Author: Flip van der Enden

BC Camplight – The Last Rotation Of Earth

Nieuwe BC Camplight single, The Last Rotation Of Earth is een rijkelijk georchestreerd en ambitieus opgezet nummer over de dag des oordeels, niet de religieuze, of de ecologische, maar een amoureuze laatste dag.

Na 9 jaar samen zei zijn geliefde plotseling adieu. Alsof de aarde stilstond, zo ervoer BC, echte naam Brian Christinzio (New Jersey 1979) die rampendag. Een a-tonale gitaarsolo illustreert zijn verwarring. Voor wie nog twijfelt aan de schok die de breuk veroorzaakte laat hij The Last Rotation Of Earth eindigen met een explosie, of is het een implosie? Maar hij heeft het overleefd en kan het dus navertellen. Op 12 mei verschijnt het gelijknamige album.

Jimmy Diamond – Chase The Moon

Jim ‘Diamond’ Zwinselman komt meteen ter zake op nieuwe single Chase The Moon. Niks geen intro gelijk zingen alsof hij haast heeft.

Dat heeft hij dus niet, wel de drang om gehoord te worden.  Dat is een prima eigenschap voor een artiest zeker als hij/zij ook nog eens iets te vertellen heeft. En dat heeft de uit Lemele in Overijssel afkomstige Jim. Eigenlijk moeten we het hebben over Jimmy Diamond, want het betreft een band/trio. Weliswaar met een duidelijke leider, maar toch.

Hun nieuwe single, de achtste sinds 2020 is een ambitieuze maar geslaagde song in een stijl die het midden houdt tussen Americana en droompop. Met name het einde van de lange versie van Chase The Moon is sfeervol en impressionistisch.

Wat weten we van Jimmy Diamond, behalve dat ze goed bezig zijn? Nog niet heel veel, behalve dat Jim ook actief is/was als gitarist in De Bökkers, Boogie Monsters en de Europese opstelling van het Amerikaanse Strand Of Oaks, en derhalve kan bogen op heel wat ervaring. Dat is één reden dat Chase The Moon zo -excusez les mots- onhollands goed klinkt, de ander is dat Jim het nummer produceerde samen met Kevin Ratterman, producer van o.a. Madrugada en My Morning Jacket.

Klik hier voor de concertagenda van Jimmy Diamond

Mozart Estate – Relative Poverty

Mozart Estate verpakt een serieus onderwerp, armoede in een vrolijk liedje; een rock ‘n’ roll pastiche met doo wop koortjes, boogie-woogie piano en een very old skool  synthesizersolo.

De zanger zingt dat hij moet rondkomen van ‘a tenner’ 10 pond, iets meer dan 11 euro dus per dag. Er zijn mensen die minder te makken hebben, maar een vetpot is het zeker niet. Die ferm in de wang geplaatste tong zit in elk liedje van Mozart Estate, dat door Lawrence Hayward in het leven is geroepen als tegenpool van zijn vorige bands Felt en Denim. Hayward wilde af van de constante druk om hits te moeten scoren.

De naam Mozart Estate mag dan nieuw zijn, de band is dat niet. Die debuteerde al in 2018 als GoKart Mozart. Geheel volgens plan heeft de Estate nog nooit een hit gescoord. Maar helemaal genegeerd zijn ze ook weer niet. Daarvoor zijn songs als When Your Depressed, We’re Selfish And Lazy And Greedy en Relative Poverty te grappig en goed gemaakt.

Feeble Little Horse – Tin Man

‘Je moet een band beginnen, dan kan daarin je hart luchten over je mannen’, was het advies van vader Slocum aan dochter Lydia.

Het bestaan van Feeble Little Horse hebben we dus eigenlijk te danken aan een verstandige ouder. Lydia rekruteerde haar bandleden in het collegecircuit van Pittsburg. Nu staan de vrienden ingeschreven aan de universiteit van New York, maar of er veel van studeren gaat komen valt te bezien.

Album 2 van Feeble Little Horse is klaar voor release. Was hun debuut een verkapt solo-album van miss Slocum, Girl With Fish is echt groepswerk. De songs werden heen en weer geketst tot iedereen tevreden was. En het hele productieproces hielden ze weer in eigen handen. Dat was de deal met de platenmaatschappij; volledige artistieke vrijheid.

Eerste single, Tin Man belooft veel goeds. Het is net zo’n shoegazerig aan anarchie grenzend gitaarnummer als Graadmeter hit Chores, maar veel geproduceerd. Onveranderd is de laconieke welhaast dodelijke manier waarop Lydia weer een menneke op zijn nummer zet.

