Na een succesvolle aftrap in Het Paard Den Haag trekt het circus op 8/12 naar Grounds Rotterdam en op 16/12 naar Paradiso Amsterdam. Trek je meest kleurrijke outfit aan, put on your dancin’ shoes en dompel je onder in de love riots en folky grooves van dit swingende gypsy gezelschap!
The Cosmic Carnaval en The Magic Mumble Jumble halen hun inspiratie uit de sixties en seventies en staan bekend om hun tomeloze energie op het podium. Beide bands trekken al jaren door Europa om hun evangelie van de liefde te verspreiden. Ook troubadour Charl Delemarre, die eerder al op Pinkpop stond en de Grote Prijs van Nederland won, laat zich inspireren door de sixties en vult het spektakel naadloos aan.
Ik heb een beetje gekeken naar hoe het bij jou in sneltreinvaart is gegaan. 2016 de uitnodiging om samen te spelen met Het Zesde Metaal bij Radio1, in 2017 won je De Nieuwe Lichting en nu heb je getekend op Communion Records. Hoe is dit voor jou? ‘Een sneltrein. Een waanzinnige rollercoaster. Een droom die uitkomt ook, natuurlijk. Ik kijk met veel dankbaarheid terug op de afgelopen twee jaar. Met heel veel motivatie en zin om te werken kijk ik naar de toekomst.’
In een interview met Radio1 noemde je je ep uit 2017 een visitekaartje, de ep had geen titel. Nu is er dit debuutalbum met een naam. Je hebt het je tweede naam gegeven; AMIR. ‘Ik had het gevoel dat we veel elementen gebruikt hebben die dicht bij mij staan. We hebben niks gebruikt dat niet niets met mij te maken had. Het was dan ook heel vanzelfsprekend om een naam te kiezen die ook dichtbij me staat. Mijn eigen naam. Maar niet alleen daarom. Ik vind het een heel mooi woord en niemand noemt mij Amir. Dus op die manier ook nog een beetje afstandelijk. Het is een Arabisch woord, het betekent prins en ik vond de symboliek ook mooi. Een prins wordt geboren als prins, die kiest daar niet voor maar heeft wel nog veel te leren want is nog geen koning. Ik zie een parallel met hoe ik het gevoel heb geboren te zijn als muzikant, dat er geen andere optie was voor mij.’
Als ik naar jouw album luister, dan neem je de luisteraar heel erg mee. Je vertelt als het ware een verhaal, een robuust rijk verhaal. ‘Als ik schrijf dan denk ik niet, dan voel ik. Op den duur had ik een hoop nummers en keek naar welke elementen erin zitten en op welke wil ik een nadruk leggen? En zo begon ik wat meer te denken en bewust te worden van dat wat ik had geschreven. Voor de productie hebben we vanuit een concept gewerkt waarin we hebben gekozen om de nadruk te leggen op dat grootse, dat majestueuze. Die open klanken, een groot gevoel. Een combinatie van bepaalde traditionele aspecten uit de Arabische muziek en elektronische muziek en het contrast daartussen. Mijn ep was een visitekaartje en dit album is mijn identiteitskaart. Voorlopig althans. Het is een samenkomst van al die invloeden, van alles wat ik tot nu heb meegemaakt.’
Als we wat meer kijken naar de content op jouw identiteitskaart, dan komen je roots zowel Egypte als België naar boven. Zo is er bijvoorbeeld So It Goes, hierin komt het Egyptische sterk naar voren. In hoeverre was het belangrijk om ook die roots te laten klinken? ‘Het was iets dat ik niet echt kon controleren. Je weet niet wat er gebeurd tijdens het schrijven. Tijdens So It Goes had ik kunnen kiezen om dit niet op de piano te schrijven, alleen had je dan niet dit grootse gevoel gehad dat ik zo belangrijk vond. Ik vond het daarom ook belangrijk om hiervoor een Arabisch orkest hun arrangementen te laten spelen, ik wilde die Golden Age sound. Alle focus gaat hierin naar het ritme en de melodie waarin iedereen dezelfde melodie speelt als de zanger. Dat geeft dat grootse gevoel terwijl het maar twaalf mensen zijn.’
Je sluit het album af met een track die de naam draagt van de Griekse godin van de onderwereld. In hoeverre maken wij als buitenwereld, kennis met jouw onderwereld? ‘In dat nummer zie ik de onderwereld als het onderbewuste waarin ik mezelf heb verscholen achter een karakter, ik leg paralellen met die mythe. Het is een ander nummer dan bijvoorbeeld Habibi dat meer to the point is. Persephone is open voor interpretatie waarin het meer een nummer is van iedereen in plaats van alleen van mij. Het liefste schrijf ik nummers met een grijze zone in de tekst zodat die door iedereen anders ingevuld kan worden.’
