeld Melanie Martinez maar de cijfers liegen niet: haar tour voor 2025 was in 10 minuten uitverkocht. In 2026 staat ze gegarandeerd in de grote zalen.
Uit Zagreb komt de vrolijk discopop band Ki Klop. Ze staan met z’n drieën op het kleine podium in Huize Maas en ze weten in no time een gezellig disco feestje uit de grond te stampen. Deels live gespeeld en de teksten verstaan we niet maar daar maalt niemand om. Het is een gezellige vrijdagavond in Groningen en niemand houdt ze tegen.
In de grote zaal van Huize maas staat aansluitend Keo, een jonge band van de broers Finn en Conor Keogh uit Londen die samen op zoeken gingen naar geestverwanten om hun explosieve alternatieve rock vorm te geven. Debuutsingle “I lied, Amber” knalt er lekker in en de band heeft al de nodige live ervaring opgebouwd, ze geeft ook in Groningen een stevige en meeslepende show weg met de nodige diepgang. Distortion en feedback bepalen het geluid en de pose van zanger Finn is soms wat over de top maar Keo is een must-see voor de festivals van 2026.
De afsluiter in Simplon was voor de die-hards: The Null Club; hierbij vervaagden de grenzen van industriele techno, noise en post-punk. Het optreden van Alan Duggan Borges gitarist van Gilla Band, is super intens. Voorovergebogen over zijn computer op het donkere podium geeft hij het geluid vorm. Een vaste laag van noise die continu gemanipuleerd wordt door alle analoge apparatuur die hij om zich heen heeft, soms ontstaat er een pulserende beat, dan weer scheuren de vervormde gitaren door de ruimte. De flikkerende duistere graphics op het podium en aan het plafond geven dit loodzware en mechanische optreden nog meer diepgang. Comfortabel is het niet maar het publiek wordt volledig meegezogen in deze intense en hypnotiserende ervaring.
Tekst: Jan Berends

Eurosonic 2026 de donderdag: de hoogtepunten van dag 2

Samen met een vriend duik ik de Eurosonic avond weer in en terugkijkend begint de avond sterk met een aantal jonge zangeressen die ieder op hun eigen manier indruk maken.
We beginnen de avond bij Amanda Mur. De jonge Spaanse muzikante met de opvallende witte opgeplakte wimpers, betovert samen met muzikant Adrian Faulkes zo vroeg op de avond het publiek met haar mysterieuze en emotionele muziek. Complexe elektronische ritmes, soundscapes uit de computer maar ook piano bepalen het geluid. Haar stem stem zweeft prachtig door de zaal en de kalme, soms onderkoelde, begeleiding ondersteunt haar optimaal. Heel rustgevend en een heerlijk begin van deze avond.
In de prachtige middeleeuws aandoende Nieuwe Kerk neemt de Amsterdamse songwriter Pitou ons even later mee in haar rijke muzikale wereld. Ook hier voelt de locatie in combinatie met de muziek aan als een warm bad waarin het heerlijk vertoeven is. Haar krachtige stem draagt prachtig door de kerk en de muzikanten staan ontzettend geconcentreerd te spelen. Ze brengt een mix van folk, klassiek en experimentele pop, fijne luistermuziek voor in de huiskamer maar vanwege de intensiteit vooral iets om live te beleven.
Even verderop in de Luthersekerk, staat de Brits-Indonesische Nadia Kadek, De jonge vrouw is zelf nog wat verbaasd dat ze zo vanuit de slaapkamer thuis, waar ze haar toegankelijke liedjes schrijft, nu in het buitenland op het podium mag staan. De BBC heeft haar voorgedragen en daar is ze erg blij mee, ze herhaalt het meerdere malen. Met haar licht hese stem, een akoestische gitaar en haar aandoenlijke charme weet ze het publiek in korte tijd voor zich te winnen. Liedjes als Lemonade en Green Car van haar nieuwe EP zijn hitgevoelig, licht en aangenaam. Mooi om ze zo in deze intieme setting live te mogen zien, als ze op een ander moment nog eens terugkomt met band ga ik zeker kijken.
Kaat van Stralen zet even later Vera op zijn kop, of zoals ze het zelf zegt; we helpen het huis naar de kloten! Met haar eerlijke activistische houding heeft ze de tijd mee, punk van nu. Net als Sophie Straat weer ze de vinger op de zere plek te leggen. Als ik eerlijk ben vind ik je slap, zielig, zwak en fel apathisch zingt ze in Stop met Wenen. Tekstueel en muzikaal zitten haar nummers ontzettend goed in elkaar. Goeie hooks, spoken word, alternatieve rock, elektronica en punk, alles komt voorbij. Ze hoeft niks meer te bewijzen, het publiek is volledig op haar hand, haar optreden is een explosie van creativiteit en de festivals voor de zomer zijn al geboekt!
De Ierse band Child of Prague maakt meeslepende rock met een goed gevoel voor traditionele invloeden uit hun thuisland. De jonge mensen staan met zes man op het podium, inclusief saxofoon en viool, en dat bied de mogelijkheid voor een dynamisch en afwisselend geluid. Met voornamelijk nummers van hun EP Clothed in the Sun zetten ze een gedegen en prettig optreden neer.
Dat laatste kun je van The Family Men uit Zweden niet zeggen. De experimentele band klinkt hard en meedogenloos in alles wat ze doen. De gitaren scheuren, de drums beuken en de elektronica knettert en suist compromisloos. Live een zeer intense belevenis, ik sprak mensen die de zaal uitgelopen zijn omdat het te hard vonden maar ik kon het optreden zeer waarderen. Kapotte elektronica, overstuurde gitaren en een intens schreeuwende voordracht. Muzikaal doet het me soms denken aan Black Midi maar dan rauwer en meer punk. Kom maar snel terug naar Groningen zou ik zeggen.
In het Forum zien we daarna Heidi Curtis uit Newcastle upon-Tyne. Ze is een zeer professionele zangeres die al voorprogramma’s verzorgde voor Sam Fender, Paul Weller en Paolo Nutini. En dat zie je; zelfverzekerd en strak speelt ze met haar band een mooie set. Ze heeft tot nu toen één single uit, het uitbundige Undone. Je voelt aan alles dat dit een zangeres is die de kleine podia gaat overslaan. Als ze rustig doorbouwt aan haar carrière komt het grote succes vanzelf.
Calva Louise is een Engelse metalband met leden uit Venezuela, Nieuw Zeeland en Frankrijk. Ze bestaan al bijna 10 jaar en hebben vier platen en verschillende singles uit. Voor de verandering barstte Vera nou eens niet uit zijn voegen maar de zaal was goed gevuld. We zagen een optreden waarbij de metal afgewisseld werd met punk en art-rock. Zangeres Jess Allanic zag er prachtige uit in haar rode jurk en opvallende make-up. Voor de pianostukken maakte ze gebruik van een uitschuifpiano die ze desgewenst naar zich toetrok en weer weg duwde, niet eerder gezien. Veel lachende gezichten in het publiek, vermakelijk optreden!
Maar de knaller van de avond was toch de afsluiter, het optreden van de EV, een Engels dichter/rapper in de stijl van The Streets die de zelfkant van de Engels samenleving in alle vormen voorbij laat komen. Niet alleen in zijn teksten en muziek maar in zijn hele persoonlijkheid. De Engelse straatjongen slaat graag een biertje achterover en dat is de rode draad door zijn optreden. Blikje bier aan de mond en in één keer achterover. Hij deelt ze uit aan het publiek en doet een wedstrijdje met iemand. Iedereen is zijn vriend. Een feestje moet het worden en een feest is het. Hij zweept het publiek op te dansen en te springen en iedereen doet mee. De beats zijn fresh; trap, jungle, Drum&Bass, Big Beat en ‘90s rave. Alles uit zijn jeugd komt voorbij maar dan anno 2026. Een titel als Sunset Behind the Towerblocks zegt het en bij Cuppa Tea ging het dak eraf.. Deze jongen is authentiek. Ik weet niet hoe lang hij dit gaat volhouden maar als je hem ergens live kunt zien, sla hem dan niet over!
Tekst: Jan Berends

