Author: Flip van der Enden

Depeche Mode – Ghosts Again

Verwacht geen vernieuwing van het door het lot uitgedunde en inmiddels 43 jaar oude Depeche Mode. Wat je wel krijgt is een solide single in hun slijtvaste melancholieke synhtipopstijl.

Ghost Again had op zo’n beetje alle eerdere DP albums kunnen staan. En dat is maar goed ook. Het is een misvatting dat bands altijd met hun tijd mee moeten gaan. De factor nostalgie speelt een belangrijke rol bij de beleving van acts die al zo lang meedraaien. Het laatste waar fans op zitten te wachten tijdens een concert van hun helden is vage nieuwe muziek. Dat wil niet zeggen dat Depeche Mode live ad infinitum alleen maar hun oude hits moet afdraaien, zeker niet als ze zulke geslaagde nieuwe variaties op hun thema’s produceren als Ghosts Again.

Concert: 18 mei in de Ziggo.

Spotlights – Algorithmic

Spotlights is een trio uit de Amerikaanse industriestad Pittsburg die door kenners wordt ondergebracht in de categorie post-metal.

Metal dus, maar niet de gebruikelijk duivelsaanbiddende en gehoorbeschadiging veroorzakende variant. Zoals Algorithmic laat horen is Spotlights wel degelijk heavy, maar meer in sfeer dan volume. De nieuwe single is een traag stomende stromende track met een new waverige hook, plagerige zang en tegen het einde een lekker lange vrije uitloop voor de gitarist die zijn instrument laat kraken, kreunen en zuchten. Doel van de band was om hun derde album essentieel anders te laten klinken dan zijn voorgangers. Mission accomplished!

Alchemy For The Dead verschijnt op 28 april.

bdrmm – It’s Just A Bit Of Blood

It’s Just A Bit Of Blood is er ook in een kortere single versie. Een beetje overbodig dunkt ons, want de radiostations die het nummer gaan draaien -zoals wij- zullen zeker opteren voor de volle versie al is maar om de door de grommende gitaren opgewekte roes zo lang mogelijk te rekken. Dat nieuwe album gaat I Don’t Know heten en in juni uitkomen op het Rock Action label van Mogwai.

Daughter – Party

Was vorige single Be On Your Way Daughter zoals we haar kennen, op Party wijkt het Britse folk-noir trio ietwat af van hun beproefde formule van het introverte, luxueus georchestreerde luisterlied.

Dat wil niet zeggen dat Party is wat de titel suggereert, een feestnummer. Verre van, maar de song heeft een ander soort spanning dan we van Daughter gewend zijn, een broeierige, suggestieve lading die wordt gevoed door herhaling. Anders ook is dat Party wordt gedragen door een elektrische gitaar i.p.v. de gebruikelijke keyboards. Ook de drummer heeft het deze keer drukker dan voorheen. Party heeft geen duidelijk refrein, geen verlossende solo en geen happy end. Na vierenhalve minuut blijft de luisteraar een beetje bungelend achter. En dat is precies de bedoeling van Tonna, Igor en Remi.

Even voor de boekhouding. Party is de tweede single van het derde album van Daughter. Het eerste Daughter album in zeven jaar heet Stereo Mind Games en moet 7 april gaan uitkomen.

STONE – I Let Go

Het Britse STONE gaat geweldig te keer op I Let Go, hun eerste single sinds de release van hun debuut EP vorig jaar.

Het kwartet uit Liverpool rockt zoals de ouden zongen, maar met een power die dertig plussers niet meer kunnen opbrengen. Met de energie van I Let Go kan je een gemiddelde metropool een dag en een nacht van stoom voorzien. Figuurlijk gesproken natuurlijk.

I Let Go gaat over het voornemen een avond niet te drinken, maar dan bellen je vrienden en voor je het weet heb je een kater van hier tot gunter en neem je je heilig voor om…. STONE zit nog in de fase dat ze vooral voorprogramma’s verzorgen. Hoofdacts zullen er een flinke kluif aan hebben deze jongen honden te overtreffen.

MEMI – Guitar Pick

Goed of gek? Allebei eigenlijk. Onze eerste kennismaking met MEMI is een levenslustig poprockrapliedje over een zoekgeraakte plectrum.

MEMI komt uit Zuid Korea, maar rockt 33 keer harder dan de meeste van haar land en generatiegenoten. Ze oogt ook als een echte rocker en dus niet als een lolita zoals wederom veel van naar land en sekse genoten.

