Author: Flip van der Enden

ALOYSE – invisible

Het Amsterdamse ALOYSE debuteert met invisible, een nummer dat sterk aan The Cure doet denken tot de naamgeefster van het trio begint te zingen. Vanaf dat moment lijkt ALOYSE vooral op zichzelf. Helemaal als Bernice Aloyse Pisters haar stem verheft.

ALOYSE verkent terreinen waar ze niet veel andere Nederlandse bands zullen tegenkomen, die van de persoonsgebonden luister-indie. Invisible is geschreven door BA Pisters en geproduceerd door JJJ Sielcken. ALOYSE loopt momenteel de Popronde. Grote kans dus dat ze een dezer weekenden bij jou in de buurt spelen.

Girl and Girl – Strangers (Fight Night)

Strangers (Fight Night) is (voor ons) de opvolger van All I See, een nummer dat we IJsbreker-waardig vonden. De reacties waren echter niet onverdeeld gunstig. Veel luisteraars bleken moeite te hebben met de vibrato van de frontmeneer van Girls and Girls, Kia James. Na herhaalde blootstelling bleek de irritatie gelukkig grotendeels over te gaan. Ook een optreden op London Calling hielp bij de gewenning.

Daarom durven we het nu wel weer aan om een nieuw nummer van de Australiërs te gaan draaien. De nieuwste single van Girl and Girl begint met wat klinkt als een ongebruikte lick uit het Beatles-songbook ca 1965. Tot de band er plots de beuk in gooit en het tempo opvoert van looppas naar draf. Wanneer meneer James dan begint met zijn bibberzang kan het echt geen andere band meer zijn dan die drie boys en hun drummende tante uit Queensland.

Op 2 november volgt de EP Fight Night, genoemd naar de opnamestudio die zich boven een platenzaak bevind die (funfact!) Dutch Vinyl heet.

Egyptian Blue – To Be Felt

We zijn een beetje laat met de nieuwe single van Egyptian Blue.  Maar aangezien we waarschijnlijk toch de enige (Nederlandse) radiozender zijn die To Be Felt draaien is er geen haan die er naar kraait.

To Be Felt is de opvolger van GM hit Skin en wederom een geslaagde oefening in het post punk idioom. Ook als je weinig op hebt met eigentijdse punk, maar wel van gitaren houdt heb je een ook goede aan Egyptian Blue. To Be Felt is het 4e liedje dat de band heeft vrijgegeven in aanloop naar de release volgende week van hun debuutalbum, A Living Commodity.

4B2M – LFO

4B2M, de vier broers van twee moeders pikken de draad weer op met een nummer waarin niet wordt gezongen, of wel een ‘instrumental’.

LFO klinkt spannend en dreigend, dystopisch zelfs. Dit geheel in lijn met de teneur van de docu waarvoor de ‘band of brothers’ de track hebben opgenomen. De nieuwe single van de satellietgroep van De Staat, Go Back To The Zoo en Jo Goes Hunting maakt deel uit van de soundtrack van deel 2 van ‘2034 The Big Breakthrough’. Dat is een documentaireserie over het jaar waarin de dijken doorbreken en Nederland voor 92% onder water komt te staan. In de docu blikken de onheilsprofeten terug op het jaar 2023.  Toen we hadden we ook al veel aan ons hoofd, maar nog wel droge voeten. Voor meer info zie clip.

The Libertines – Run Run Run

Ja Pete Doherty en Carl Barát leven dus nog en lijken hun zaakjes weer voldoende op orde te hebben om een doorstart te maken. Ouder, hopelijk ook wat wijzer en in geval van Doherty  een stuk corpulenter.

Negen jaar na de vorige is er een nieuw album aanstaande van de roemruchte Libertines. Nieuwe single Run Run Run, een compositie van Carl Barát (en Danny Connors) klinkt als klassieke Clash, een footstomper en meezinger eerste klas. Helmaal niks nieuws onder de zon, maar voor vernieuwing was je bij deze boys toch altijd al aan het verkeerde adres.  Nu maar hopen dat de mannen trouw hun AA bijeenkomsten blijven bezoeken en eventuele inkomsten netjes opzij zetten voor later.

Het (tweede) comeback album van The Libertines heet ‘All Quiet On The Eastern Esplanade’, is hun vierde in totaal en verwachten we in maart volgende jaar.

IDLES, LCD Soundsystem – Dancer

Als je als postpunkband een dansnummer hebt geschreven wie kan je dan beter vragen bij de uitwerking daarvan dan James Murphy en zijn befaamde LCD Soundsystem? De transatlantische samenwerking mag als zeer geslaagd worden beschouwd.