Eurosonic 2026 de woensdag: de hoogtepunten van dag 1

Dit jaar bestaat ESNS 40 jaar. Wat ooit begon als een bescheiden Holland-België festival groeide razendsnel uit tot Noorderslag en uiteindelijk tot het Europese showcase-instituut dat het nu is. Koningin Maxima mocht het festival komen openen tijdens een grootse openingsshow al had de presentatie hier en daar iets amateuristisch. Veel aandacht voor een krachtig en eensgezind Europa, ook op het gebied van de muziekindustrie want wat verbindt er nou beter dan muziek? Precies! Tijd voor de optredens want er viel vanavond weer veel te ontdekken.

We beginnen de avond met één van de namen die de laatste maanden al rond zong. Dove Ellis viel op door een aantal prachtige singles (waaronder deze IJsbreker) en in december was daar dan Blizzard, het prachtige debuut van deze 22-jarige Schot. Het is een wat verlegen jonge man die met een drummer en bassist de nummers van zijn debuut zonder verder veel opsmuk voordraagt. En veel heeft hij ook niet nodig, want wat een stem! Vergelijkingen met voorgangers schieten je te binnen maar eigenlijk doe je hem dan tekort. Het publiek luistert aandachtig en is enthousiast. Zelfs koningin Maxima schuift aan voor een paar liedjes. Als aan het einde van de set de twee bandleden van het podium zijn zingt Ellis nog het laatste Away Your Stride en het publiek beseft, we hebben zo vroeg op de avond al één van de hoogtepunten van ESNS26 gezien.

Yttling Jazz is de band van Bjorn die we nog kennen van het heerlijke verslavende hitje Young Folks van indietrio Peter, Bjorn en John. Hij is inmiddels een gerenommeerde producer en hij heeft verschillende projecten waar hij zijn creativiteit in kwijt kan. Vanavond dus Yttling Jazz, een mooie jazzband met top muzikanten die met veel plezier op het podium staan. Er wordt losjes maar virtuoos gespeeld, met o.a. nummers van de later dit jaar te verschijnen plaat Illegal Hit. De zaal loopt gedurende het optreden jammer genoeg langzaam leeg maar daar lijken de ervaren muzikanten geen seconde minder om te genieten.

Maustetytot is in Finland inmiddels wereldberoemd. De twee zangeressen hebben tot nu toe drie platen uitgebracht waarmee ze verschillende prijzen in de wacht sleepten en ook in de bomvolle en bloedhete kelder van de Oosterpoort kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek. Ze zingen volledig in het Fins, maar dat blijkt totaal geen barrière. Na de oproep eerder op de avond om vooral ook naar Europese muziek in andere talen te luisteren, lijkt het publiek die boodschap te hebben omarmd. Warm, eigenzinnig en vooral erg leuk.

Een stuk van een ander leuk optreden, van het Franse duo O’o, zagen we daarna. De jeugdvrienden Victoria en Matthieu spelen soms prachtige dromerige nummers met verstilde momenten maar vooral ook een aantal heerlijk opzwepende club nummers, lekker dansen zoals Victoria met veel plezier doet. Echt een leuk en afwisselend optreden.

In de marathonzaal begint even later het Belgische Lézard aan hun instant party optreden! De band heeft al een stevige live reputatie opgebouwd en is al redelijk wat gedraaid hier op de Pinguin. Ze brengen hun disco-vogue artpunk uitbundig en vrolijk! Denk aan LCD Soundsystem, denk aan Talking Heads. Je kunt er van alles in horen, maar ze spelen het met zoveel enthousiasme dat je niet stil kunt blijven staan. Dit jaar komt hun debuutplaat uit en het kan niet anders of ze gaan deze zomer de festivals in Europa platspelen.

Jazzbois gaat gelijk door in de kleine zaal. Uiterlijk een stuk minder uitbundig maar muzikaal gaan ze nog een stapje verder door hun nummers live deels te improviseren. Groovend en jazzy, het doet me denken aan de prachtige platen van het Ninjatune label waarvan ik er begin deze eeuw een aantal in de kast had staan. Muziek om in te verdwijnen!

Maar we moesten iets eerder weg want wat we niet wilden missen was DUG. Twee vrienden, een Ier en een Amerikaan, die elkaar hebben gevonden in hun gemeenschappelijke liefde voor roots muziek. Live doet er een derde vriend mee en ik heb er geen spijt van dat ik hier in dit kleine zweterige zaaltje vooraan ben gaan staan. Muzikaal gezien hoor je vooral Ierse en Amerikaanse folk maar daarnaast hoor je ook blues en zelfs gospel. Vanaf het eerste nummer is het gezellig. De mannen vragen zich hardop af waarop er zoveel mensen naar zo’n bunch of losers komt kijken. Met zelfspot, sterke verhalen en een hilarisch nummer over muziekpromotors weten ze het publiek volledig in te pakken. Als het optreden uiteindelijk uitmondt in een gezellige dans door het publiek (paar stappen vooruit, paar naar links, paar achteruit en paar naar recht) heeft iedereen het naar z’n zin. Als je de kans krijgt om ze te zien, doe dat!