Om het perfecte geluid te krijgen, nam Angelo De Augustine zijn album ‘Swim Inside The Moon’ op in zijn badkuip. Dit stuurde hij vervolgens naar het Asthmatic Kitty label van Sufjan Stevens, die eigenlijk alleen nog maar eigen werk op zijn label wil uitbrengen. Voor Angelo De Augustine maakt Sufjan Stevens graag een uitzondering.
Het zegt veel over de uitzonderlijke kwaliteit van de Californische troubadour, die opvalt met breekbare, ingetogen en dromerige folkliedjes. Het nieuwe album ‘Tomb’ wordt wederom uitgebracht door het label van Sufjan Stevens en verschijnt begin 2019.
De legendarische Schotse funk- en soulband Average White Band komt voor drie concerten naar Nederland. Average White Band is welbekend van hun tijdloze megahit ‘Pick Up The Pieces’. Sindsdien is de band niet meer weg te denken uit het jazz- en soullandschap. De kaartverkoop start op vrijdag 30 november om 10:00 uur via de websites van de zalen.
Average White Band weet invloeden van Herbie Hancock, Cannonball Adderley, Marvin Gaye, James Brown en Stevie Wonder samen te voegen tot een authentieke soulvolle melange. Met hun hit ‘Pick Up The Pieces’ wist de band wereldwijd bekendheid te vergaren.
Bij deze hit bleef het echter niet, er volgden verschillende tracks die bovenaan de charts belandden. Denk hierbij aan legendarische hits als ‘Queen Of My Soul’, ‘Let’s Go Round Again’ of ‘School Boy Crush’ – een nummer dat tevens veelvuldig gesampled is en hiermee een niet te ontkennen bijdrage aan het hiphop en R&B0-genre heeft geleverd. AWB behaalde meerdere gouden & platinum albums en Grammy nominaties.
De Schotse band komt naar Nederland onder leiding van oerleden Alan Gorrie en Onnie McIntyre, aangevuld door Freddy V & Cliff Lyons op hoorn, Rocky Bryant op drums, Rob Aries op toetsen en vocaal Brent Carter (ex-zanger van Tower of Power).
Vandaag de dag is Average White Band nog steeds een absoluut begrip in de soulmuziek, die wereldwijd een divers publiek van alle generaties weet aan te trekken.
Angelo De Augustine komt uit Californië en legt momenteel de laatste hand aan zijn derde album, Tomb. Waren de twee voorgangers onder-geproduceerd en lo-fi, Tomb is in full color en living stereo. Onveranderd is de intieme sfeer van De Augustine‘s songs en zijn fluisterende manier van zingen.
Als je meent dat de muziek van Angelo op die van Sufjan Stevens lijkt, heb je gelijk. Dat is ook geen toeval, want de twee zijn dik bevriend en werken regelmatig samen. Het dragende instrument op single Time is een contrabas. De sound daarvan en het gespeelde loopje doen sterk denken aan Lou Reed’s Walk On The Wild Side, maar waar Lou het hectische New York bezingt, produceert Angelo een typisch relaxed West-Coast geluid.
Time is een liefdesliedje van het aller droevigste soort, geïnspireerd door een stuk gelopen relatie, die bij de singer-songwriter pijnlijke herinneringen oproept aan de scheiding van zijn ouders. Nogal persoonlijk dus en je waant je als luisteraar bijna een voyeur. Maar De Augustine‘s verstaat de kunst om zijn persoonlijke misere uit te drukken in songs die invoelbaar zijn voor een ieder, die ook wel eens plotseling afscheid heeft moeten nemen van een geliefd persoon. Voor iedereen dus.
Elf jaar na hun laatste optreden in Paradiso keert Oi Va Voi terug naar Amsterdam voor een optreden in Paradiso Noord. De zevenkoppige band laat zich moeilijk in een hokje drukken. Met Joodse en Oost-Europese roots schemert de muzikale (folk)cultuur door in de dynamische Westerse popmelodieën. Door die subtiele mix weet Oi Va Voi altijd internationaal toegankelijk te blijven en is ze door de jaren heen wereldwijd tot een zeer geliefde act gegroeid. Anno 2018 is er een nieuw album én een nieuwe liveshow, waarbij het geluid zich meer focust op wereldmuziek en is er nul ingeboet aan energie en live-reputatie.
