House Of Fire is pas de tweede single van Adored, maar nu al durven we te beweren dat we waarschijnlijk nog veel lol aan de dames en heren uit Californië gaan beleven.
Adored zwerft tussen de dreampop en shoegaze, maar doet met House On Fire ook wel aan Blondie denken. En zelfs wel een beetje aan Siouxie. Het borrelt dus van de invloeden, maar op hun popinstinct valt niks af te dingen. In het vat zit een EP die ze simpelweg Five Song EP hebben genoemd
Voor ons is Hoorsees een nieuwe naam. In Frankrijk mag de band zich verheugen op een snel groeiende schare fans.
De drie garçons en une fille maken gitaarmuziek. Dat is opvallend, want in de Franse muziekscene domineren de synths. Ook bijzonder is dat de voertaal Engels is. Het gekozen genre is dat van de indierock naar model van o.a. Pavement, Weezer en The Strokes. Wat Artschool van het binnenkort te verschijnen, derde album van de Parijzenaars meer maakt dan gewoon een lekker liedje is het simpele zinnetje dat Zoe mompelt voordat Alex het refrein inzet. Dat derde album gaat overigens Big heten en komt op 14 januari al uit.
The Klittens doet in groeidiamantjes. Niet dat hun songs tegenvallen als je ze voor het eerst hoort. Er gebeurt gewoon teveel om in een keer in je op te nemen.
Daarnaast schrijven ze melodieën die zich sluipenderwijs in je hersenpan nestelen. Wat wel altijd meteen opvalt is hoe fijn er wordt gezongen. Al ontbreken dit keer de koortjes, missen doe je ze niet echt. Daarvoor heeft Atlas voldoende andere aangename elementen zoals de drijvende bas, de tokkelgitaartjes en het instrumentale slot dat we bij gebrek aan een beter woord maar even jazzy zullen noemen. Nog een maand of drie en Butter, EP twee van The Klittens is een feit.
Personal Trainer heeft getekend bij een vrij gerenomeerd Brits platenbedrijf, BellaUnion. Dat maakt de Amsterdammers labelmates van o.a. Beach House, Midlake en Father John Misty.
De eerste release van PT op hun nieuwe label is een single van zo’n negen minuten. Die laat zich nog het best omschrijven als een postpunk popopera. Maar misschien nog beter dan het ambitieuze The Feeling is de niet veel minder ambitieuze en ook bepaald niet korte niet b-kant, Babyolifantjes. Vooralsnog is onze keuze op dat nummer gevallen. Ook vanwege de titel van het overigens Engelstalige nummer natuurlijk. Babyolifantjes is een neo new wave nummer met een hypnotische opbouw naar een explosief einde. Je kunt je voorstellen dat er tijdens live-uitvoeringen van Babyolifantjes Pete Townsend achtige taferelen ontstaan.
De tweede single van het nieuwe album van Nadine Shaw is een donkere, duistere, sombere track met een repetitieve beat, een dreigende piano en onheilspellende elektronica.
Daaroverheen zingt Nadine, declameert eigenlijk een overzicht van de ‘Twenty Worst Things That I Can Think Of‘. Ze schreef het nummer ‘whilst in recovery’. Het nieuwe album van de nu 37 jarige Britse singer-songwriter met Noorse en Pakistaanse wortels heet Filthy Underneath. Aan de titel te zien is Twenty Things waarschijnlijk wel representatief voor het hele album. Dat wordt dus geen vrolijk maar wel een heel goed album.
Grace is een woord met meerdere betekenissen. Het kan gracieus en elegant betekenen, maar ook gunst en genade. Op de nieuwe single van IDLES lijken alle betekenissen van toepassing.
Het is een zeker voor IDLES gracieus nummer, een zacht gezongen ballad met een hoog U2-achtige gehalte. En aangezien IDLES Iers is en dus katholieke opgevoed kan het niet anders dan dat de band zich bewust is van de religieuze connotaties van het woord Grace. God wordt ook genoemd in de tekst die zich laat lezen en interpreteren als een gebed. (saying grace is bidden in het Engels). Begon vorige single Dancer met een citaat, de vioolpartij van James Brown’s It’s A Man’s Man’s World, Grace eindigt met een verwijzing naar een klassieke track, het kakofonische slot van A Day In The Life van The Beatles. IDLES kent zijn klassiekers en heeft met Grace er mogelijk zelf een afgeleverd.
Future Humans is een semi-symfonische rockband uit het Verenigd Koninkrijk. Het vijftal mengt synths met stevige gitaren in sterke kopstaart songs. Die worden overtuigend gezongen door een imposante frontman met een opvallend groot stembereik.
Het is een beetje een geval van ‘what’s not to like’. Maar als we een klein puntje van kritiek mogen opperen dan is het dat de band nog wat zoekende lijkt naar een definitieve sound en doelgroep. Sommige songs zijn superpoppy, andere zoals nieuwe single Cost gaan richting heavy. Misschien zijn wij van POTR wat strenger in de leer dan het Britse publiek, maar een en ander komt nog wat schizofreen over. Ons advies is simpel. Ga verder op de weg die is ingeslagen met Cost en de toekomst is aan u.
3 x is scheepsrecht voor The Blinders. Always is het derde nummer dat we oppikken van de band uit Manchester, maar het eerste waar we zoveel vertrouwen in hebben dat we er ons keurmerk aan durven te verbinden.
Onze eerste kennismaking met The Binders vond al in 2018 plaats. Toen zetten we hun debuutsingle Brave New World op onze playlist. Het is nog steeds hun populairste nummer. Twee jaar later volgde Circle Song van hun tweede album, Fantasies of A Stay At Home Psychopass en nu dus Always, een trektrack van album nummer drie, Beholder.
The Blinders is geen vrolijke band. Het trio houdt zich op aan de duistere kant van het gitaarspectrum. Hun veelal in oude new wave galm gedrenkte songs gaan over het leven, overleven en niet opgeven. In de tien jaar van hun bestaan is hun sound niet wezenlijk veranderd. Wel is de band veel beter geworden in wat ze doen. Wat nieuwe single Always mede zo overtuigend maakt is de autoriteit die het nummer uitstraalt. Nooit eerder stonden de sterren zo gunstig voor The Blinders als nu. Laten we hopen dat 10 jaar hard werken beloond wordt met succes.
Hands of Man, de nieuwe single van de Britse start up Ugly (UK) klinkt als een kruising tussen Radiohead en Queen. Voeg voor de volledigheid ook Black Country New Road maar aan de mix toe.
Van de eerste hebben ze de in zichzelf gekeerde indie sfeer en van de tweede de vierstemmige samenzang. Aan de derde doen ze denken door de gecompliceerde songopbouw. De kans dat er binnenkort een Nederlander op de maan landt is groter dan dat Hands of Man een hit wordt. Maar. Het zou niet verbazen als we getuige zijn van de geboorte van een bijzondere band.
THAMES is een Nederlandse postpunkband die zijn mosterd in de UK haalt. Het eerste wat opvalt als je de nieuwe, derde single hoort van de Amsterdammers is hoe laag de stem van frontman Merlyn Baartman wel niet is. ‘Hij haalt de tonen diep van onderen uit zijn maag’, om een oud Hollands lied te citeren. Het lijkt even een trucje, maar zijn donkere basstem geeft meteen sfeer en karakter aan Astonishment dat misschien nog wel het meest doet denken aan The Sound van Adrian Borland. Vanwege de stem, maar ook door het vurige om niet te zeggen bezeten spel van het viertal. THAMES was een van de vaakst geboekte bands van Popronde 2023. Het is niet moeilijk te horen waarom.