Het half in het Engels en Koreaans gezongen, RATM-achtige Guitar Pick is pas de derde release van MEMI. Ook voor I Don’t Give A en Hate U hoeft ze zich niet te schamen. Dit alles leidt ons tot de voorzichtige conclusie dat we het laatste nog niet hebben gehoord van MEMI.

snake eyes – 40 winks

Grit pop, die kenden we nog niet. Grit is het Engelse woord voor grind en zal in dit geval gruizig betekenen, zeg maar grunge. Maar dan op zijn Brits. Het etiket past prima op dat wat snake eyes te bieden heeft; poppy punk geserveerd met gruizige gitaren en gezongen met een plat Britse accent.

Snake eyes zijn 3 brutaaltjes uit Brighton. Two lads and a lady. Zonder afbreuk te willen doen aan het eerder verschenen handjevol singletjes en  album (mixtape zeggen ze zelf) mogen we 40 winks toch wel een flinke stap voorwaarts noemen. Nog niet eerder vielen alle elementen van hun sound zo goed op hun plaats. Gevalletje van oefening baart kunst.

40 winks gaat over de chronische slapeloosheid waar de frontman Jim Heffy aan lijdt. Best een serieus onderwerp. De zelf gefabriceerde clip van 40 winks is echter een en al vrolijkheid. Je ziet de zanger-gitarist genieten van een kopje kruidenthee terwijl hij in gevecht is met een pot pepers. Geinig, maar vooral erg goed.

Crocodiles – Degeneration

De grootste claim to fame van noise popduo, Crocodiles tot dusver is een prettige rammelende medley van Deee-lite’s Groove is In The Heart en California Girls van the Beach Boys.

Die staat op het in 2011 verschenen 2e van inmiddels 8 albums van de band uit San Diego. Zo’n cover is natuurlijk leuk en aardig, maar ook misleidend. Crocodiles is zoveel meer dan een coverband. Hun eigen songs mogen er ook zijn en hun sound is vrij uniek, zeg maar een West-Coast versie van The Ramones.

Gelukkig laat de band zich niet van de wijs brengen door het vertekende beeld. En al worden hun talenten nog niet echt op waarde geschat, live loopt het allemaal prima. Hopelijk heeft Crocodiles de hoop op een doorbraak ook nog niet opgegeven, want die zou er best nog wel eens aan kunnen zitten komen. Nieuwe single Degeneration is namelijk zo aanstekelijk als iemand met de slappe lach.

Niet dat er veel te lachen valt om Degeneration. Het nummer gaat over een relatief nieuw fenomeen, het zogeheten ‘doomscrolling’, het online opzoeken van rampberichten:  covid, republikeinen en in geval van inwoners van California zoals Brandon Welchez en Charles Rowell ook de allesvernietigende bosbranden en overstromingen. Kommer en kwel genoeg, zeker als je er naar op zoek gaat. Gelukkig hebben ze hun muziek nog.

Miss Grit – Nothing’s Wrong

Miss Grit is terug met een warme electro-ballad.

De Amerikaans-Koreaanse heeft sinds september vorige jaar vier singles laten verschijnen. Dat brengt haar totale output op 14 songs. Het is opvallend hoe snel miss Margareth Sohn haar eigen stem heeft gevonden. In den beginne zat ze nog in het vaarwater van haar grote voorbeeld St Vincent, maar op Nothings Wrong staat ze op eigen benen en stevig ook. Ze is dus klaar voor een eerste album. Dat gaat er dan ook komen, deze maand nog, de 24ste met als titel Follow The Cyborg.

Someone – Suddenly (album versie)

We draaiden de single-edit al,  maar de albumuitvoering voegt twee belangrijke minuten toe aan Suddenly, dus gaan we voortaan die draaien.

Suddenly is de openingstrack van Owl, het nieuwe album van Someone, de band van Tessa Rose Jackson en haar partner in zo goed als alles Darius Timmer. Owl is zo’n zeldzame langspeler zonder zwakke plekken. De wat de NRC de ‘tovermooie en bedwelmende’ sfeer noemt die door Suddenly wordt opgeroepen wordt moeiteloos in stand gehouden tot en met de laatste klanken van Over The Moon.

Bijna ongemerkt heeft Someone zich ontpopt tot een van onze beste en ook meest gewaardeerde bands. Bijna, want de band heeft er hard voor gewerkt; veel spelen, veel experimenteren met beeld en geluid en ook lekker veel uitbrengen. Het eerste Someone album is nog maar twee jaar oud. En voor Tessa zich volledig op Someone concentreerde had ze onder eigen naam ook al het nodige doen verschijnen. Bij elkaar is ze nu ruim tien jaar bezig en wordt dus almaar beter. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat haar talent inmiddels ook in Engeland wordt herkent, waar een deel van haar roots ligt. Iemand gaat het druk krijgen komende jaren.