Author: Flip van der Enden

Divorce – Sex & The Milennium Bridge

Een echt geweldig popjaar was 2023 niet. Wel staken er een aantal zeer veel belovende nieuwe bands de kop op met voorop het Britse Divorce.

Het gemengde kwartet heeft pas hun eerste EP ten doop gehouden, een half dozijn eigenwijze nummers die net zozeer verhaaltjes zijn als liedjes. Muziek voor de podcastgeneratie! Sex & The Milennium, het openingsnummer van hun Heady Metal EP is Divorce ten voeten uit; een verhalende tekst, gedubbelde leadzang en als kers op de taart een felle gitaarsolo waarin nog iets doorklinkt van hun grunge verleden. Wat de songs van Divorce een eigen signatuur geeft is de afwisselende leadzang van Felix Mackenzie-Barro en Tiger Cohen-Towell. Die dubbele namen duiden op een huwelijkse staat, maar Felix en Tiger kunnen ook van goede komaf zijn. De bandnaam suggereert nog een derde mogelijkheid, ze zijn gescheiden. De band werd wel met Big Thief vergeleken, maar inmiddels is dat alweer een gepasseerd station. Van Divorce gaan we in 2024 nog wel meer horen.

 

NewDad – Nightmares

De nieuwe singles van NewDad volgen elkaar in rap tempo op. Terwijl Let Go nog actief is in de Graadmeter dient liedje drie van het nieuwe album van de Ierse band zich alweer aan.

Nightmares is een donkere song met een verraderlijk lichte toets. Met een quasi onschuldige meisjesstemmetje zingt frontvrouw Julie Dawson een serieuze tekst over verlangen en beminnen tegen beter weten in. Debuutalbum Madra, Iers voor hond volgt eind januari.

J Mascis – Can’t Believe We’re Here

Het verschil tussen solo en Dinosaur jr opnamen is niet altijd even duidelijk, maar zolang meneer Mascis maar regelmatig nieuwe muziek uitbrengt hoor je ons niet klagen.

Can’t Believe We’re Here is direct herkenbaar als een J Mascis liedje, aan zijn geknepen zang, maar ook aan zijn weelderige gitaarspel, waar hij hier gelukkig lekker scheutig mee is. De nieuwe single komt van het zoveelste soloalbum van de oude rot.

What We Do Now staat voor begin volgend jaar. In een interview legt J uit dat er wat hem betreft wel degelijk een verschil is tussen zijn solo en de bandalbums. Voor Dinosaur Jr schrijft hij met zijn bandmaten in het achterhoofd. Zijn eigen nummers schrijft hij op akoestische gitaar met de bedoeling ze ook zo te kunnen uitvoeren. De kampvuurtest zeg maar. Waarom hij ze vervolgens dan toch met band opneemt weet hij zelf ook niet precies.

FIEP – RU Reading?!

FIEP heeft zich afgelopen jaar drie slagen in de rondte gespeeld. Dat betaalt zich nu uit met een nieuwe single waarop Veerle ‘FIEP‘ Driessen welbewust en trefzeker overkomt. Zo van niemand maakt we wat.

Die schijt aan de buren mentaliteit spoort met de boodschap van het samen met Willem ‘Personal Trainer’ geschreven RU Reading?! Daarin rekent ze af met stigma’s en door dyslexie gevoede onzekerheid. RU Reading ?! is eens straf postpunkerig nummer vol spanning en energie. Knap gemaakt ook met al die percussieve geluidjes. Op naar EP 2 en een nieuwe tournee.

MOOON – Rainbow Flowers

Nieuwe muziek van de mannen van MOOON. Of misschien kunnen we beter spreken van een nieuwe single, want het genre dat het Brabantse trio beoefent is ouder dan de muzikanten zelf.

Rainbow Flowers is psychedelische (flower power) garagepop zoals geconcipieerd in de latere jaren zestig door bands als The Pink Floyd, The Byrds en The Move. MOOON dat dit jaar zijn 2e lustrum viert, komt in februari volgend jaar met een nieuw album, hun derde dat dan ook gewoon III heet.

Lala Lala – Armida

Lala Lala is de artiestennaam van Leslie West die we al een paar keer eerder zijn tegenkomen in onze contreien o.a. een keer als duetpartner van Porridge Radio.

Lala’s nieuwe single is een subtiele, traag stromende electroballade met schitterend gestapelde zang van La Leslie. Ze schreef Armida na het stuk lopen van een relatie. Dat die breuk haar veel pijn heeft gedaan is wel duidelijk. Toch is de sfeer van Armida eerder troostend en berustend dan down en out. Ze is verdrietig maar niet boos.

LA LOM – Llorar

Deze is gewoon even voor de leuk en afwisseling en de benodigde vitamine D. LA LOM is een trio uit L.A. dat instrumentale gitaarmuziek maakt, een mix van Colombiaanse cumbia, boleros surf en soul.

De naam is een afkorting van The Los Angeles League of Musicians. Het zou niet verbazen als het sessiemuzikanten zijn, want er wordt op hoog niveau gemusiceerd. De nieuwe single van de band is een cover van Llorar een Mexicaanse kraker uit begin jaren zestig van van Los Socios Del Ritmo. Caramba!

Warpaint – Ankhas

De contributie van Warpaint aan de soundtrack van The Buccaneers, het antwoord van Apple TV op Bridgerton is een mooi, moody nummer geproduceerd door een van de bandleden, Stella Mozgawa.

Zij trad ook op als uitvoerend producent van de soundtrack. De deelnemers moest aan twee voorwaarden voldoen, vrouw zijn, want de belangrijkste doelgroep van de serie en een nieuw nummer inleveren. Behalve Warpaint deden ook Bully, Lucius en Sharon van Etten een duit in het zakje. Wat een Ankhas is? Een van de namen van wat wij een levenskruis noemen. Ankh in de Egyptische mythologie,  waar het kruis symbool staat voor leven na de dood.

Solomon – Envelopes

Nieuwe Solomon single Envelopes heeft een hoog Editors gehalte, maar dat is alleen maar een voordeel. Want hoeveel liefhebbers zijn er niet van het gedragen ietwat donkere lied?

De eigenaar van de mooie sonore stem heet Koen de Witte. Koen is Solomon, maar Solomon is niet alleen Koen. Hij weet zich omringd door een uitgelezen clubje muzikanten waaronder toetsentovenaar Ido Ulmer. De standplaats van Solomon is Maastricht. Net als het begin dit jaar verschenen debuutalbum is ook Envelopes een productie van Christopher Elms (Bjork/Ben Howard/Alanis Morissette). Hij zorgde voor de international klank van Envelopes wat niet heel moeilijk moet zijn geweest gezien de hoge kwaliteit van het basismateriaal.

Quannnic, Orbiting Human Circus – Rummage

We gaan nog even door met het aanprijzen van quannnic. Dat doen we door een derde nummer uit zijn koker op onze playlist te zetten, een samenwerking dit keer met Julian Koster, voormalig medewerker van Neutral Milk Hotel, hier handelend als Orbiting Human Circus.

Wat zijn rol precies is is niet helemaal duidelijk, want Rummage klinkt puur quannnic; een introvert indierocknummer met dikke lagen gitaar en een meeslepende opbouw; van klein en akoestisch naar groots en elektrisch. Van folky naar all out shoegaze kun je ook zeggen. Rummage is een van de meerdere hoogtepunten op het nieuw quannnic album die zich met Stepdream definitief vestigt als een van de opvallendste talenten van dit tijdsbestek. Doe ons maar een tournee.