Author: Flip van der Enden

The Bug Club – We Can’t All Play Saxophones

Een verrassend goede single van The Bug Club. Niet dat de vorigen dat niet waren, alleen leek de band een beetje in herhaling te vallen.

We Can’t All Play Saxophones is vrij volwassen zeker voor voor een band die altijd een zekere naïviteit uitstraalt, zijn perfectie lijkt te zoeken in de imperfectie. De club klinkt nog steeds kaal en zakelijk, maar de zang is kwetsbaar en oprecht en de gitaarsolo conventioneel op een prettige manier. Meer Lou Reed dan Jonathan Richman zeg maar.

Saxophones komt van een nieuw album van het Britse trio, een dubbelalbum nog wel met als titel Rare Birds:Hour Of Song en releasedatum 20 oktober. Ook komt TBC weer spelen. 19/12 in Toekomstmuziek, Amsterdam, de 20ste in Merleyn , Nijmegen en de 21ste samen met Personal Trainer in Tivoli/Vredenburg.

Pascal Commenade, The Limiñanas – Hypnose en bas de gamme

The Limiñanas kennen we wel dat zijn Lionel en Marie, het psychrockechtpaar uit Perpigan. Pascal Commenade is voor ons een wat minder bekende naam, maar niet voor de Franse liefhebbers van het avantgardistische chanson.

Sind 1975 heeft monsieur Commenade tientallen albums doen verschijnen vaak in collaboratie met anderen waaronder het Duitse Faust en Lionel et Marie dus. Dit trio komt binnenkort met het album Boom Boom, de opvolger van Traité de guitarres triolectriques uit 2015. Hypnose en bas de gamme is de single die de kar moet trekken. En dat lukt aardig.

‘Bas de gamme’ kan twee dingen betekenen, goedkoop en lage kant/low end. Waarschijnlijk wordt hier het laatste bedoeld. Hypnose en bas de gamme  heeft wel iets van een sixties surf-instrumental, on acid.

Queen’s Pleasure – How Come

Nog eentje dan en dan houden we er mee op. How Come is het vierde nummer van het nieuwe Queen’s Pleasure album dat we oppikken. Het lijkt wel of we fan zijn!

En dat zijn we natuurlijk ook. De best geklede band van Nederland maakt de verwachtingen meer dan waard met de vooruitgeschoven tracks van het nieuwe album Shy Bairns Get Nowt. Met zijn stuwende opbouw, brutale refrein en fijnmazig gitaarwerk is ook How Come weer een superieure Neo-Britpop track. QP waagt in november de oversteek naar de UK, heilige grond voor de Amsterdammers. Hopelijk laten ze ze daar ook weer gaan.

Torres – Collect

Dat je Torres geen kunstjes moet flikken maakt ze meer dan duidelijk met nieuwe single Collect.

Een wraakzuchtige Torres komt eventjes afrekenen. Met wie of waarom laat ze  in het midden, maar een strofe als ‘Did I hit a nerve, I come here to collect’ laat weinig twijfel over de intenties van de zangeres. Haar wapen van keus is de elektrische gitaar. Die figureert prominent in de single en de clip.

Of miss Mackenzie Scott op de andere songs van haar zesde album ook zo boos is weten we eind januari wanneer What An Enormous Room uitkomt. De nieuwe Torres komt met de aanbeveling van Julien Baker van boygenius die de bio schreef.

Paceshifters – Runaway Child

Runaway Child begint met ritueel gezang van native Americans. Dat heeft een reden. De nieuwe single van Paceshifters gaat namelijk over het lot van inheemse kinderen in Canada.  Die werden tot ver in de vorige eeuw van hun ouders gescheiden en in katholieke heropvoedingskampen geplaatst. Daar werd hun eigen cultuur er met harde hand uit geramd. Misbruik, mishandeling en verwaarlozing waren aan de orde van de dag. Veel kinderen overleefden het  niet. Begin dit jaar heeft de Canadese regering na de vondst van een massagraf spijt betuigd en 2,8 miljard Canadese dollar schadevergoeding uitgekeerd aan de nabestaanden.

Heftig onderwerp dus, één waar zanger Seb Dokman persoonlijke betrokkenheid bij voelt. De broer van zijn opa is naar Canada geëmigreerd en daar met een inheemse vrouw getrouwd. Zo kwam Seb in contact met de inheemse cultuur. Sinds hij zelf vader is hakt zo’n verhaal er extra hard in. Het doorgaans onstuimige Paceshifters neemt wat gas terug op Runaway Child zodat de tekst goed verstaanbaar is.

