Author: Flip van der Enden

The Big Moon – 2 Lines

The Big Moon vindt dat hun in oktober vorig jaar verschenen, 3e album Here is Everything wat onderbelicht is gebleven. Wij zijn het met hen eens en steunen de meiden door het openingsnummer van dat album te gaan draaien.

2 Lines is een weemoedig werkje met fraaie (samen)zang en potent gitaarwerk. Niks meer en niks minder. Even ter opfrissing van de geheugens. The Big Moon gooide hoge ogen in de Graadmeter met een paar tracks van hun Walking Like We Do album uit 2020. Your Light is zelfs een bonafide Pinguin classic.

Het vrouwelijke viertal onder aanvoering van Juliette Jackson resideert in Londen en viert volgend jaar haar tweede lustrum. Naast sterke melodieën schrijft Juliette ook eerlijke teksten over hoe haar leven is veranderd nu ze net haar eerste kind heeft gekregen.

 

PS. de clip is een live uitvoering met groot dameskoor, kippenvel.

Ben Howard – Could’t Make It Up

Ben Howard is een man die stilstaan ervaart als achteruitgaan. Verwacht van hem dus geen herhaling van zetten, maar altijd iets nieuws. Ben is de man die weigerde zijn hits te spelen omdat hij er op was uitgeluisterd.

Was zijn vorige album een nogal introverte affaire met bewust kleingehouden liedjes op nieuwe single Could’t Make It Up horen we heer Howard op standje pop. Alleen de doorgewinterde fans zullen in deze verzorgde productie meteen de man herkennen die debuteerde met onstuimige in traditionele folk gewortelde kampvuursongs.

Even wennen dus, maar de fans zijn dus wel wat gewend en bereid Ben te volgen op al zijn muzikale avonturen. Het bijbehorende album heet Is It? en staat voor 16 juni. Op 19 en 20 juni staat heer Howard in Koninklijk Theater Carré. Waarschijnlijk zal hij dan ook Could’t Make It Up spelen, maar zeker weten doe je het bij hem dus nooit.

Nusantara Beat – Djanger

Nusantara Beat is een band/project van een club (ex) studenten van de popafdeling van het Amsterdamse conservatorium. Ze vonden elkaar vonden in hun Indonesische achtergrond.

We herkennen o.a. de zangeres van EUT, de drummer van Jungle By Night en de bassist van POM; ervaren en geschoolde muzikanten dus. Dat verklaart de kracht en pracht van hun debuutsingle. Djanger is een zacht groovende, licht psychedelische bewerking van een oud Balinees volksliedje. Denk Altin Gün dringt zich op, maar dan (heel) anders.

Nusantara Beat treedt veelvuldig op, en als het goed is hoeven we niet al te lang te wachten op een eerste album.

PJ Harvey – A Child’s Question, August

PJ Harvey was al een tijdje aan het teasen op de social media, maar afgelopen woensdag is dan eindelijk het definitieve bewijs verschenen dat haar tiende album inderdaad klaar voor release is.

I Inside the Old Year is de opvolger van The Hope Six Demolition Project uit 2016. Het schijnt dat PJ last heeft gehad van een writers block, en dat de opname van haar nieuwe album heel wat voeten in aarde heeft gehad. Daar is op A Child’s Question, August weinig van te merken. De comeback-single is een mystiek luisterlied over liefde en lijden. Als vanouds bestaat het productie team uit Flood en John Paris. De beoogde releasedatum voor PJ’s nieuwe project is 7 juli. Over eventuele optredens is nog niets bekend.

Des Rocs – Never Ending Moment

Des Rocs begeeft zich op het classic rockpad met nieuwe single Never Ending Moment. De combi van akoestische en elektrieke gitaren doen sterk aan The Who denken ten tijde van Tommy en Who’s Next.

Misschien heeft Des niet eens door dat hij aansluit bij een traditie, maar zijn producer vast wel. Dat is Alain Johannes, die zijn sporen verdiende achter de mengtafel bij o.a. Queens Of The Stone Age. Des – echte naam Daniel Rocco –  gooit zoals altijd weer zijn hele hebben en houwen in de 4 minuten die het nummer duurt.

Hij heeft ook een nieuw label, Sumerian Records dat gespecialiseerd is in extraverte artiesten die niet alleen hard maar ook luidruchtig aan de weg timmeren zoals daar zijn Meg Myers, Poppy, Smashing Pumpkins en Palaye Royal. Details over album volgen.

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Counsil Skies

Noel Galagher‘s post Oasis carrière wisselvallig noemen is een understatement. Maar elke keer als je meent alle hoop te moeten opgeven, komt hij toch weer met een song op de proppen die je doet geloven dat hij nog niet helemaal is uitgespeeld.

Sterker nog, misschien schuilt er nog wel een klassiekertje of twee in hem. Of Counsil Sky er een is voor de eeuwigheid kunnen we natuurlijk pas over een tijd vaststellen, maar dat het een van de betere tracks in tijden is van de oudere Gallagher broer durven we nu al wel te beweren. Zoals de beste tracks is Counsel Skies zo’n nummer dat lijkt alsof het altijd al heeft bestaan.