Uiteraard is Dancer geen gewone dancetrack net zomin als IDLES een gewone postpunkband is of LCD een doorsnee dance-act. Het nummer begint met een vioolintro dat zo veel lijkt op dat van It’s A Man’s World van James Brown dat het niet anders dan een ode kan zijn aan mister dynamite.  Het is de start van een track die stuitert als een kangoeroe op een skippybal. Zanger Joe Talbot spoort de dansers aan met kreten als  ‘cheek to cheek and hip to hip’ daarbij gesteund door een koor dat niet geheel nuchter lijkt.

Dancer komt op het nieuwe, vijfde album van IDLES, TANGK, een co-productie van de band’s Mark Bowen, Nigel Goodrich en Kenny Beats. Releasedatum 16/2/24.

Slothrust – Pony

Je moet als rockact maar durven om een r&b hit te coveren, zeker zo’n monumentaal nummer als Pony van Ginuwine, een wereldwijde superhit in 1996.

L.A. duo Slothrust komt er niet alleen mee weg, maar eigent zich het nummer volledige toe. Zozeer zelfs dat je in eerste instantie je oren niet gelooft. Hé? Dit nummer ken ik, neeee. Ja dus. De Pony van Slothrust is net zo hitsig als het baanbrekende origineel van Ginuwine en zijn producer Timbaland, maar met zijn verleidelijke vrouwenstem, loodzware gitaren en roffelende drums misschien net even subversiever.  Het is hoe dan ook een schoolbeeld van een goede cover. Mocht je de dikke vier minuten van de single versie van Slothrust‘s Pony te kort vinden dan ligt er ook nog een veertien minuten uitvoering op je te wachten.

glass beach – THE CIA 

Het eerste nieuwe nummer in 5 jaar van glass beach is een imposant om niet te zeggen overrompelend stuk muziek. Vergelijkingen met The Mars Volta en het meer recente Void van Ty Segall liggen voor de hand, maar klinken doet band vooral als zichzelf.

The glass beach story begint in 2015. In dat jaar verhuist zanger J McClendon van Texas naar L.A. want daar gebeurt meer dan thuis in het slaperige Burleson. Het idee is om als soloartiest aan de slag te gaan, maar wanneer in 2019 het eerste album uitkomt blijkt glass beach een trio. Inmiddels zijn er vier glass beach boys. ‘The first glass beach album’, zoals de plaat heet slaat in als de bekende bom. Er volgen nog een remix-editie van het debuut en een stel sterke covers, waaronder -speciaal voor Pride Month 2021- een versie van Welcome To The Black Parade van My Chemical Romance.

En nu is er dus The CIA, een gloednieuwe single waarmee de band laat weten in blijde verwachting te zijn van een tweede album. ‘Plastic Death’ staat voor begin 2024. The CIA, een song over paranoia is compacter en harder en energieker, maar minder freaky dan de nummers op het eerste album. Radiovriendelijk is misschien niet de juiste term, maar radiowaardig is The CIA zeer zeker wel.

P.J.M. Bond – The Battler

Bond is de naam, niet James , maar Paul Bond. Of om het officieel te houden PJM Bond. Geïnspireerd door een verhalenbundel van Ernest Hemingway uit 1925 heeft PJM een interdisciplinair kunstwerk gemaak. Onderdeel daarvan is een liederencyclus dat tevens functioneert als debuutalbum. Eerder verscheen er al een EP van de Volendamse singer-songwriter.

Voor wie niet bekend is met Hemingway. De Amerikaan was waarschijnlijk de meest mannelijke aller auteurs; wereldreiziger, oorlogsveteraan, Nobelprijs laureaat, overlever van drie (!) vliegtuigongelukken en vier huwelijken. En functionerend alcoholist. PJM’s tribuut heet net als de bundel In Our Time. 17 songs staan er op de plaat, verhalende, mooi aangeklede luisterliedjes die waarschijnlijk het best tot hun recht komen voor een open haard en een fles whiskey binnen handbereik. Een hoogtepunt is het nummer The Battler dat wordt geserveerd met een partij slide-gitaar waar Ry Cooder trots op zou zijn.

The Stone Souls – Silence The Fear

De twee songs van de nieuwe EP van The Stone Souls die nu uit zijn laten een verfijning horen van de Americana stijl waarop de muziek van de band van Theodor Versteegen is gestoeld.

Silence The Fear komt met een desolate woestijnklank die gestalte krijgt middels een ‘high and lonesome’ slide-gitaar en gedubbelde leadzang.  Het nummer klinkt alsof Theodor het heeft geschreven toen hij een keer met autopech gestrand was in de Mojave desert wachtend op de AAA.