THAMES is een Nederlandse postpunkband die zijn mosterd in de UK haalt. Het eerste wat opvalt als je de nieuwe, derde single hoort van de Amsterdammers is hoe laag de stem van frontman Merlyn Baartman wel niet is. ‘Hij haalt de tonen diep van onderen uit zijn maag’, om een oud Hollands lied te citeren. Het lijkt even een trucje, maar zijn donkere basstem geeft meteen sfeer en karakter aan Astonishment dat misschien nog wel het meest doet denken aan The Sound van Adrian Borland. Vanwege de stem, maar ook door het vurige om niet te zeggen bezeten spel van het viertal. THAMES was een van de vaakst geboekte bands van Popronde 2023. Het is niet moeilijk te horen waarom.
Author: Flip van der Enden
MGMT – Bubblegum Dog
Als je heel goed luistert herken je aan de stem dat Bubblegum Dog uit de zelfde koker komt als Kids en Little Dark Age. Uit die van MGMT dus, maar de muzikale verwantschap is vrijwel nihil.
Anno 2023-24 lijkt het duo hun synths en sequencers te hebben ingeruild voor een ouderwets rockinstrumentarium. De tweede single van het nieuwe album van VanWyngarden en Goldwasser heeft zelfs een grungy gitaarsolo’s (en een stukje klavecimbel). Hij doet wel wat aan Beck denken. Je zou kunnen zeggen dat MGMT vooruit gaat door terug te blikken. Bekoren doet de nieuwe single zeer zeker. Het Loss Of Life album verschijnt eind februari.
Droïd Fantôm – The Plan
Droïd Fantôm is een indie/powerpop duo dat is ontstaan in de studio. Die staat in Parijs en is collectief eigendom van de band Fleche.
Die band ligt even op zijn reet wat de helft van de band de tijd en de gelegenheid geeft om eens lekker te klooien. Dat verliep zo voorspoedig dat er als snel genoeg materiaal was voor een album. Dat verscheen de eerste van deze maand onder de titel, Emptiness Takes Time. De verschillen tussen Droïd Fantôm en de moederband zijn nog geen eens zo groot. Beiden beoefenen het powerpop genre, maar de afsplitsing is net wat subtieler, zit net wat strakker in de verf. The Plan is een goedgekozen single, want representatief voor het album. Je hoort er sporen in terug van classic powerpopbands als Cheap Trick en Dwight Twilley. Niks nieuws sous le soleil dus maar wel tres jolie.
Yard Act – Petroleum
Postpunkpraatgroep Yard Act gooit het op nieuwe single, Petroleum iets over een ander boegje. Echt zingen doet woordvoerder James Smith nog steeds niet, maar het komt in de buurt.
Het resultaat is een aantrekkelijke single die mede door het timbre van de zanger wel iets weg heeft van de aloude Kinks, een band uit het beattijdperk die voorop liep want tekst gerichter dan de collega’s van toen. Het verhaal van Smith laat zich niet in drie woorden samenvatten, maar is weer de moeite waard om je in te verdiepen. Ook Petroleum komt op het aanstaande tweede album van de band uit Leeds, Where’s My Utopia (1/3/24).
Ty Segall – My Room
Ty Segall is net als goede wijn of whiskey. Hij wordt beter naar mate hij ouder wordt.
We volgen de Amerikaanse alt.rocker als sinds onze begindagen en nog steeds weet hij te verassen met nieuwe releases. Constant uit hetzelfde vaatje tappen doet hij ook niet. Je zou kunnen zeggen dat Ty fases heeft, punk, hardrock, postpunk, blues, folk, hij heeft het allemaal gedaan. Nu lijkt hij in zijn jazz fase te verkeren. Of progrock periode. In ieder geval speelt hij de laatste tijd heel veel gitaar en ook nog eens op een virtuoze wijze. Dat was zo op ex IJsbreker, The Void en is misschien nog wel meer op nieuwe single My Room dat tot aan de rand toe gevuld is met ijzersterke solo’s. My Room komt op Ty’s 15e soloalbum, Three Bells dat eind januari uit moet gaan komen.
BLUAI – My Kinda Woman
My Kinda Woman is de nieuwe single van BLUAI, een trio dat niet zonder reden het Belgische boygenius wordt genoemd.