De band waar ik me al weken op verheugde is Man/Woman/Chainsaw (ook bekend van hun recente IJsbreker) en ze leveren een explosief optreden af! Een experimentele gitaarband uit Londen uit de Windmill scene waar ook Black Country, New Road deel vanuit maakt. Iets minder verfijnd dan die band maar des te rauwer. Rolling Stone magazine beschreef al eerder dat deze groep iets extatisch nieuws aan het uitvinden is en het is inderdaad heerlijk om te zien hoe deze groep jonge mensen op het podium staat. Violiste Clio Harwood stuitert rond maar weet precies op de juiste momenten wanneer ze scherp moet zijn en de zang van beide zangers Vera en Billy vullen elkaar prachtig aan. De nummers ontsporen, bouwen op en exploderen in epische muren van noise en overstuurde gitaren. Met prachtig licht en stroboscopen erbij is het intens, overweldigend, en ja, piepende oren achteraf.

Tolstoys uit Berlijn speelt in de bovenzaal hun warme psychedelische muziek, een optreden dat je helemaal wilt ondergaan. De zaal staat helemaal in de rook van de rookmachine en de band geeft een heerlijk zinderend optreden. Alles heeft een hippieachtige sfeer en als de laatste noten wegsterven stapt de band het publiek in voor een gezellige chat en knuffels met de fans. Ik hoop dat ik ze nog eens kan zien voor een volledig optreden.

In de marathonzaal speelt ondertussen GANS, een onstuimig Engels post-punkduo dat hun teksten over hun droge muziek de zaal in spuugt. Gitaar en drum, meer hebben ze niet nodig en dat hoeft ook niet. Titels als Talk Too Much en What You Mean zeggen genoeg. Ik stond te ver weg om het goed te kunnen zien maar het viel op dat de nummers erg afwisselend waren en dat de mannen ontzettend goed Nederlands spreken, vooral scheldwoorden. Het ging van rauwe garage rock&roll, punkrock naar Beastie Boys-achtige anthems. Mooie band zo aan het einde van de avond.

Bij het naar huis gaan ben ik nog even binnengewipt bij Chibi Ichigo die de kleine zaal op zijn kop zette. In België is ze inmiddels een nationale bekendheid en ook aan onze kant van de grens kunnen we nauwelijks meer om haar heen. Daar deed ze mee aan De Slimste Mens, hier heeft ze het hele clubcircuit al gehad en stond ze inmiddels op Lowlands, Dauwpop en Best Kept Secret. Deze vrouw weet het publiek ontzettend goed te bespelen, ze klimt op boxen en zweept het publiek op en knalt haar rauwe raps over snoeiharde beats. Ik vind haar stem wat scherp zo af en toe, maar daar maalt het publiek niet om. Een mooie afsluiter van de avond, morgen op naar meer.

Tekst: Jan Berends

Verslag ESNS 2024 – dag 4 Noorderslag

Voor het eerst begint Noorderslag al om 16:00 en dat is een goeie ontwikkeling. Veel bezoekers hangen nog ergens in de stad rond of gaan eerst een hapje eten waardoor er meer spreiding is bij binnenkomst. Geen rijen bij de garderobe en dat is fijn.

Ik ben zelf ook iets later en loop gelijk door naar de binnenzaal waar The Indien staat. Het is bomvol en warm en samen met enkele bekenden zie ik zangeres Rianne Walther samen met haar vrienden de nette popsongs spelen waar we ze van kennen. De Haagse band bestaan al meer dan tien jaar en dat hoor je. Gedegen muzikanten en de zangeres heeft een fantastische stem. Vandaag krijgen we vooral nieuw werk te horen van de binnenkort te verschijnen debuutplaat. Her en der wat lichte ‘60s invloeden maar voor mij vooral te mooi en te netjes allemaal.

Bij Droom Dit ligt dit volledig anders. De band staat in de bovenzaal, een soort vergaderruimte met systeemplafond, maar zanger Sam de Laat is opgetogen dat ze hier mogen staan. Vorig jaar nog in café de Drie Gezusters op Pinguin Radio Showcases en nu op Noorderslag. Ze vinden het spannend en dat is precies wat hun muziek is. Afwijkend, spannend, intens.. Invloeden van King Krule, Joy Division maar ook Cees Noteboom, ik bedoel maar. De nummers worden afgewisseld met gedichten en de poëtische teksten gaan over de existentiële levensvragen waar mensen mee kunnen worstelen. Toch wordt het niet te zwaar want af en toe breekt de muziek open en wordt de stem van de Laat aangevuld door prachtige koortjes van de rest van de band. Heerlijk om live naar te kijken of thuis bij weg te dromen. Wat een fantastische band is dit!

Even later zien we in dezelfde zaal Sarah Julia. De twee zussen uit Amsterdam spelen prachtige tweestemmig gezongen folkpop liedjes over hun directe belevingswereld. Een lied over hun moeder, een lied dat Sisters heet. Uiterst sensitief, gevoelig en vrouwelijk komen ze over. Ik moet heel erg denken aan Boygenius en dat klopt want de zussen zijn populair op TikTok waar ze prachtige covers opnemen van onder andere Phoebe Bridgers. Vooral het nummer Cairngorns spreekt me aan. Het gaat over de herinnering aan vakanties in Schotland met hun vader. Mooi dicht bij zichzelf gehouden intieme liedjes maar gelukkig geeft de band net genoeg tegenwicht waardoor we af en toe ook kunnen dansen.

Dansen kunnen we ook bij Goldkimono in de grote zaal. Zomerse makkelijk in het gehoor liggende nummers met een fijne vibe. De soundtrack voor een lange zwoele zomeravond met je vrienden op het strand, de zon zakt langzaam in de zee en je wilt dat de avond nooit ophoudt. Beetje pop, beetje hiphop maar alles met een relaxte gevoel. In de bomvolle grote zaal smult het publiek er van en ik kan ze geen ongelijk geven.

Maar toch kan ik meer geniet van een band als Library Card. De Rotterdamse post-punk band werd al getipt door verschillende vrienden en inderdaad, lekker. Het is te makkelijk om ze een Dry Cleaning rip-off te noemen hoewel het niet te ontkennen valt dat er veel overeenkomsten zijn. Zangeres Lot draagt de nummers op de zelfde spoken word manier voor als Florence Shaw en de hechte band speelt de nummers vuil en intens. Toch zijn er verschillen. De gitaren galmen soms wat meer en af en toe doet het me denken aan Sonic Youth ten tijde van de LP Goo. Al met al een heerlijke intense band en een aanwinst voor het Nederlands muzieklandschap.

