Author: Flip van der Enden

Tapir! – Gymnopédie

Gymnopédie is de titel van een beroemd pianostuk van Erik Satie (1866-1925), die je kunt zien als de grondlegger van de zeer populaire ‘mood’ piano stijl zoals beoefend door o.a. Ludovico Einaudi en Joep Beving.

Goede songtitel moet Ike Gray hebben gedacht, de initiator van het Engelse  Tapir!* Zijn Gymnopédie, dat behalve de titel in niets lijkt op de compositie van  Satie is een rijk gevulde indie-ballad in walstempo met synths, gitaren, cornet en Gray’s sonore stem. Heel anders dus dan die van Satie.

De tekst van Gymnopédie laat zich niet zo makkelijk samenvatten, maar het refrein – Because I’ve Been Told in Heaven, The Rooms Are Filled With Mice, There’s Breadcrumbs In The Bedsheets, And Jesus Has Head Lice‘ geeft aan in welke vreemde hoek je het moet zoeken. De vreemde tekst steekt scherp af bij de uiterst serieuze muziek die wel aan die van Radiohead doet denken. Dat de tong toch zit stevig in de wang zit, maakt de maffe clip duidelijk.   

Gymnopédie staat op de EP Act 2 (Their God) het tweede deel van een drieluik. Eerder verscheen al Act I (The Pilgrim). Deel 3 volgt nog.  Tapir! is een bijzondere ervaring zoals te zien in de recent online verschenen State 51 Factory Session. Behalve de band zie je balletdansers, mime-acteurs en een surrealistisch decor.  Dus zorg dat je er bij bent en vooraan staat als Tapir! op 19 oktober hun dingen komen doen tijdens het Left Of The Dial Festival in Rotterdam. De band staat gepland om 23.20 in Arminius.

*niet te verwarren met de Duitse stoner band Tapir, dat je zonder ! schrijft.

GUPPY – Texting & Driving  

Humor en muziek is meestal een moeilijke combinatie. Een grap moet je nou eenmaal niet te vaak horen. GUPPY komt er echter goed mee weg met nieuwe single Texting & Driving.

Verpakt in een B52’s-achtig liedje zingt het kwartet (m/v) uit L.A. over een andere combinatie die lastig ligt. Ondanks drie albums in de buidel is het Ian, J, Kabir en Marc nog niet gelukt om veel tam tam te veroorzaken. Maar wat niet is zou best wel een kunnen komen met Texting & Driving dat werd geproduceerd door Sarah Tudzin van Illuminati Hotties.

Coach Party – Be That Girl 

Onze op een na favoriete band van het eiland Wight heeft onlangs haar debuutalbum losgelaten met daarop alles singles en EP’s die de band dit jaar heeft doen verschijnen plus vijf nieuwe nummers.

Daarvan is Be That Girl het meest in het gehoor springend. Dat vinden Jess, Joe, Stephanie en Guy blijkbaar ook want ze hebben het nummer voorzien van een clip. Be That Girl is klassieke girl-pop, niet de sixties variant, maar die van de jaren 80 en 90 in de lijn van bands als the Pretenders en The Bangles. Be That Girl laat goed horen hoe snel Coach Party zich heeft ontwikkeld van de bevlogen amateurs van Really Ok On My Own tot begeesterde professionals. En ook wat een fijne zangeres Jess Eastwood wel niet is.

Steven Wilson – Rock Bottom 

Steven Wilson van Porcupine Tree heeft de release van zijn nieuwe soloalbum vooraf laten gaan door een tweetal singles die zo ingewikkeld waren dat alleen zijn grootste fans er op aansloegen.

Wij eenvoudig indie-volk raakten ervan van slag. Dus wie schetst enzovoort toen we albumtrekker nummer drie onder oren kregen. Het eerste dat opvalt is dat Steve de vocale honneurs dit keer deelt met de Israëlische zangeres Ninet Tayeb. Samen zingen ze een classic rocksong die Ninet de ruimte geeft haar volle register in te zetten. Ze blijkt over een zeldzaam volume te beschikken. Vaak gaat luid zingen ten koste van subtiliteit en bezieling, maar Ninet weet zich en haar stem te beheersen. Met de gitaarsolo aan het slot begeeft Wilson zich op Pink Floyd terrein en zou je willen dat Rock Bottom veel langer zou duren dan een luttele vier minuten.

The Harmony Codex verschijnt op 29 september.

Marika Hackman – No Caffeine  

De tekst van No Caffeine, het eerste nieuwe nummer in vier jaar van Marika Hackman is een opsomming van praktische tips hoe je een paniekaanval kunt vermijden. Geen cafeïne is er een van.