Het titelnummer van Noel’s vierde soloalbum is klassieke Britse poprock. Het opvallends is misschien wel hoe goed Noel in de loop der solojaren is gaan zingen. Hij mist de snarl van zijn broertje, maar wat stembereik betreft doet hij niet meer voor hem onder. Kortom nog even niet afschrijven deze High Flying Bird

The Last Dinner Party – Nothing Matters

Staat Nothing Matters, de debuutsingle van The Last Dinner Party op ontploffen gewoon omdat het zo’n ontzettend aanstekelijk liedje is? Of speelt het veelvuldig gebruik door de dames van het Engelse woord voor voortplanten ook een rol? Lekker controversieel en zo.

‘And you can hold me Like he held her And I will fuck you Like nothing matters And you can hold me Like he held her And I will fuck you Like nothing matters’.

Dit soort bloemrijk taalgebruik hoor je doorgaans, maar zelden buiten de hip hop. Onze Britse en Amerikaanse collega’s zullen Nothing Matters dan ook niet snel draaien in deze vorm. Van een boycot is echter nog nooit een band slechter geworden. Bandnaam, The Last Dinner Party –het laatste avondmaal- is overigens ook niet helemaal gespeend van controverse. Enige punkattitude kan de dames dus niet worden ontzegt.

Het gezelschap uit Londen is ook niet over één nacht ijs gegaan. Nothing Matters is weliswaar hun eerste single, live draaien ze al een paar jaar mee. Zo waren ze eerder deze maand nog te zien op Motel Mozaique. Op Youtube staan zelfs een paar complete concerten. Daar zie je dat Nothing Matters misschien hun meest in het oor springende nummer is, maar zeker niet hun enige sterke. ook zie je dat Abigail Morris (zang), Georgia Davis, (bas) Lizzie Mayland (gitaar), Emily Roberts (gitaar), Aurora Nishevic (keyboards) en een onbekende drummer met aanstekelijk plezier spelen.

Bij die goede voorbereiding hoorde ook een zoektocht naar de juiste producer. Die vonden ze in de persoon van studioveteraan James Ford. Je kent hem wel van zijn werk met Arctic Monkeys, Gorillaz, Foals en nog een hele rits andere platinum selling artiesten. We durven daarom met een gerust hart te beweren dat we nog veel gaan horen van The Last Dinner Party.

 

Emile Mosseri – Oklahoma Baby

Geen voor de hand liggende hit, wel steengoed onze eerste kennismaking met Emile Mosseri.

Eerste kennismaking suggereert misschien dat meneer Mosseri of een beginner is of iemand die nog niet boven is komen drijven.  Iemand met een Oscarnominatie op zak en die o.a. Angel Olsen, Hand Habits en acteur Jonah Hill tot zijn fans mag rekenen is noch een beginner noch miskend.

In de filmwereld is Mosseri is dus al een redelijk grote naam, in de onze waarschijnlijk binnenkort ook. Hij is druk doende met de opnamen van zijn debuut als soloartiest. Voorproefje Oklahoma Baby overtuigt op alle fronten. Het is een zich constant ontwikkelend nummer dat door Mosseri‘s bijna getergd klinkende ad-libs tot een emotioneel hoogtepunt wordt gestuwd.

 

Iguana Death Cult – Oh No

Als je wilt weten hoe een kruising tussen De Staat en King Gizzard zou klinken, -en wie wil dat niet luister- dan eens naar Oh No, de nieuwe single van Iguana Death Cult.

Het is echter niet zo dat de Iguana’s een snelweg naar succes denken te hebben gevonden door de kunst van anderen af te kijken. De band heeft altijd al uitgeblonken in het versnellen en vertragen van hun vaak averechtse songs. Alleen zijn ze daar onderhand zo virtuoos in geworden dat ze zich nu kunnen meten met de allergrootsten.

Oh No is geïnspireerd door Jan Cremer, de vaderlandse auteur en beeldend kunstenaar die zelfpromotie tot kunst verhief met zijn boek Ik Jan Cremer (1964). De tekst van de hand van Cult-leider Jeroen Reek is natuurlijk ironisch. Zoals ieder (wel)denkend mens is hij een geboren twijfelaar. Oh No komt van Echo Palace, het derde album van de Rotterdammers.

Pale Puma – Cigarette Still Burns

Django Duijns is de primus inter pares van het Amsterdamse Pale Puma. Hij schrijft en zingt de sterke songs. Maar wat Cigarette Still Burns deed opvallen in release-waterval die wekelijks over ons wordt uitgestort was het fraaie gitaarspel van Rosie Derksen.

Haar klaterende gitaar verlicht ook de andere nummers van Pale Puma en is dus een stijlkenmerk van de band. Pale Puma is overigens nog maar drie nummers jong. Er wordt hard gewerkt aan een eerste album. Dat gebeurt onder waakzaam oor van Marien Dorleijn van Moss. Het zal dan ook niet verbazen dat het  debuutalbum van Pale Puma uit gaat komen op Excelsior Recordings.