Bij Sophie Straat klinkt het allemaal een stuk lichter. Ze zet de grote zaal op zijn kop en dat gaat haar opvallend makkelijk af. Dat is ook niet zo gek want Groningen is de stad in Nederland waar ze het allerliefst speelt, want Groningen is een linkse stad. Op haar vraag of alles goed gaat in Groningen komt geen uitbundig antwoord maar dat mag de pret niet drukken. De teksten over abortus, politiek en ongelijkheid zijn prachtig en zitten goed in elkaar maar vanavond wil het publiek plezier maken. Lekker dansen op de klanken van Fleetwood Mac terwijl Sophie ook lekker ronddanst en zingt dat het kut is om agent te zijn. Bij Sophie Straat is het altijd een gezellige boel met een serieuze ondertoon, mooi!

In de kelder bouwt Reanny met haar vrienden en publiek haar eigen feestje. Ze spuugt de scherpe rapteksten de zaal in en dat doet ze goed. Ondanks de hitte in het kleine zaaltje ontstaat er een hossende en springende massa voor het podium. Fijn dat er ook voor dit soort raptalent plaats is op Noorderslag.

In de grote zaal mag Froukje even later laten zien dat voor haar geen zaal te groot is. Ze stond al op grote festivals als Lowlands en Best Kept Secret dus dan moet het hier ook lukken. Uiteraard speelt ze vooral nummers van haar plaat Noodzakelijk Verdriet maar ook nieuwe klassiekers als Ik Wil Dansen en Spijt passen moeiteloos in de mooi opgebouwde set. Muisstil is het in de bomvolle zaal als Froukje twee liedjes volledig akoestisch speelt. Deze twee zijn best wel zwaar zegt ze maar er is altijd weer een tijd dat het beter gaat. Laten we dat vieren! En los gaat ze weer. De jonge zangeres geniet duidelijk zelf van het optreden, haar ogen stralen, een glimlach op haar gezicht. Zonder gene danst ze stoer over het podium. Een mooie afwisselende show met plaats voor kwetsbaarheid en uitbundigheid. En het jaar is nog maar net begonnen!

En dan is het tijd voor de uitreiking van de Popprijs. We hoeven er niet om heen te draaien, er was maar één echte kandidaat dit jaar en dat is Joost Klein. Een shout-out naar Acda en de Munnik. Joost Klein, denk groot! Hij heeft de tijdsgeest weten te vangen met een duidelijke eigen signatuur. Een grote steun voor jongeren in een jaar dat gekenmerkt werd door polarisatie, politieke crises, klimaatproblemen, oorlogen, woningtekorten en prestatiedruk. De constante stroom van prikkels, een korte aandacht spanne en zelfspot worden verwerkt in aanstekelijke liedjes. Joost vertelt in zijn dankwoord dat hij muziek gevonden heeft om dingen bespreekbaar te maken. Anders dan Froukje en toch ook hetzelfde. Kwetsbaarheid en mentale problemen. Het zijn onderwerpen die we de laatste dagen in veel muziek tegenkomen en het is precies wat Joost zegt. Wat kan muziek dan een belangrijke rol spelen. Verbindend, hoop gevend, een houvast. Een goede vriend van me begreep het ineens. Het maakt niet uit of het om gabber deuntjes, rock&roll of punk gaat. Het gaat om de boodschap en de verbinding. Ook anno 2024 verbroedert muziek en dat is fantastisch om te zien.

Bij harcore punkband Ploegendienst zien we even later het zelfde. Zanger Ray Fuego, met indrukwekkend getatoeëerd bovenlijf toont in alle eerlijkheid zijn kwetsbaarheid. Ik ben een onstabiel projectiel schreeuwt hij al tijdens het eerste nummer! De band dendert en ragt zich door een fantastische keiharde set maar ook hier tussen de nummers door ineens af en toe een gedicht. De band is anti-alles en laat dat altijd zo blijven. Wat een vette punkshow!

En dan is het alweer tijd voor de afsluiter Yin Yin in de bloedhete en bomvolle kleine zaal. Het is heerlijk swingen op de Oosterse klanken van deze coole band uit Limburg. Japanse surfrock, Thaise funk, alles komt voorbij. Een vergelijking met Khruangbin is snel gemaakt en iedereen wil er bij zijn zo aan het einde van deze fantastisch afwisselende Noorderslag avond.

Tekst: Jan Berends

Foto: Hiqpy door Denise Jans

Verslag ESNS 2024 – dag 3

Party Time, Post-Rock en het Eurovisie songfestival

Froukje heeft een druk weekend zegt ze. Deze maand is haar debuutplaat Noodzakelijk Verdriet uitgekomen, ze heeft de rol als gastredacteur in de OOR en op Noorderslag is de grote zaal van de Oosterpoort prime time voor haar. Maar eerst speelt ze vanavond een akoestische set in platenzaak Plato Groningen. Een rij van meer dan 100 meter heeft zich gevormd terwijl de winkel al bomvol staat. Niet alleen meiden en jongens in de leeftijd van de jonge ster maar ook de oudere serieuze muziekliefhebber herkent haar talent en probeert een glimp van haar op te vangen door de ramen van de mooie zaak. Zittend op een stoeltje begroet ze het publiek, ze vindt het wat spannend met al dat licht. Maar als ze eenmaal begint valt de spanning weg. Ze keuvelt de liedjes aan elkaar, het publiek buiten denkt even dat ze naar hen zwaait en het muisstille publiek binnen vindt alles prachtig. We hebben de tijd, Licht en donker, Kwijt, prachtige liedjes en haar licht hese stem komt in deze setting nog mooier uit. Na 20 minuten is het al weer voorbij maar na het optreden neemt de sympathieke zangeres voor iedereen de tijd voor een praatje, een selfie of een handtekening.

Maar ik ben op weg naar English Teacher. Ook zij gaven vanmiddag een prachtig kort optreden in de platenzaak en nu staan ze in de grote zaal van MAAS. De EP Polyawkward deed bij iedere muziekliefhebber de oren al spitsen maar de singles, van de later dit jaar te verschijnen plaat This Could Be Texas, doen dit nog veel meer. En ook live maken ze het waar. Lily Fontaine is de blikvanger met haar afrokapsel en haar mooie soulvolle stem. De liedjes lijken soms iets minder strak gespeeld te worden dan op de plaat maar dat zal vanavond de sfeer niet verpesten. Heerlijk melodieën, verrassende tempowisselingen en die stem die alles met elkaar verbindt. Wat een fijne nieuwe band. Eind februari nogmaals te zien, in Vera Groningen, mis dat niet want daarna is die zaal waarschijnlijk te klein!

