Gretel Hänlyn – Wiggy

We hebben het al eerder gezegd, het kenmerk van een ‘echte’ artiest is niet alleen de kwaliteit maar ook de kwantiteit van hun output. Acts als The Beatles, Bowie en Prince zaten nooit om goede liedjes verlegen.

Ook Gretel Hänlyn laat het ene na het andere liedje los en allemaal komen ze met gemak door onze ballotagecommissie. Terwijl Today nog klimt in de Graadmeter heeft Madeleine Haenlein alweer een nieuwe single in de verkoop. Wiggy is een broeierig nummer waarin miss H¨änlyn’s donkere timbre goed uit de verf komt. En, ze is weer lekker scheutig met gitaren. Wiggy is ook prettig anders dan voorgangers als Mororbike, Drive en Apple Juice, wat ons op een derde kenmerk van een kwaliteitsartiest brengt, afwisseling!

Aiko el grupo – Peñacastillo

Ieder land heeft zijn punk scene. In die van Spanje maakt Aiko el grupo momenteel furore. We hebben het allemaal natuurlijk al eerder gehoord. Alleen nog niet zo vaak in het Spaans. Peñacastillo duurt krap twee minuten, de perfecte lengte van een punksong.

El grupo bestaat uit tres mujeres y un hombre. Ze zingen alle vier, Teresa het hardst. Aiko el grupo resideert tegenwoordig in Madrid, maar komt uit Peñacastillo, een stadje in Noord Spanje. Waarschijnlijk is Peñacastillo dus een nostalgisch lied. Of juist niet.

Skinny Pelembe – Oh, Silly George

De muziek van Skinny Pelembe is net zo bijzonder als de naam. Skinny -echte naam Doya Beardmore -is geboren in Zuid Afrika en groeide op in de U.K. Zijn stijlmix is volkomen uniek. Bij gebrek aan een dekkende term houden we het even op Afro-indie.

En bij wijze van referentie noemen we namen als Talking Heads en Gorillaz, maar Skinny Pelembe is dus vooral zichzelf.  Op zijn debuut EP uit 2017 en het drie jaar geleden verschenen debuutalbum bevindt de Skinny sound zich nog in de embryonale fase. Het klinkt veelbelovend, maar niet erg bevredigend. De eind vorig jaar verschenen single, Like A Heart Won’t Beat en vooral nieuwe single Oh, Silly George doen dat wel.

Oh Silly George is zo funky als die drummer van James Brown, zo springerig als een kangoeroe met vlooien en zo poppy als Beatle Paul in zijn beste dagen. Als Skinny Pelembe live maar half zo goed is als op plaat dan gaat hij een hele grote worden.

Preschool – Baby Soft

Sommige bands willen niet beroemd worden lijkt het wel. Als je Preschool googelt krijg je ongeveer 560 miljoen resultaten, maar daar zit de band Preschool dus niet bij. Dat zal ook wel zo blijven tot het trio een aantal tophits op haar naam heeft staan. En hoewel we dat natuurlijk nooit mogen uitsluiten, de band heeft beslist een oor voor melodie lijkt dat niet het doel.

Dat Preschool een trio is weten we dankzij een summiere bio op Spotify. Daar lezen we ook dat Preschool uit San Francisco komt. Hun namen staan vermeld in de credits van Baby Soft; Ava L. Corbin N., en Nikki Y.

In 2019 kwam Preschool met een EP die klinkt alsof hij is opgenomen in een tochtige schuur. De in dat zelfde jaar verschenen single klinkt niet veel beter, maar wel iets. Nieuwe EP Heart Circle Square daarentegen klinkt als de spreekwoordelijke klok. Preschool zegt psychedelische surf te maken, maar die omschrijving denkt de lading maar half. Baby Soft is een mid tempo liefdesliedje over een meisje dat naar bloemetjes ruikt. We horen een lekker lijzig zingende zangeres en leuke koortjes, maar wat Baby Soft echt bijzonder maakt, is een heerlijke gitaarbreak die een paar keer terugkomt en inderdaad wel iets surfachtigs heeft. Bewust of niet, het is eerlijk en basic wat Preschool doet om niet te zeggen naïef. Fans van The Bug Club doen er daarom goed aan om Preschool op te zoeken. Op Spotify dus of een van de andere streamers.

