Author: Flip van der Enden

Arcy Drive – Superbloomer 

Arcy Drive maakt rock van het ‘classic’ soort inclusief luchtgitaarsolo’s en aanstekerrefreinen. Zelf spreken ze over Attic-Rock, genoemd naar de plek waar ze oefenen en ook hun eerste EP hebben opgenomen. Die zolder bevindt zich in het dorpje Northport, onder de rook van NYC. Opvallend is dat de band geen enkele poging doet om hun songs fraaier te maken dan ze zijn. De nummers lijken ook zo goed als live te zijn opgenomen.

De New Yorkers zijn net twee jaar bezig. Over een eventuele toekomst als profs hebben ze waarschijnlijk nog niet nagedacht. Toch is nu al duidelijk dat deze hobby uit de hand gaat lopen. Vandaag verschijnt Beach Plum, een EP met daarop het opwindende Wicked Styley en nieuwe single Superbloomer. Die begint bescheiden, als een elektrische kampvuurliedje maar wakkert allengs aan tot een uitslaande brand.

Plannen voor een album of een tour zijn er nog niet. Eerst zijn er nog studies die moeten worden afgemaakt. Tenminste dat is het plan, maar het zou niet verbazen als er iets tussenkomt, succes bijvoorbeeld.

Ducks Ltd. – The Main Thing

Ducks Ltd is weer terug en jengelt en fladdert op The Main Thing weer net zo lekker a la The Smiths als 2 jaar terug op ex IJsbreker 18 Cigarettes, en debuutalbum Modern Fiction.

Het duo uit Toronto liet vorig jaar middels een serietje singles horen van wie ze de kunst nog meer hebben afgekeken. Dat bleken o.a. The Cure en The Feelies en The Jesus & Mary Chain te zijn. Je kunt slechtere voorbeelden bedenken. Dat het duo inmiddels ook zelf wel wat in hun mars heeft, maakt The Main Thing wel duidelijk. We hopen derhalve dat de nieuwe single een wegvoorbereider is voor een tweede album.

Library Card – Cognitive Dissonance

Het Rotterdamse Library Card heeft blijkbaar de memo gemist waarin staat dat praatpostpunk alweer passé is. En gelukkig maar, want anders hadden we Cognitive Dissonance moeten missen. En dat zou zonde zijn.

Library Card steekt Tramhaus naar de kroon en laat Lewsberg een poeppie ruiken met hun nieuwe single. Cognitive Dissonance is een in rockmal gegoten filosofisch en poëtisch betoog over de onvermijdelijkheid van tegenstrijdige opvattingen en emoties. Wij eenvoudige Pinguins zijn niet geëquipeerd om het relaas van Lot van Teylingen inhoudelijk te toetsen, maar het zou niet verbazen als ze er op kan afstuderen en misschien wel promoveren. Zelden was een bandnaam zo goed gekozen als Library Card.

Waar we wel een mening over hebben is de muziek. Die is krachtig en  opzwepend en zeker niet ondergeschikt. Mocht de memo de band alsnog bereiken mogen ze hem gerust negeren.

The Klittens – Universal Experience

All female indieband The Klittens laten eindelijk weer eens iets van zich horen. Yaël zingt het door het collectief geschreven Universal Experience, een strak en gedisciplineerd liedje, nu met sax appeal!

Een belangrijk deel van de kracht van The Klittens zit hem in hun samenzang. Zo fraai en soepel zoals zij hun stemmen kunnen vlechten doen maar weinigen hen na. Toch is en blijft The Klittens op de eerste plaats een gitaarband. Ook die afdeling laat zich van haar beste kant horen op Universal Experience.  

Kurt Vile – Another Good Year For The Roses

Het eerste goede jaar voor rozen waar Kurt naar verwijst is een countryklassieker van George Jones (ook vertolkt door Elvis Costello). Zeg je George Jones dan zeg je smartlap en dat is wat de nieuwe single van Kurt Vile is.

Net als George zingt Kurt dat zijn lief weg is en hij eenzaam en allenig achterblijft. Maar anders dan mister Jones neemt hij zich heilig voor zijn ‘shit together’ te krijgen. Another Good Year For The Roses is geen recht toe recht aan countryliedje, maar weer zo’n heerlijke loszand indie Americana rocksong waar meneer Vile het patent op heeft.

Kurt’s nieuwe single komt van iets dat hij zelf een EP noemt, maar met zijn speelduur van ruim een uur net zo goed een langspeelplaat genoemd kan worden. Back To The Moon is de titel. Producer van een deel van de songs waaronder deze single is de Britse singer-songwriter Cate Le Bon, die pas nog eenzelfde vriendendienst verrichte voor Wilco.

Mannequin Pussy – I Don’t Know You

I Don’t Know You had kunnen eindigen als gewoon een leuk liedje, maar ergens kwam iemand op het lumineuze idee om er een partij luidruchtige gitaren tegen aan te gooien waardoor het nummer plots naar een veel hoger plan werd getild.

