Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Marble Boy – Made Up Paradise

Op Made Up Paradise komt Marble Boy uit de verf als een leerling van de Mac DeMarco school voor laid back , lo fi wegdroompop.

Marble Boy is voor ons een nieuwe naam dus we moesten even op zoek naar het wie, waar en waarom. Google leert ons dat er nog een Marble Boy is, in Rusland. Die boy is overigens een girl. Er bestaat ook een boek dat The Marble Boy heet. En er is een piercingsbedrijf dat marble boys aanbied, oor/neusringetjes met blauwe kraaltjes voor vrouwen die zwanger zijn van een jongetje. Maar we drijven af. Als we kijken wie Made Up Paradise heeft geschreven zien we de naam Daan Frieling. En die kennen we. Van The Koalaz, een psychedelische reggaeband die toevallig binnenkort in de Paradiso te zien zal zijn. Misschien een ideetje voor Marble Boy om het voorprogramma te doen. Hij is er toch.

Theory Of A Deadman – Ambulance

Aan de bandnaam kan je aflezen dat Theory Of A Deadman niet gespeend is van ambitie, maar de mannen uit North Delta, een slaperig stadje in de Canadese provincie British Columbia beloven niks wat ze niet kunnen waarmaken.

Zes albums geleden deed TOAD voor het eerst van zich spreken met hun werkzame mengelmoes van pop, rock, metal en een vleugje country. Aan dat rijtje beoefende genres kan nu ook rap worden toegevoegd, want rappen is wat frontman Tyler Connolly doet op nieuwe single Ambulance. Denk echter niet dat Theory flirt met hip hop, daar steken de ritme sectie en de afdeling gitaar een stokje formaat balk voor.

Dinosaur zo heet het album waarvoor Ambulance reclame maakt en later dit jaar zal worden uitgebracht door Roadrunner Records.

Robin Kester – Infinity Song

Laat je niet misleiden door het vlotte tempo van Infinity Song. Achter de tot dansen dwingende beat gaat een droevig lied schuil. Tenminste dat vermoeden hebben we.

De zang zit diep in de muziek, maar strofes als ‘nothing’s really changed’ en ‘where to begin’ laten weinig aan de verbeelding over. En we kennen Robin Kester natuurlijk zolangzamerhand wel. Haar forte is het onbeantwoorde liefdeslied. Er zijn van die zangeressen die kunnen gewoon niet luchtig klinken. Dusty Springfield is er zo een, en Robin dus ook. Maar het werkt als een tierelier, die omfloerste zangpartij tegen een decor van hitsige synths en grootse gitaren.

Infinity Song komt van Robin‘s nieuwe album, Honeycombe Shades (24/2) dat ze net als haar debuut maakte met de geïnspireerde assistentie van Moss mainman Marien Dorleijn.

DIRK. – No

Met No laat het Belgische DIRK. horen ook met het vlottere werk goed uit de voeten te kunnen.

De derde en waarschijnlijk laatste voorloper van het Idiot Paradiso album is een energieke rocker met een refrein waar je als het eenmaal is ingedaald moeilijk van afkomt. Aan solo’s doen de DIRK.‘s niet, aan tierelantijnen ook niet. Net als de titel is No een kort en krachtig statement van een band die de top van zijn kunnen nadert. Album volgt op 3 maart.

Optredens zijn er op 22/3 in de Muziekgieterij in Maastricht, de 23ste in Altstad, Eindhoven, de 24ste in Rotown, Rotterdam en hopelijk deze zomer op een (of meer) van onze festivals.

The Skinner Brothers – Skippin’ On The Cream

B-Side staat er achter Skippin’ On The Cream, een van de drie nummers die The Skinner Brothers in de laatste week van 2022 het licht lieten zien. Het is alleen niet duidelijk waarvan.

Maar als Skippin’ On The Cream de B-kant is, zouden we de A-kant wel eens willen horen. Dat moet dan wel een uitermate sterk nummer zijn, want de B-kant is bepaald niet voor de poes. We kennen The Skinner Brothers als een zooitje ongeregeld uit Londen dat zelden saaie en bij tijd en wijle zeer goede nummers op ons loslaat. Skippin’ On The Cream valt dus in die laatste categorie. Op het derde nummer van The Skinner Brothers dat onze playlist haalt rockt de band alsof ze onder invloed zijn, van The Stones ten tijde van Exile On Mainstreet. De band van Zachary Skinner zwemt nu een jaar of vijf tegen de stoom in, maar de dag dat de band komt bovendrijven komt snel dichterbij!

Motive Black – Caged

Motive Black een is inwisselbaar behalve Elena Justin. Zij is boegbeeld, baas en co-auteur van alle songs van de ‘band’.

Elena heeft haar native New York verruild voor de poel des verderf die Los Angeles heet. Daar ook ontmoette ze Nick Rowe, een man met een ellenlange staat van dienst, voornamelijk als opnametechnicus en dan vooral voor poppy acts als Madonna, Charlie CXC en HAIM. Als je dit rijtje namen ziet zou je een verkeerd beeld kunnen krijgen van wat Elena en Nick samen uitvreten.