9 juni volgt het album.

Declan Welsh and The Decadent West – King Of My Head

Declan Welsh and The Decadent West wordt heel snel heel goed. Het zou niet verbazen als King Of The Road de Schotten een deal bij een major label gaat opleveren en misschien wel een onvervalste hit.

De nieuwe single is in ieder geval hun ‘potentste’ nummer tot nu toe. We horen een sterke opbouw met spannende details en sporen van U2 en Radiohead en een vleugje Stone Roses. Maar vooral een band die blaakt van het zelfvertrouwen.

King Of My Head komt van het tweede album van mister Welsh en zijn kompanen, dat in september uitkomt. Dat duurt dus nog even. Waarom dan nu al een single? Waarschijnlijk kon de band gewoon niet wachten om alvast een tipje van de sluier op te lichten.

Spinvis – Paradijs

Bijna vrolijk klinkt Spinvis op nieuwe single, Paradijs. Bijna, maar niet helemaal.

Erik de Jong zou Spinvis niet zijn als het vlotte tempo geen tekst zou dragen over de gelopen race die het leven telkens weer blijkt te zijn. Ook wie hoopt op verlichting in het hiernamaals wacht teleurstelling, want zelfs in het Paradijs is trouble. Die boodschap te laten bekrachtigen door een gospelkoor(tje) is een vondst.

Het nieuwe album van Spinvis heet Be-Bop A Lula en is vanaf 7 april verkrijgbaar op alle mogelijke manieren.

Mood Bored – Lucky

Mood Bored neemt verder afstand van de concurrentie en een stap richting  eeuwige roem met alweer een schitterende single.

De derde release van het Tilburgse trio is een zacht rockende popsong die rustig opbouwt naar een verlossende gitaarsolo. Voor de gitarist mag afsluiten heeft Myrte Driesenaar je op het verkeerde been gezet door heel liefelijk te zingen over het soort partner dat je niemand toewenst. Extra punten ook voor het feit dat Lucky anders klinkt dan Easy Going en Pour Into me, maar toch onmiskenbaar  het werk van is Mood Bored.

Do Nothing – Happy Feet

Post-punk neemt vele vormen aan. De muziek van het uit Nottingham afkomstige Do Nothing lijkt gemaakt naar model van een band die al post-punk bezig was toen punk nog helemaal nieuw was, David Byrne’s Talking Heads.

In de praktijk betekent dat licht neurotische gitaarmuziek met erudiete teksten. Zo gaat Happy Feet niet over Pinguins, zanger Chris Baily zegt dat hij de film zelfs nooit gezien heeft, maar over de kwetsbare positie waarin een kunstenaar zich begeeft als hij/zij voor het voetlicht treedt. In geval van Do Nothing dus muziek uitbrengen.

Baily en band hoeven zich geen zorgen te maken, de receptie van Happy Feet is over het algemeen zeer positief. Het versterkt het algemeen gedragen vertrouwen dat Do Nothing opbouwde met eerdere releases. Het zou mooi zijn als het door Andy Savours (Black Country New Road, My Bloody Valentine) geproduceerde en Oli Barton Wood (Porridge Radio, Nilüfer Yanya) gemixte Happy Feet de opmaat is naar een eerste album.

Ps. Leuke clip ook!

Socks;SportsSocks – Talking To Myself

Socks;SportsSocks maakt net zulke eigenaardige muziek als hun naam doet vermoeden.

Om in sportsferen te blijven: nieuwe single Talking To Myself stuitert als een pingpongballetje, terwijl de zanger zingt alsof hij verslag doet van een biljardwedstrijd. Op het slot na dan, dan laat de band zijn punkverleden nog even doorschemeren.

Socks;SportsSocks is momenteel druk bezig met de opname van een nieuwe EP. Releasedatum is er nog niet wel een titel. De opvolger van debuutEP, People Singing About People gaat More Songs About Phones and Happiness heten.

snake eyes – no one is truly cool

Het recalcitrante Britse punkrocktrio snake eyes volgt oud Breekijzer 40 winks op met een prettrack die weer zo goed is dat we hem maar weer tot Breekijzer hebben gebombardeerd.

De boodschap moge duidelijk zijn, no one is truly cool en zo is het. De gitaren staan weer op scherp, bas en drums zijn weer doorgeladen. Ondertussen deelt frontman Jim Heffy zijn door schade en schande opgedane levenswijsheden. Na iets meer dan 2 minuten zijn staan we alweer buiten. Kort dus, maar krachtig.