Author: Flip van der Enden

Coach Party – Be That Girl 

Onze op een na favoriete band van het eiland Wight heeft onlangs haar debuutalbum losgelaten met daarop alles singles en EP’s die de band dit jaar heeft doen verschijnen plus vijf nieuwe nummers.

Daarvan is Be That Girl het meest in het gehoor springend. Dat vinden Jess, Joe, Stephanie en Guy blijkbaar ook want ze hebben het nummer voorzien van een clip. Be That Girl is klassieke girl-pop, niet de sixties variant, maar die van de jaren 80 en 90 in de lijn van bands als the Pretenders en The Bangles. Be That Girl laat goed horen hoe snel Coach Party zich heeft ontwikkeld van de bevlogen amateurs van Really Ok On My Own tot begeesterde professionals. En ook wat een fijne zangeres Jess Eastwood wel niet is.

Steven Wilson – Rock Bottom 

Steven Wilson van Porcupine Tree heeft de release van zijn nieuwe soloalbum vooraf laten gaan door een tweetal singles die zo ingewikkeld waren dat alleen zijn grootste fans er op aansloegen.

Wij eenvoudig indie-volk raakten ervan van slag. Dus wie schetst enzovoort toen we albumtrekker nummer drie onder oren kregen. Het eerste dat opvalt is dat Steve de vocale honneurs dit keer deelt met de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. Samen zingen ze een classic rocksong die Ninet de ruimte geeft haar volle register in te zetten. Ze blijkt over een zeldzaam volume te beschikken. Vaak gaat luid zingen ten koste van subtiliteit en bezieling, maar Ninet weet zich en haar stem te beheersen. Met de gitaarsolo aan het slot begeeft Wilson zich op Pink Floyd terrein en zou je willen dat Rock Bottom veel langer zou duren dan een luttele vier minuten.

The Harmony Codex verschijnt op 29 september.

Marika Hackman – No Caffeine  

De tekst van No Caffeine, het eerste nieuwe nummer in vier jaar van Marika Hackman is een opsomming van praktische tips hoe je een paniekaanval kunt vermijden. Geen cafeïne is er een van.

De muziek van No Caffeine is lichter dan de tekst. Een huppel-hitje zal Marika niet snel schrijven. Dat zit niet in de aard van het beestje, maar de niets vermoedende (of niet Engelssprekende) luisteraar hoort een up beat nummer met drums voorin de mix, fantasievolle violen een zelfverzekerde zang.

De Brits-Finse singer-songwriter viert dit jaar haar tweede lustrum in de muziek. Ondanks een viertal albums waarvan drie met eigen werk is het haar nog niet gelukt het succes van haar doorbraakhit, een versie van Lykke Li’s I Follow Rivers te overtreffen. Een lot overigens dat ze deelt met Triggerfinger. Dat zegt echter weinig over de kwaliteit van haar eigen songs, maar veel over de smaak van het grote publiek.

Someone – Audrey

Er moet nog even wat tijd over heen gaan om het zeker te weten, maar Audrey zou wel eens het mooiste nummer van Someone tot nu toe kunnen blijken.

De nieuwe single van Tessa en haar partner in alles Darius Timmer is een pure dansen-met-je-ogen-dicht-popsong, zo fraai geproduceerd en rijk geïllustreerd dat Jeff Lynne er zijn petje voor zou afnemen. Of de heren van Air. De sfeer is sprookjesachtig of om een courant woord te gebruiken hallucinant.

De naam van Jeff Lynne doemt ook op vanwege de Beatle-eske cello’s. Die van Air door de synths die als vallende sterren door het muziekbeeld schieten. Vermeldenswaardig is ook de bijtende, half verborgen gitaarsolo aan het slot, die als addertje onder het gras nog even duidelijk maakt dat protagoniste Audrey nog wel wat levenslessen te wachten staat.

Extraa – Blue Jeans

Blue Jeans van Extraa is een heerlijk huppelpopliedje van Franse makelij.

Alix Lachiver zingt over een meisje dat op haar 15e ontdekt dat haar strakke spijkerbroek effect heeft op de garçons in haar omgeving. Veel moeite om haar accent te verhullen doet ze niet en gelukkig maar, want haar Franglais zorgt voor extra charme. Feitelijk is Blue Jeans een duet tussen Alix en gitarist Thomas Schweitzer die op de plekken waar je een refrein verwacht een solo te beste geeft. Extraa is niet nieuw, maar kwam niet eerder op de proppen met zo’n hitpotente chansonneke als Blue Jeans.