Paceshifters viert dit jaar haar derde lustrum. Dat doen ze o.a. met deze sterke single en een optreden in de hoofdstad op 29 december.

The Murder Capital – Heart In The Hole

Aan de vooravond van hun Europese tour gooit The Murder Capital er snel nog even een nieuwe single uit. Nou ja snel, er is duidelijk hard en aandachtig gewerkt aan Heart In The Hole.

De Ierse post-punk band begon in de schaduw van Fontaines DC, maar wist zich daaruit snel te ontworstelen. Heart In The Hole begint bescheiden maar eindigt groots en meeslepend. Bijzonder zijn de breaks met sterk vervormde (kinder)stemmetjes. De release van de nieuwe single betekent dus niet dat er een nieuw album op uitkomen staat. Dat zou ook wel erg snel zijn na het nog geen jaar oude Gigi’s Recovery.

The Murder Capital is hier te zien op 12 oktober in de Oosterpoort in Groningen en de 14e in Tilburg tijdens het Here’s The Thing Festival.

julie – catalogue

Shoegaze, grunge en fuzz zijn sterk in opkomst de laatste tijd. Post-punk lijkt dus weer op zijn retour. Julie gooit die drie stijlen op een hoop en voegt er nog wat eigengereidheid aan toe.

Het resultaat mag worden gehoord en dat wordt het ook. In nog geen week al een dikke ton streams zal de band deugd doen. Julie is een trio uit L.A. waarvan de zangeres uiteraard niet julie heet maar Alex. Julie heeft nog geen album, maar dat zal niet lang meer duren. De band heeft namelijk onlangs getekend bij een major label.

Funfact. In plaats van een bio heeft de band op Spotify een recept gepost voor gemberbrood.

Small Crush – Rumbin’ Tummy

De losse delen, vlot liefdesliedje, lekker jengelende gitaren en kittige meisjeszang kennen we zo langzamerhand wel. Toch, de manier waarop Small Crush ze mixt klinkt fris en overtuigend alsof ze ze het allemaal zelf bedacht hebben.

Wat de Bay Area band anders net even maakt dan voorgangers en tijdgenoten is de heerlijk achteloze manier waarop Logan Hammon haar teksten zingt.  En hoe haar band heerlijk achter haar aan huppelt, als woensdagmiddag pupillen achter een bal aan.

Waar Small Crush ook voor waakt is ons geduld op de proef stellen. Rumblin Tummy duurt net iets meer dan 2 minuten en is daarmee nog geen eens het korstte nummer op het kakelverse Penelope album.

English Teacher – The World’s Biggest Paving Slab

Meestal pikken we plaatjes op in de week van release. The World’s Biggest Paving Slab van English Teacher heeft eerst even in de week gestaan.

Meer van hetzelfde dachten we eerst, maar daar zijn we dus op teruggekomen. De nieuwe single van de band uit Leeds blijkt bij nader gehoor toch niet onder te doen voor  Pinguin favorieten als A55, R&B of Good Grief. De gitaarriff is solide maar niet  spectaculair,  de zang van Lily Fontaine die in één adem moeiteloos overschakelt van zingen naar praten is dat wel. En het in galm gedrenkte refrein mag er ook zijn. Laat dat debuutalbum maar komen.

‘s Wereld’s grootste (stoep)tegel ligt overigens in het Engelse plaatsje Coine.

Eartheater – Crushing

Je kunt de naam, Eartheater op twee manieren lezen, aarde-eter of oor-theater. Het zal het eerste wel zijn, want één woord.

Het is hoe dan ook een passend enigmatisch alias voor een artiest wier muziek even raadselachtig is als haar artiestennaam. Volgens het burgerlijk wetboek heet ze Alexandra Drewchin, is ze geboren in Pennsylvania geboren en woont ze tegenwoordig in Queens, New Yorks. Eartheater is een artiest voor wie het woord eclectisch lijkt te zijn uitgevonden. Per album, ze heeft er nu vijf op haar naam staan wisselt ze van muzikale persoonlijkheid. Het recente Powders is misschien wel haar minst moeilijk toegankelijke. Of anders gezegd, haar meest radiovriendelijke wat overigens niet geldt voor alle songs op het album. Single Crushing is een triphop track met een heerlijk luie beat en zwoele violen. Alexandra croont een tekst over een geliefde met welhaast mythische krachten. Toch twijfelt ze of ze hem moet houden of dumpen.