In de kleine zaal speelt daarna Iva Lorens uit Servië. De zangeres heeft een aangename stem en de popliedjes hebben een losse, wat zwoele feel. Het publiek swingt zo aan het begin van de avond al losjes met haar mee maar mij kan het niet zo boeien dus ik ga weer een deur verder.

Daar speelt Viji en dat kan me wél boeien. De indierockband uit Oostenrijk (en nu Londen) speelt heerlijk jaren ’90 muziek die soms wat aan the Breeders en nog meer aan Liz Phair en Juliana Hatfield doet denken. Ze brachten hun plaat So Vanilla uit op Speedy Wunderground en de producer werkte met Wet Leg en Kae Tempest. De ene aanbeveling na de andere dus. Heerlijke uptempo indierock  waarbij zangeres Vanilla Jenner heerlijk verveeld zingt en waarbij de gitaren altijd sneren. De hoofden in het publiek deinen heerlijk mee en ik blijf tot het einde hangen en dat is altijd een goed teken. Meer dan een leuk bandje!

We zijn nieuwsgierig naar Slowshift. De band met oud leden van Motorpsycho, Of Monsters and Men en Trontheim Jazz Orchestra. De band is een soort supergroep en ze staan dan ook midden op de Grote Markt in de openlucht tent die ESNS daar heeft neergezet voor het gratis side programma. Ik ben zeer benieuwd naar de plaat die later deze maand uit gaat komen. Helaas komt het optreden niet echt van de grond. De vele sferische stukken gespeeld door het begeleidende orkest halen de vaart er uit. Pas op momenten dat het begint te rocken en de verschillende gastzangers meedoen pakt de band onze aandacht. Ik denk dat deze show in een theater fantastisch is maar op deze locatie valt het wat in het water, mede doordat de ruimte inmiddels is volgestroomd met fans van Joost Klein die hierna zijn opwachting komt maken.

Er is iets mis gegaan met het crowdmanagement want er zijn te veel mensen toegelaten rond de tent op de Grote Markt. Het gratis optreden van Joost heeft natuurlijk jongeren van heinde en ver naar de Grote Markt getrokken en die maakt het niks uit dat ze een kwartiertje langer moeten wachten. Als de omgeving weer veilig genoeg is verschijnt het logo van het Eurovision Song Contest Malmö 2024 op het scherm en springt Joost het podium op. And the 12 point go to the Netherlands! Joost is los en een mooie set met bekende nummers komt voorbij. Joost speelt de hele set of hij een Duitse artiest is die ons hier in Nederland komt vermaken en het publiek maakt het allemaal niet uit, Joost is er en iedereen heeft lol! Toch vind ik zijn optreden een stuk minder geïnspireerd dan vorig jaar op Noorderslag. Het manische, de gekte, ontbrak vandaag. Hij liep regelmatig even naar zijn dj om mee te kijken op het scherm en dat haalde de vaart er wat uit. Maar goed, iedereen heeft wel eens een mindere dag en Joost is echt en puur en bij hem mag je dat dan gewoon zien.

Wie ook een feestje kan bouwen is Master Peace. En dat is een understatement. Het Londense feestbeest Peace Okezie zet de zaal volledig op zijn kop met zijn sleazy party knallers. Een vrouwelijke DJ, een gitarist, en zijn eigen ADHD, meer is er niet nodig voor een feestje extra ordinaire! Maar vergis je niet, het zijn steengoeie liedjes met invloeden van Daft Punk, Basement Jaxx en vooral ook de gitaren van Bloc Party. Retestrak, de ene na de ander.. Soo Long, Start You Up, Veronica en I Might be Fake,  success guaranteed. Heerlijk om op door de kamer te dansen maar nog lekkerder om samen te ondergaan in een zweterige club of deze zomer op een festivalweide!

Na deze geweldige explosie van plezier is het rustig bijkomen bij Aggrasoppar. Ook een band die een feestje kan bouwen maar hier zit het hem vooral in de afwisseling. Verschillende rappers, een soulfulle zangeres, de jonge band van de Faeröereilanden houd het wat kleiner en bouwt zijn eigen feestje op het podium en de zaal doet gezellig mee.

Eigenlijk is dit bij Heave Blood and Die precies het zelfde. Het zijn post-rockers uit Tromso in Noorwegen. Geen vrolijke of relaxte dansmuziek maar de zwaar aangezette gitaarmuziek dendert heerlijk door en het spelplezier spat van de bandleden af. Muzikanten die de muziek in eerste instantie voor zichzelf maken, gewoon omdat dit het mooiste is wat ze kunnen bedenken. Vooral zangeres Marie Sofie Mikkelsen kan haar glimlach niet onderdrukken terwijl de band in hoog tempo doorbeukt. Dit is nou een optreden waar ik geen genoeg van kan krijgen en ik ben niet de enige. Het publiek schreeuwt of ze er nog ééntje willen doen en als ook die allerlaatste voorbij is zit het er op voor de band en stappen ze moe maar nog vol energie het podium af om een biertje te gaan pakken aan de bar. Voor liefhebbers van zwaar aangezette Noorse gitaarmuziek en eigenlijk ieder ander, gaat deze band zien!

Als afsluiter van de avond ga ik nog kijken bij Wax Museum die spelen in de mooie ruime concertzaal in het Forum. Het disco/funk gezelschap uit Berlijn weet hoe ze een feest moeten bouwen! Hier geen zware gitaren maar een gezellige uitgelaten sfeer. Glitterkleding en meerstemmige zang die we kennen uit de Philly Soul van de jaren 60 en 70. Ieder nummer heeft een vette groove en het publiek klapt en danst zich een weg de avond in. Een vrolijke afsluiter van weer een heerlijke avond Eurosonic.