De muziek van Motive Black is namelijk nogal hard, zeg maar gewoon metal. Niet niet radiovriendelijk, maar er zijn niet veel radiostations waar ze dit soort herrie laten horen. Elena moet dan ook een flinke keel opzetten om boven de muur van gitaren, bas en drums uit te komen. Die drums worden trouwens mishandeld door niemand minder dan Ray Luzier van Korn.

Motive Black komt nog maar net kijken, Caged is pas hun vijfde liedje. De band spaart voor een album en hoopt nog voor de lente genoeg nummers te hebben. Wordt dus vervolgd.

Gretel Hänlyn – Today (Can’t Help But Cry)

Laten we het jaar met een hit beginnen. De eerste IJsbreker van het nieuwe jaar gaat op naam van de inmiddels niet meer onbekende Gretel Hänlyn.

Madeleine Haenlein -zoals ze volgens haar paspoort heet, kwam op de valreep van het oude jaar met een nieuwe single, die wel eens haar grote doorbraak zou kunnen betekenen. We houden wat slagen om de arm omdat Today (Can’t Help But Cry) geen inkoppertje is.

Ten eerste is daar Gretel’s aparte stemgeluid. Door een ernstig ongeluk zingt ze een paar octaven lager dan de meeste van haar seksegenoten. Ten tweede is Today een onconventioneel nummer dat het meer van de kracht van de uitvoering moet hebben dan van een conventionele songstructuur. Het is even zoeken naar een refrein.

De drive van de performance weerspiegelt de storm van emoties die opsteekt als wens en werkelijkheid met elkaar botsen en een relatie onherroepelijk ten einde loopt. Gretel bracht vorig jaar haar eerste album uit, maar lijkt nu al weer liedjes te verzamelen voor een opvolger. Ons hoor je niet klagen.

Slift – Unseen

Slift is een 8 jaar en drie albums oude spacerockband uit het Zuid-Franse Toulouse. Er zijn drie Slifts, de gebroeders Jean en Rémi Fossat en Canek Flores.

2022 eindigt goed voor de band, of 2023 begint hoopgevend, zo kun je het ook zeggen. Single Unseen is namelijk geselecteerd door het befaamde Sub Pop label uit Seattle voor release op 7” door hun prestigieuze singles-club. Dat is een grote stap voorwaarts voor het Franse powertrio.

Het is niet moeilijk te horen wat het label dat aan de wieg stond van de oorspronkelijk grunge golf in Slift ziet. Unseen is een zwaarlijvig, lekker stroperige rocktrack met fantasievolle effecten en een beklijvend refrein. Je zou Unseen retro kunnen noemen, maar wij zeggen tijdloos. Benieuwd wat de toekomst gaat brengen voor les messieurs Jean, Rémi et Canek!

Vox Rea – Julia

Zusjes zijnde zingen Kate en Lauren Kurdyak samen op een manier die is voorbehouden aan nauwe bloedverwanten: het zogenaamde Everly’s of Bee Gees effect.

Die zang is een krachtig wapen, maar vlak ook de songs van Vox Rea niet uit. Met zijn sterke gitaarintro, plakrefrein en dwingende tempo komt Julia akelig dicht in de buurt van de perfecte popsong. De zusjes schreven Julia samen met twee steeds vastere compagnons, Kaitlyn Hansen-Boucher en Mitchell Schaumberg. Julia staat overigens niet op het eerder dit jaar verschenen album van het Canadese Vox Rea. Wel is er intussen een mooie akoestische versie online gekomen.

Funfact: Er is ook een connectie met Nederland. De merchandise van Vox Rea is mede ontworpen door Maud van Baar de Knegt.

Magon – One Step At A Time

Magon is de band van en/of het alias van Alon Magen. Oorspronkelijk afkomstig uit Israel is Alon via Parijs in Costa Rica neergestreken. Niet bepaald het middelpunt der muziekindustrie, maar daar lijkt hij lak aan te hebben.

Vier album heeft hij op zijn naam staan waarvan er twee dit jaar zijn uitgekomen. Magon maakt gitaarmuziek in de stijl van Lou Reed, vrij rudimentaire songs waarin de tekst centraal staat. Die teksten kunnen over van alles gaan; Bijbelse figuren, exen, Maharishi Mahesh Yogi en wat dies meer zij. Eentonigheid weet Magon te vermijden door zijn zijn producties vol fraaie details te stoppen. One Step At A Time is de derde track van zijn nieuwste album, met de typerende titel Another Song, Another Day. Het is dus geen single maar zou het eigenlijk wel moeten zijn, want zo’n nummer is dat onder je huid kruipt. En ook nog eens representatief voor de niet geringe talenten van deze ruwe bolster, blanke pit artiest.