De muziek van No Caffeine is lichter dan de tekst. Een huppel-hitje zal Marika niet snel schrijven. Dat zit niet in de aard van het beestje, maar de niets vermoedende (of niet Engelssprekende) luisteraar hoort een up beat nummer met drums voorin de mix, fantasievolle violen een zelfverzekerde zang.

De Brits-Finse singer-songwriter viert dit jaar haar tweede lustrum in de muziek. Ondanks een viertal albums waarvan drie met eigen werk is het haar nog niet gelukt het succes van haar doorbraakhit, een versie van Lykke Li’s I Follow Rivers te overtreffen. Een lot overigens dat ze deelt met Triggerfinger. Dat zegt echter weinig over de kwaliteit van haar eigen songs, maar veel over de smaak van het grote publiek.

Someone – Audrey

Er moet nog even wat tijd over heen gaan om het zeker te weten, maar Audrey zou wel eens het mooiste nummer van Someone tot nu toe kunnen blijken.

De nieuwe single van Tessa en haar partner in alles Darius Timmer is een pure dansen-met-je-ogen-dicht-popsong, zo fraai geproduceerd en rijk geïllustreerd dat Jeff Lynne er zijn petje voor zou afnemen. Of de heren van Air. De sfeer is sprookjesachtig of om een courant woord te gebruiken hallucinant.

De naam van Jeff Lynne doemt ook op vanwege de Beatle-eske cello’s. Die van Air door de synths die als vallende sterren door het muziekbeeld schieten. Vermeldenswaardig is ook de bijtende, half verborgen gitaarsolo aan het slot, die als addertje onder het gras nog even duidelijk maakt dat protagoniste Audrey nog wel wat levenslessen te wachten staat.

Extraa – Blue Jeans

Blue Jeans van Extraa is een heerlijk huppelpopliedje van Franse makelij.

Alix Lachiver zingt over een meisje dat op haar 15e ontdekt dat haar strakke spijkerbroek effect heeft op de garçons in haar omgeving. Veel moeite om haar accent te verhullen doet ze niet en gelukkig maar, want haar Franglais zorgt voor extra charme. Feitelijk is Blue Jeans een duet tussen Alix en gitarist Thomas Schweitzer die op de plekken waar je een refrein verwacht een solo te beste geeft. Extraa is niet nieuw, maar kwam niet eerder op de proppen met zo’n hitpotente chansonneke als Blue Jeans.

Money & The Man – Baby Come Over

Baby Come Over is de retestrakke nieuwe single van het Zwolse rockduo Money & The Man.

De jongste worp van zingende gitarist Henk Wisseling en drummer extraordinaire Ymtke Koekoek is spannend, slim en sexy. Stel je een mix voor van stadsgenoot Herman Brood met prime time Foo Fighters en je weet ongeveer in welke hoek je het zoeken moet.

Money & The Man rockt dit jaar 10 jaar aan de weg. Het zo mooi zijn als ze dit jubileum vieren met de release van een derde langspeler gevolgd door een tour langs plekken waar het geluid lekker hard kan en het bier rijkelijk stroomt.

HARU NEMURI – I Refuse

Waar Haru Nemuri (君島 悠奈, Kimishima Haruna), aan lijdt is niet duidelijk, ze zingt in het Japans. Maar dat er iets aan haar vreet maakt ze gedurende de drieënhalve minuut die I Refuse duurt wel duidelijk.

De vorm die de zangeres uit Yokohama heeft gekozen voor haar lijdensbericht is een mix van post hardcore en J-pop. D.w.z. een stop/start rocksong met snoeiharde gitaarerupties en militante drums, die sterk contrasteren met haar lieve kinderstemmetje. Tegen het eind laat Haru alle remmen los en zet ze het op een schreeuwen, en wel op zo’n manier dat ze doet denken aan een roemruchte en inmiddels hoogbejaarde landgenote.

Haru zal op 19 en 20 oktober te zien zijn op het Left Of The Dial Festival in Rotterdam.

Ratbag – rats in my wall

Ratbag is het alias van alleskunner en veeldoener Sophie Brown, die nu naast fotografie, beeldhouwen en mode ontwerpen ook muziek heeft ontdekt als uitlaatklep voor haar emoties en observaties.

Debuutsingle rats in my wall is een studie in auditieve paranoia. Ratbag zit alleen in haar kamer met een hoofd vol muizenissen. Boven het geroezemoes van de buren uit hoort ze plots geritsel in de muur. Of het echt ratten zijn of dat haar verbeelding haar parten speelt doet er niet toe. Bij de gedachte alleen lopen de huiveringen over haar rug. Ze slaakt een ijselijke gil, en dan wordt het stil op wat brommende bassen en een spookachtig kerkorgel na. Een indrukwekkende debuutsingle.