Tekst: Jan Berends

Foto: English Teacher door Stef van Oosterhout

Verslag ESNS 2024 – dag 2

Verstilde liedjes, tegendraadse liedjes en uitbundig geschreeuw

Op de tweede avond van Eurosonic is het Allround Poolcentrum, waar ik gisteren de avond ook begon, al vroeg gevuld voor Grand Sun. Blijkbaar zijn er genoeg mensen die het gure weer willen trotseren om deze vriendelijke jongens te gaan zien. Want dat zijn het, vriendelijke Portugezen die voor ons hun makkelijk in het gehoor liggende nummers komen spelen. Begonnen als een rockband met psychedelische invloeden zijn er ook bij hen steeds meer postpunk invloeden ingeslopen. Maar waar het bij veel bands in dit genre blijft bij het uiten van frustraties en boosheid blijven deze mannen vrolijk en netjes. Het staat zelfs op het t-shirt van de zanger We’re all friends here! Hoewel de toetsenist nog een paar keer benoemd dat hij een hekel heeft aan de sneeuw die momenteel valt, klinkt hun muziek mooi en verzorgd. Geen boosheid maar een aangename verrassing om de avond mee te beginnen.

In de Schouwburg worden we even later verrast door een bijzonder optreden van Zaho De Sagazan. De 24-jarige Française komt uit een kunstenaars familie, haar vader is beeldhouwer en schilder Olivier de Sagazan, staat er met twee muzikanten die uit hun instrumenten de mooiste klanken tevoorschijn toveren. Het gaat van prachtige chansons naar opzwepende elektro en Zaho neemt ons dansend en zingend mee in haar belevingswereld. Ze is hoog sensitief vertelt ze ons en toen ze jonger was wist ze daar geen raad mee. Maar een piano bracht uitkomst, hier mocht ze huilen en hier kon ze haar creativiteit kwijt. Puur, oprecht en super intens zingt ze met haar ogen dicht Je reve, je reve, je reve en dat is het, we worden meegenomen in haar droomwereld. Het publiek geniet net als zijzelf met volle teugen, ook als even later haar colbert uit gaat en ze in haar sportpakje zingend en dansend door de zaal loopt. De afwisseling tussen de verschillende genres komt soms wat rommelig over maar de intensiteit van haar performance en het gevoel dat er nog veel meer moois uit deze creatieve jonge vrouw zal komen laat de zaal smachtend naar meer achter.

Even verderop staat Queen’s Pleasure te spelen. De Nederlandse band die hun debuut opnam met de Engelse producer Edd Hartwell en hun tweede plaat op Vlieland met Frans Hagenaars van Excelsior. In theorie zou het dus allemaal fantastisch moeten klinken, zowel op plaat als live, maar bij mij gebeurt dit niet. De zanger heeft een goede stem, de liedjes zijn niet verkeerd maar het voelt voor mij alsof het allemaal niet echt is. In de clip van hun nummer How Come dragen ze maskers en dat is het. De band heeft geen eigen smoel, ze doen de muziek van anderen na. Wannabees noemt een vriendin van me het en zo voelt het inderdaad. Misschien komt het in de toekomst nog goed tussen deze band en mij, maar op dit moment voelt het niet zo.

Arny Margret mag het in haar eentje doen in de prachtige Schouwburg. De kleine IJslandse staat wat verloren op het grote podium. Prachtige liedjes schrijft ze, over haar emotionele verkenningstocht en het ouder worden en die begeleidt ze zelf met haar mooie warme gitaarspel. Het publiek doet zijn best en is stil maar met deze prachtige verstilde muziek is het nooit stil genoeg, helemaal niet op zo’n festival. Vorig jaar was ze ook al in Groningen, toen zag ik haar optreden in The Coffee Company. Mooi dat ze nu zo’n tweede kans krijgt om zich in de kijker te spelen, maar eigenlijk gun ik haar dus liever in een kleine intieme setting met het publiek dicht om haar heen.

In Vera begint Izzy and the Black Trees. De verhalen zijn deze Poolse band met punk invloeden  en vette beats vooruitgesneld want lang voor aanvang staat er al een lange rij voor de deur. We komen dus niet zomaar binnen en uiteindelijk zien we alleen het laatste stuk van het optreden. De zangeres wordt vergeleken met legendes als Kim Gordon en PJ Harvey en haar stijl is zeker vergelijkbaar, maar uiteindelijk klinkt dat mooier dan het is. We zien hier geen Sonic Youth, het doet me meer denken aan Dry Cleaning. Het optreden is gedrenkt in een flinke galm waardoor de nuance van de nummers wat verdwijnt. Zeker vermakelijk maar niet de sensatie die verwacht werd.

Nadat ik kort bij een intens optreden van de progressieve metalband Hippotraktor heb gekeken ga ik door naar Fat Dog uit Londen. Dit optreden wil ik graag helemaal zien dus op tijd in de rij! Veel muziek hebben ze nog niet uitgebracht maar de single King of the Slugs is opwindend en belooft veel. En ze maken de belofte waar. Het optreden is een eclectische mix van Balkan beats, Engelse branie en verkleed partijen. Het publiek wordt opgezweept mee te brullen en hoewel niemand de nummers kent gaan ze er in als koek bij de zwetende en hossende massa vooraan in de zaal.

In Huize Maas mag Tramhaus zijn zegetocht vervolgen. Voor ons is de band allang geen onbekende meer, maar vandaag mag ook de rest van Europa zien dat ze steeds hechter zijn gaan spelen. Hun afwijkende en tegendraadse liedjes doen het goed in de bomvolle zaal en het speelplezier spat er vanaf. Vooral de slungelige zanger Lukas Jansen kan niet verbergen dat hij opgewonden is hier vandaag te staan. In zijn Engels met Nederlandse tongval dankt hij het publiek en vertelt hij blij te zijn weer in Groningen te zijn. Hoewel de liedjes voor een breed publiek misschien iets te afwijkend zijn zou ik ze deze zomer graag terug zien op de festivals. Af en toe een beetje buiten de lijntjes kleuren is leuk toch?

Vanavond sluiten de Lambrini Girls de avond af en ik kon geen leukere afsluiter bedenken. De stoere vrouwen maken punk voor de LGBTQ generatie en iedereen die het hier niet mee eens is mag oprotten. Net als Wilders en de politie die slachtoffers van verkrachting vaak niet geloofd. Serieuze onderwerpen, maar het uit zich in één groot feest. De dames rocken er in ondergoed flink op los en het publiek gaat los in de zweterige sfeer. Tot achterin de zaal worden mensen gevraagd ruimte te maken zodat de zangers met haar gitaar het publiek in kan. En als ze er niet doorheen banjert gaat ze wel crowdsurfend over het publiek. Het nieuwe feminisme heeft een gezicht en ze heten the Lambrini Girls!