We kennen Mannequin Pussy als een wat onevenwichtige band. Zo’n kan vriezen kan dooien gezelschap dat al vier albums uit heeft, maar nog geen enkel nummer dat echt beklijft. Dat is I Don’t Know You ook niet, maar het is wel een stap in de goede richting. Het zou best eens kunnen dat producer John Congleton de man is die het verschil gaat uitmaken.

Congleton heeft meer dan 200 producties op zijn naam staan in zo’n beetje alle denkbare genres, rappers, rockers, experimentalisten, kunstzangers, postpunkers en hitmakers. Je kunt het zo gek niet bedenken. Om een paar van zijn cliënten te noemen, Phoebe Bridgers, The Murder Capital, The War On Drugs en Eddie Vedder. Als hij Mannequin Pussy niet op kan stoten in de vaart der volkeren, wie dan wel?

talker – TWENTYSOMETHING

TWENTYSOMETHING van talker is een lekker brutaal liedje in het popunkidioom. De naam talker doet een band vermoeden, maar is feitelijk het speeltje van één iemand, Celeste Tauchar uit L.A.

Zij bracht in 2018 een eerste van inmiddels best wel veel singles en EP’s uit, die zeker niet slecht zijn, al helemaal niet als je van poppy singer-songwriters houdt. Zo raak als met TWENTYSOMETHING schoot ze echter nog niet eerder. Het is niet uit te sluiten dat dit rockende liedje een anomalie zal blijken en miss talker weer over gaat tot de orde van de dag, maar dat zou dus jammer zijn.   TWENTYSOMETHING  smaakt namelijk naar meer.

Het Zesde Metaal – Het Langste Jaar

Begin augustus overleed Tom Pintens aan een ongeneeslijke ziekte. 48 was hij nog maar. Met het heengaan van Pintens verloor België een van haar meest bijzondere en invloedrijkste muzikanten. De lijst van acts aan wie Tom zijn talenten leende is lang, maar vooral Roosbeef, Tamino en de leden van Zita Swoon zullen hem niet snel vergeten.

Tom maakte ook deel uit van Het Zesde Metaal dat de muzikale duizendpoot nu herdenkt met een lied om stil van te worden. Zanger Wannes Capelle schreef Het Laatste Jaar oorspronkelijk voor de herdenking van de sterfdag van een familielid en bracht het ten gehore op Tom’s begrafenis. Bijzonder is die Tom nog op Het Laatste Jaar te horen is. De pianopartij is van zijn hand.

Het zal overigens niet verbazen als Het Laatste Jaar een eigen leven gaat lijden en nog veel vaker op uitvaarten te horen zal zijn.  Zo treffend is de tekst, zo mooi de melodie.

 

 

Tapir! – My God

Voor een band die het atheïsme belijdt heeft Tapir! het opvallend vaak over goddelijke zaken. Hun debuut EP heet Act 1 (The Pilgrim), gevolgd door Act2 (Their God) en binnekort act 3 (The King of My Decrepit Mountain).  Tezamen vormen de drie delen het debuutalbum van de band uit Londen.

Nieuwe single My God gaat niet over (de christelijke) God per sé, maar over religie in het algemeen. De hogere macht waarnaar de mens zich richt voor duiding, troost of richting in zijn/haar ondermaans bestaan. Allemaal goed en waardevol, maar de tekst zou zijn doel missen als de vorm waarin Tapir! hun boodschap giet niet zo aansprekend zou zijn. My God is een klein, maar o zo fijn (f)luisterliedje. Alleen al de stem van Ike Gray is je entreegeld waard. En dan is er nog die mooie melodie en dat heerlijke koor.

Tapir! was een van onze tips op het Left Of The Dial festival, en nog beter dan we durfden hopen.

IDLES – Dancer feat. LCD Soundsystem

Als je als postpunkband een dansnummer hebt geschreven wie kan je dan beter vragen bij de uitwerking daarvan dan James Murphy en zijn befaamde LCD Soundsystem? Wat je noemt een transatlantische samenwerking.

Dancer is geen gewone dancetrack net zomin als IDLES een gewone postpunkband is of LCD een doorsnee dance-act. Het nummer begint met een vioolintro dat zo veel lijkt op dat van It’s A Man’s World van James Brown dat het niet anders dan een ode kan zijn aan mister dynamite.  Het is de start van een track die stuitert als een kangoeroe op een skippybal. Zanger Joe Talbot spoort de dansers aan met kreten als  ‘cheek to cheek and hip to hip’ daarbij gesteund door een koor dat niet geheel nuchter lijkt.

Dancer komt op het nieuwe, vijfde album van IDLES, TANGK, een co-productie van de band’s Mark Bowen, Nigel Goodrich van Radiohead en hip hop producer Kenny Beats. Releasedatum 16/2/24.