Money & The Man – Baby Come Over

Baby Come Over is de retestrakke nieuwe single van het Zwolse rockduo Money & The Man.

De jongste worp van zingende gitarist Henk Wisseling en drummer extraordinaire Ymtke Koekoek is spannend, slim en sexy. Stel je een mix voor van stadsgenoot Herman Brood met prime time Foo Fighters en je weet ongeveer in welke hoek je het zoeken moet.

Money & The Man rockt dit jaar 10 jaar aan de weg. Het zo mooi zijn als ze dit jubileum vieren met de release van een derde langspeler gevolgd door een tour langs plekken waar het geluid lekker hard kan en het bier rijkelijk stroomt.

HARU NEMURI – I Refuse

Waar Haru Nemuri (君島 悠奈, Kimishima Haruna), aan lijdt is niet duidelijk, ze zingt in het Japans. Maar dat er iets aan haar vreet maakt ze gedurende de drieënhalve minuut die I Refuse duurt wel duidelijk.

De vorm die de zangeres uit Yokohama heeft gekozen voor haar lijdensbericht is een mix van post hardcore en J-pop. D.w.z. een stop/start rocksong met snoeiharde gitaarerupties en militante drums, die sterk contrasteren met haar lieve kinderstemmetje. Tegen het eind laat Haru alle remmen los en zet ze het op een schreeuwen, en wel op zo’n manier dat ze doet denken aan een roemruchte en inmiddels hoogbejaarde landgenote.

Haru zal op 19 en 20 oktober te zien zijn op het Left Of The Dial Festival in Rotterdam.

Ratbag – rats in my wall

Ratbag is het alias van alleskunner en veeldoener Sophie Brown, die nu naast fotografie, beeldhouwen en mode ontwerpen ook muziek heeft ontdekt als uitlaatklep voor haar emoties en observaties.

Debuutsingle rats in my wall is een studie in auditieve paranoia. Ratbag zit alleen in haar kamer met een hoofd vol muizenissen. Boven het geroezemoes van de buren uit hoort ze plots geritsel in de muur. Of het echt ratten zijn of dat haar verbeelding haar parten speelt doet er niet toe. Bij de gedachte alleen lopen de huiveringen over haar rug. Ze slaakt een ijselijke gil, en dan wordt het stil op wat brommende bassen en een spookachtig kerkorgel na. Een indrukwekkende debuutsingle.

Islands – Headlines

Je mist meer dan je meemaakt, dat bleek maar weer eens toen we in onze archieven doken om te kijken of wel ooit wel een iets van het Canadese Islands hebben gedraaid. We vonden ISLAND en uiteraard Future Islands, maar geen Island met en s. Vreemd want de band heeft net hun negende album het daglicht doen zien.

En even prikken maakte duidelijk dat Headlines niet hun eerste voor onze doeleinden geschikte nummer is. Islands maakt het soort muziek dat we smartrock plegen te noemen, vernuftige muziek in de verte schatplichtig aan The Beatles, maar ook gevoed door acts als The Tubes, Sparks en Todd Rundgren.

Headlines bewijst ook dat Islands na negen albums nog steeds wel wat te vertellen heeft. Het nieuwe album is hun zelfs hun beste, lezen we in de comments op Youtube, maar dat is een fan aan het woord dus niet objectief. Wel objectief is de observatie dat we iets gemist hebben aan Islands, maar dat maken we nu goed.

UNIVERSITY – Notre Dame Made Out Of Flesh

Ook al schrijven ze hem met hoofdletters, UNIVERSITY blijft een wat onhandige naam voor een band. Er zijn er namelijk nogal veel van. Gelukkig laat een songtitel als Notre Dame Made Out Of Flesh zich wel makkelijk vinden.

Onze nieuwsgierigheid was namelijk nogal geprikkeld na het horen van Notre Dame Made Out Of Flesh. De single van UNIVERSITY is een vijf minuten durende punk-pop-emo-hardcore-garage-rock-explosie die voorbij raast met een tempo waar Max Verstappen een harde van zou krijgen. En ze kunnen nog spelen ook die vier Britten! Die lijken daarom óf al het een en ander op hun kerfstok te hebben óf heel lang te hebben geoefend voordat ze naar buiten traden. Of ze komen van het conservatorium dat kan ook. Dat zou ook de bandnaam verklaren. Maar Notre Dame Made Out Of Flesh is pas hun tweede single en dat zou je dus niet zeggen.

Ook UNIVERSITY staat op Left Of The Dial in Rotterdam en wel op vrijdag 20 oktober om tien voor elf in Rotown.