Was vorige single, In Over My Head een folky liedje waarin het accent lag op de fraaie samenzang van Catherine, Caitlin en Mo. My Kinda Woman is meer rock, een beetje bluesy zelfs met een spannende opbouw die zich ontlaadt in een rijkelijk met gitaren gevuld slot. De harmonieën worden bewaard voor de refreinen. Erg geslaagd allemaal. Het doet dan ook uitkijken naar een debuutalbum van BLUAI.
Eyedress – Sadie Hawkins Prom
In 2014 pikten we een nummer op van Eyedress, een toen nog zo goed als onbekende act waarvan we niet veel meer wisten te melden dat het de artiestennaam was van de toen 23 jarige Idris Vicuña uit de Filipijnen.
Inmiddels zijn we 9 jaar verder en is Eyedress een wereldwijd fenomeen met meer dan 15 miljoen maandelijkse luisteraars op Spotify. Waarom we tussen toen en Sadie Hawkins Prom niks meer van de goede man hebben vernomen is een raadsel dat we alleen maar kunnen verklaren met het cliché dat je meer mist dan meemaakt. En misschien omdat zijn ster voornamelijk straalt in Azië. Aan zijn muziek ligt het in ieder geval niet. Eyedress maakt niet altijd, maar meestal wel neo new-waverige doemrock met baspartijen die zo van Peter Hook van Joy Division hadden kunnen zijn. Zang is niet het sterkste punt van Eyedress maar dat compenseert hij met sfeer en een goede sound. Nu wil je natuurlijk weten wie die Sadie Hawkins is. Op die vraag moeten we helaas het antwoord nog even schuldig blijven.
Whispering sons – Cold City
Whispering Sons is nooit een vrolijke band geweest, maar zo ijzig en unheimisch als op Cold City klonken ze zelden eerder.
Frontvrouw Fenne Kuppens croont haar tekst over een trage, minimalistische begeleiding van orgel en bas. Cold City is geen song die meteen binnenkomt, maar je langzaam bekruipt om je vervolgens niet meer los te laten. Laat voor de zekerheid ook maar het licht aan of de gordijnen open.
Cold City is net als The Talker afkomstig van een nieuw album van de band uit Belgische Limburg. Dat heeft als titel The Great Calm gekregen en wordt eind februari uitgebracht.
Bowl – I’m No Man
Als de Popronde een wedstrijd zou zijn zou Bowl op het erepodium zijn beland. Dat de band hoge ogen zou gooien wist men in Utrecht allang. Daar wonnen de alumni van de Herman Brood Academie eerder dit jaar de befaamde Clash of The Titans.
Bowl wordt tot de postpunk gerekend, een paraplu die met elke band groter lijkt te worden. Recente single I’m No Man begint met een gitaarintro dat wel iets weg heeft van dat van Ticket To Ride van The Beatles, maar het zou best kunnen dat de band zich daar niet bewust van is. Wat volgt is een hoekige rocksong over mennekes die hun onzekerheid verhullen met spierballen en stoere taal.
Bowl bracht in de loop van het jaar drie singles uit. Die staan nu verzameld staan op het mini-debuutalbum, Sweet Caffeine.
The Jesus & Mary Chain – jamcod
Toen The Jesus & Mary Chain debuteerde in 1985 met het Psycho Candy album en de Just Like Honey single was alles aan de band controversieel; hun uiterlijk, de bandnaam, het volume van hun shows die zelden langer dan 20 minuten duurden maar bovenal hun muziek.
Zo’n puist gestroomlijnde herrie hadden we nog nooit gehoord! Alsof The Ramones een oud Beach Boys nummer coverden met begeleiding van een stel straaljagers. Wat we toen – bijna 40 jaar geleden niet hadden durven bevroeden- was dat de stijl die de gebroeders Reid toen introduceerde, de shoegaze nu niet alleen nog steeds in zwang zou zijn, maar misschien nog wel populairder dan ooit. Zeker als we het zachtere zusje, de dreampop meerekenen.
The Jesus & Mary Chain bestaat nog steeds. Of alweer eigenlijk, ze zijn er tussen 1999 en 2007 even uit geweest. Zo revolutionair als toen is de band allang niet meer. Dat ze misschien hun haren, maar niet hun streken hebben verloren is goed af te horen aan nieuw single jamcod. Die als vanouds, schuurt en schaaft en alle meters in het rood laat lopen. Jamcod is de aanjager van een nieuw album , numero 8 van Jim en William Reid, die op 8 maart moet gaan uitkomen onder de titel Glasgow Eyes. Rond die tijd gaat The Jesus & Mary Chain ook weer touren. Leg je oordoppen maar alvast klaar.