Tekst: Jan Berends

Foto: Zaho de Sagazan door Niels Knelis

Verslag ESNS 2024 – dag 1

Beukende gitaren, Franstalige dansliedjes en warme stemmen op eerste avond Eurosonic 2024

Heerlijk, het is weer Eurosonic in Groningen. Het showcasefestival waarbij alle Europese landen hun leukste acts in sturen om ze te presenteren aan de gehele Europese muziekscene. Hier zie je de artiesten die je later dit jaar op de grote festivals als Sziget, Lowlands en dergelijke kunt gaan zien.

In het Allround Poolcentrum trappen we om half 8 af met Humour. Deze mannen woonden samen in hun flatje in Glasgow en in lockdowntijd besloten ze een bandje te beginnen. Hun muziek wordt post-punk genoemd en het zal niet het laatste bandje zijn in dit genre die we dit weekend gaan zien. Het gaat gelijk lekker los in dit kleine zaaltje. De muziek is stuwend en de drum beukt. Op sommige momenten lijkt het moderne marsmuziek. De zanger gaat van heel zacht tot hard krijsend. Het is mooi hoe we meegenomen worden in deze energie maar na verloop van tijd begint de zang me wat tegen te staan.

Ik besluit bij ML te gaan kijken. De Brusselse zangeres Marie-Laetitia Mattern zou je kunnen kennen van haar band Sonnfjord, samen met haar broer. Maar hier staat ze onder haar eigen naam, ML dus. Haar liedjes zingt ze in het Frans en je komt er niet onderuit dan te denken aan de prachtige Franse chansons zoals uitgebreid bejubelt in het programma van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. En het klopt, die feel zit er af en toe in maar ML gaat verder. Soms zijn het gewoon mooie liefelijk gezongen popliedjes waar we blij van worden en op andere momenten lig er onder het liedje een moderne dansbeat en mogen we samen met ML dansen en wanen we ons op een mooie zomeravond in Parijs. De zangeres komt tussen de liedjes door wat timide over maar eigenlijk is dat wel charmant en past het perfect bij de makkelijke Franstalige pop waar ze ons mee verblijdt.

Picture Parlour staat even later in de grote zal van MAAS. De band uit Manchester wordt een gouden toekomst beloofd. Courtney Love zag ze bij toeval spelen en plaatste een enthousiaste tweet op social media maar wat mij betreft maken ze dat niet waar. De zangeres heeft een gouden stem, ééntje vergelijkbaar met klassiekers uit de rockgeschiedenis maar het bandje achter haar is vlak en de nummers missen live wat mij betreft net even dat extra waardoor je blijft kijken.

Ik loop dan ook snel door naar Vera want daar staat staat Annie Taylor. En die maken het wel waar! De muziek van de Zwitsers is snel, vuig en wordt met een punk attitude gespeeld. Uiteraard helemaal op zijn plaats in deze roemruchte zaal in de binnenstad van Groningen. Zangeres Gini Jungi is cool en ze weet haar band wel dat extra te geven waardoor je blijft kijken. Ze zweept haar band en de zaal steeds verder op, hier moet je denken aan Courtney Love inderdaad. Als we naar buiten lopen hoor ik verschillende mensen zeggen dat dit goed was, en inderdaad, heel goed!

In het gezellig kleine kroegje de Souffleur staat even later Hister. Geen onderdeel van het officiële programma maar een Gronings bandje dat zijn debuut EP vorig jaar op Excelsior uitbracht. Voor mij een indicatie voor kwaliteit en dat is hier niet anders. Michel kennen we als drummer van vele leuke Groningse bandjes als Benjamin B en Avery Plains en samen met zijn vriendin Merel spelen ze hun indieliedjes Groningstalig. Het cafeetje zit vol met bekenden uit de Groninger scene en als ik binnen kom begroet Michel me vanachter het drumstel. Ontspannen praten ze de nummers aan elkaar. Bij de nieuwe single Zee Het Zo wordt de hulp ingeroepen van gitarist John Krol. Zijn prachtige spel geeft het nummer een  mooie spannende gelaagdheid mee. We zijn in Groningen weer een fijn bandje rijker!

Bij Meltheads uit België wordt even later de gemoedelijke sfeer waar ik zojuist zo van genoot er in éen keer uit gebeukt! De mannen spelen hun Engelstalige muziek opzwepend en beukend. Wat is het, punk, garage maar ik hoor ook wave-invloeden, het is disturbing en vet! Bij de Nederlanstalige single Naïef lijkt het gas er even af te gaan maar ook die breekt los in een explosie van lawaai. Prachtig, wat een band!

BLUAI staat in de Luthersekerk. De vier jonge Belgische meiden passen prima in het kleine zaaltje. De dreampop met folk invloeden spelen ze nog wat voorzichtig en het zou passen als het wat stiller geweest was in het kerkje maar op een festival als deze lopen mensen in en uit en komt deze mooie rustige muziek wat minder tot zijn recht. Soms lijkt het wat saai maar toch zou ik ze graag nog eens terug zien met een eigen show en een wat meer aandachtig luisterende zaal.

CMAT heeft hier geen last van. Deze jonge vrouw is een wervelwind en ze zet de prachtige Groningen Schouwburg in vuur en vlam. Hoewel ze klein van stuk is pakt ze de zaal volledig in. Ze danst met haar bandleden over het podium en haar prachtige volle stem vult de zaal met haar warme pop met country en americana invloeden. Een vriend van me noemde haar al één van de hoogtepunten van Into The Great Wide Open afgelopen zomer en dat maakt ze vanavond inderdaad volledig waar. Als je de kans krijgt, ga deze vrouw zien!

In Vera speelt even later Chalk uit Belfast. De band vangt precies de sfeer van deze donkere natte stad in Noord Ierland. Duister en monotoon. De zanger, die in deze donkere zaal veel weg heeft van Shaun Ryder van the Happy Mondays, zingt en praat over de muziek met zijn ogen dicht, hoofd in de nek. Hij bezweert het publiek met zijn verhalen en het is heerlijk om je mee te laten voeren door deze donkere tunnel waar het stinkt en koud is.

En dan is het tijd om naar MAAS te gaan. Hier staan nog drie gitaarbandjes die ik graag wilde zien. Us stond al op Glastonbury en dat is terecht. De jonge mannen spelen in de kleine zaal hun vrolijke meebrul liedjes met een punk attitude en een enthousiasme waar je u tegen zegt.

En dat is even later in de grote zaal precies het zelfde. Hier speelt the Love Buzz, een jonge Ierse band en een Love Buzz is het! Energiek en met veel enthousiasme nemen ze de zaal mee in hun vrolijke set. Ze hebben al veel getoerd en dat zien je. Jong maar toch al ervaren bespelen ze het publiek. Single harp heeft ‘90s invloeden, doet zelfs denken aan Pavement en Here Comes The Scum is heerlijke britpop in de stijl van the Libertines. De drummer in Lankum t-shirt beukt er heerlijk op los. Gaat dat zien als je de kans hebt!