Na een succesvolle aftrap in Het Paard Den Haag trekt het circus op 8/12 naar Grounds Rotterdam en op 16/12 naar Paradiso Amsterdam. Trek je meest kleurrijke outfit aan, put on your dancin’ shoes en dompel je onder in de love riots en folky grooves van dit swingende gypsy gezelschap!
The Cosmic Carnaval en The Magic Mumble Jumble halen hun inspiratie uit de sixties en seventies en staan bekend om hun tomeloze energie op het podium. Beide bands trekken al jaren door Europa om hun evangelie van de liefde te verspreiden. Ook troubadour Charl Delemarre, die eerder al op Pinkpop stond en de Grote Prijs van Nederland won, laat zich inspireren door de sixties en vult het spektakel naadloos aan.
Nits is een instituut binnen de Nederlandse popscene. De band (voorheen The Nits) werd opgericht in 1974 en heeft drie vaste leden: zanger en tekstschrijver Henk Hofstede, percussionist Rob Kloet en toetsenist Robert Jan Stips.
De band had vooral in de jaren ’80 grote successen met hits als “Nescio”, “In The Dutch Mountains” en “J.O.S. Days”. De band heeft vernieuwing hoog in vaandel staan. Hun geluid is uniek en nooit lang hetzelfde.
Kenmerkend voor hun creatieve drang is dat zij voor hun 25e (!) album ‘Malpensa’ uit 2012 de samenwerking zochten met jonge muzikanten als Perquisite (Pete Philly), Dazzled Kid (Voicst) en Colin Benders (Kyteman).
In 2017 maakten ze het album Angst, een conceptalbum waarin ze verhalen over de Tweede Wereldoorlog van familieleden in de nummers verwerkten.
LIVEDATA 07 december Muziekgieterij, Maastricht
09 december Het Speelhuis, Helmond 13 december De Casino Sint Niklaas (BE) 14 december Het Depot, Leuven (BE) 15 december Reflector, Liège (BE) 19 december Concertzaal, Tilburg 20 december De Duif, Amsterdam
22 december De Grote Post, Oostende (BE) 23 december Zik Zak, Ittre (BE) 28 december De Harmonie, Leeuwarden 29 december Dordrecht, Kunstmin 30 december Luxor live, Arnhem
Barns Courtney maakt blues, Americana, pop en rock. De veelzijdige artiest begeleidt zichzelf op gitaar en is geprezen met een engelenstem. Daarnaast mag hij onder andere Ed Sheeran en Pete Doherty tot zijn grootste fans rekenen. Courtney ademt rock ‘n roll en weet met zijn swagger vele fans in katzwijm achter te laten. Zijn debuutalbum ‘The Attractions Of Youth’ verscheen vorig jaar en de nieuwe single ’99’ is net uit.
Psychedelische ‘sixties on steroids’ rockers Birth Of Joy hebben besloten er mee te stoppen, of in ieder geval een pauze in te lassen voor onbepaalde tijd. Alle reeds aangekondigde shows gaan gewoon door, maar het zullen dus wel de laatste kansen zijn om de band live aan het werk te zien.
BIRTH OF JOY
Met honderden shows verspreid over heel Europa en Amerika, hebben de psychedelische rockers van Birth of Joy inmiddels al wel bewezen een echte live sensatie te zijn.
Met een minimale bezetting van gitaar, drums en scheurend combo-orgel zorgt dit beukende en groovende rock&roll trio voor een superstrakke en melodieuze rocksound die zwaar leunt op de Detroit-sound van MC5, de toegankelijke pop van The Doors en de psychedelica van Pink Floyd.
DEATH ALLEY
Het beste van Hawkwind, MC5 en Blue Oÿster Cult. De leden van Death Alley hadden natuurlijk al een fijn verleden in bands als Gewapend Beton, The Devil’s Blood en The Blues Junkies, maar maakten al rap een eigen reputatie door stomende optredens op Roadburn, Freak Valley, Psycho Las Vegas en tours door heel Europa en Amerika. De live shows monden steevast uit in één grote kolkende moshpit.
LIVEDATA
01 december Metropool, Enschede 08 december Come As You Are Festival @ Effenaar, Eindhoven 13 december Burgerweeshuis, Deventer (+Death Alley) 15 december Gebr de Nobel, Leiden 20 december Neushoorn, Leeuwarden, 21 december Gebouw-T, Bergen Op Zoom (+Death Alley) 22 december Bibelot, Dordrecht 27 december Grenswerk, Venlo 28 december LuxorLive, Arnhem 29 december De Pul, Uden 03 januari Paradiso, Amsterdam (+Death Alley)
Geuren van markten in Egypte, creativiteit uit Antwerpen. Kan dit samengaan? Zeker. 