Aan het einde van de avond zien we dan nog Cucamaras. Ook hier staan de gitaren op standje hard en snel. Indie/postpunk is het en ik hoor ook hier weer een hoge dosis britpop. De jonge jongens knallen hun mooie nummers de zaal in en het publiek vooraan gaat uit zijn dak. Drie mooie nieuwe bands met de belofte dat het wel goed zit met de gitaren de komende jaren.

Tekst: Jan Berends

Foto: Meltheads door Ben Houdijk

ESNS breidt line-up uit met 21 nieuwe Nederlandse namen

ESNS (Eurosonic Noorderslag), hét platform voor opkomend Europees muziektalent, kondigt vandaag tientallen Nederlandse en Europese acts aan voor de 38e editie van het jaarlijkse showcasefestival en muziekconferentie.

Nieuwe namen voor ESNS 2024
De 15 Nederlandse acts die zijn toegevoegd aan de Noorderslag line-up op de zaterdag van ESNS zijn:

Anna-Rose Clayton, comforter2, Dorpsstraat 3, Flaire, Goldkimono, Idaly, Julia Sabaté, Lenny Monsou, Library Card, Reanny, Roxy Dekker, Sarah Julia, Sluwe Ollie, YĪN YĪN en Zoë Livay.

Zeven Nederlandse acts spelen op de woensdag, donderdag of vrijdag van ESNS24 op Eurosonic:

Brintex Collective, Elephant, Get Jealous (de/nl), néomí, Nusantara Beat, Sarah Julia en Tramhaus.

Eerder maakte ESNS al bekend dat o.a. Claude, Elmer, Froukje en Joost op het jaarlijkse showcasefestival en muziekconferentie spelen. Ontdek alle Nederlandse namen in de line-up hier.

Uit andere Europese landen zijn 55 acts geselecteerd voor ESNS24:

Amistat (de), Annie Taylor (ch), Arny Margret (is), Ash Olsen (no), Astral Bakers (fr), Bound By Endogamy (ch), Bracco (fr), Brama (fr), Bulgarian Cartrader (bg), Buzz Ayaz (cy), Chubby Cat (ie), CMAT (ie), Dame Area (es/it), Den Der Hale (se), Don Kapot (be), Eddington Again (de), Eurowitch (es), Expresso Transatlântico (pt), Fran Vasilić (hr), freekind. (si), Graham Lake (se), Honesty (uk-eng), Iota Phi (gr), Ivo Dimchev (bg), Joon (mt), Jouska (no), Julie Pavon (dk), Kingfishr (ie), Kitty Florentine (ee), Kleine Crack & Slagter (be), Kuna Maze (be), Laura Masotto (it), Lenhart Tapes (rs), Loverman (be), Lufthansa (mk), Marta del Grandi (it), Moonstone (pl), Moses Yoofee Trio (de), No Guidnce (uk-eng), Nze Nze (fr), Orbit (de), Orions Belte (no), Pearl & The Oysters (fr), Polak GBP (pl), Porcelain id (be), Prisma (dk), Shapednoise & Sevi Iko Dømochevsky present Absurd Matter (de/it/es), Shida Shahabi (se), Sierra (fr), Skier and Yeti (rs), Soyuz (by), THALA (de), VIRTA (fi), waterbaby (se) en Yard (ie).

Ontdek de volledige line-up hier. Stay tuned, de komende weken worden er meer acts aan de line-up toegevoegd.

ESNS 2021 bevestigt laatste 31 namen en maakt line-up compleet

De line-up van ESNS 2021 is compleet met de bevestiging van een eenendertig nieuwe namen. Daarmee zijn in totaal 188 uit 36 landen bevestigd voor de aankomende editie van ESNS (Eurosonic Noorderslag), dat plaatsvindt van 13 – 16 januari 2021.

Onder de bevestigingen een groot aantal acts uit Nederland; Abbey, Blackbird, Fleur, Gino-Cochise, Hang Youth, Jay-Way, KA, MICH, Opera Alaska, Pieter de Graaf, Queen’s Pleasure, Sam & Julia, Spill Gold, Temple Fang, Yade Lauren en Yssi SB. En ook negen acts van de Hit The North selectie, afkomstig uit de drie Noordelijke provincies; Cashmyra, Delore, Isa Zwart, Moonradio, Same Old, Seewolf, The Desmonds, The Resurrection en The Vices. Laatstgenoemde was al eerder bevestigd voor het ESNS-programma, nu ook voor Hit the North.

Ook bevestigd voor ESNS 2021; Ätna (de), Holly Humberstone (gb), Lucia (ro), M¥ss Keta (it), nemanja (hr), Sofiane Pamart (fr) en Steiner & Madlaina (ch).

De volledige line-up, met alle 187 namen, is hier beschikbaar.

ESNS 2021 DIGITAAL
Het showcasefestival wordt voor het eerst volledig digitaal. In samenwerking met NPO 3FM, dat eerder al een digitale editie van Lowlands verzorgde, worden de sets gratis gestreamd via het online platform; 3fm.nl/ESNS. Daarnaast is er ruime aandacht voor ESNS op Europese radiozenders, verenigd in de EBU en op televisie via NPO 3. Zodoende blijft ook online de missie van ESNS gewaarborgd: het promoten en circuleren van nieuwe Europese muziek, met de nadruk op opkomend Europees talent, dat een groot podium krijgt op Eurosonic en de Music Moves Europe Talent Awards ceremonie op vrijdag, terwijl Nederlands talent op zaterdag centraal staat; waar Noorderslag de traditionele barometer van de Nederlandse popmuziek presenteert.

TOEGANG TOT FESTIVAL EN CONFERENTIE REGISTRATIES
Het showcase gedeelte van het festival is volledig gratis. Het wordt aanbevolen om via esns.nl/tickets voor het festival platform te registreren om updates te krijgen over het platform en nieuwe aankondigingen.

Op het digitale platform van de conferentie zijn er paneldiscussies, keynotes en sessies te volgen en biedt mogelijkheden tot speed meetings, netwerken en toegang tot de delegates database.

De conferentie staat in het teken van ‘The Road to Recovery’ en een deel van het programma is eerder bekendgemaakt. Registreren voor de ESNS-conferentie kost € 50, -, ook verkrijgbaar via esns.nl/tickets.