Wednesday – Chosen to Deserve

Wednesday verscheen vorig jaar op onze radar via MJ Lenderman, die een IJsbreker scoorde met Tastes Just Like It Costs. MJ is gitarist en co-componist van Wednesday, een band uit Ashville, North Carolina, die net als hij een soort fuzzy country maakt. Stel je een kruising voor tussen Screaming Trees en Neil Young, maar dan met een zangeres.

Haar naam is Karly Harzman. Zij schrijft de teksten en speelt ook gitaar. Het is goed mogelijk dat Wednesday vernoemd is naar de dochter van Gomez en Mortricia Addams, maar niet naar de nieuwe serie met Jenny Ortega. De band is ouder. Een eerste album verscheen in 2018, in april wordt het vijfde verwacht, Rat Saw God geheten. Op albumaanjager Chosen To Deserve koppelt Wednesday een Tom Petty achtige riff aan een weemoedige tekst over opgroeien in een klein stadje ‘fucking around and doing stupid shit’. Zo helder als op Chosen to Deserve klonk Wednesday nog niet eerder. Alleen de charmant wiebelige zang van verraadt het lo-fi verleden van de band.

Caroline Rose – Miami

Het heeft even geduurd, maar het lijkt er op dat Caroline Rose haar muzikale draai heeft gevonden.

De native New Yorker flirtte in het verleden met country, rockabilly en pop. Haar teksten waren afwisselend maatschappijkritisch (America Religious), grappig (Jeannie Becomes A Man) of zeer persoonlijk (Freak Like Me). Nieuwe single Miami suggereert dat Caroline op haar nieuwe album, The Art Of Forgetting voor een meer rock-achtig geluid gaat.

Miami begint met een akoestische gitaar, maar de rust wordt al snel verstoord door staccato drums en elektrische gitaaruitbarstingen. Caroline bezingt de tegenstrijdige gevoelens die opdoemen na een breuk; woede, verdriet, wanhoop en opluchting.  Miami eindigt met een diepe zucht. Prachtig!

Josephine Odhil – Rye

Josephine Odhil tovert weer met woorden en akkoorden op Rye, een van de prijsnummers van haar nieuwe album, Volatile.

Wat opvalt is niet alleen hoe fraai Josephine zingt, maar ook hoe verzorgd Rye is geproduceerd. Met subtiele stem dubbelingen, welgeplaatste galmpjes en keyboards die ketsen als een kei op het water creëert ze een magisch universum waarin ook Kate Bush, Björk en Tori Amos zich thuis zullen voelen.

Marathon – Mosquitos & Flies

Single twee van Marathon hakt er weer lekker in. Met zijn hoekige riff doet Mosquitos & Flies denken aan oude wave bands als het Belgische TC Matic met Arno Hintjes en het New Yorkse Bush Tetras. Punk, of zo je wilt postpunk, maar met een beat.

Maar er is wel wat veranderd in de afgelopen 40 jaar. De producties van toen klinken iel en mager vergeleken met de muur van geluid die Marathon hier optrekt. Marathon is opvallend karig met nieuwe liedjes, Mosquitos & Flies is pas de tweede single sinds de band twee jaar geleden de Amsterdam Popprijs won. Maar wat ze loslaten is dus raak!

The Luka State – Matter of Fact

The Luka State rockt zoals rock is bedoeld op nieuwe single Matter Of Fact. De immer sterk zingende Conrad Ellis zit mooi midden in de mix omsingeld door een stel bronstige gitaren en scherp gehouden door een opgewonden ritmesectie met precies op het juiste moment een bevrijdende gitaarsolo.

Lang bleef The Luka State een singlesband met in tien jaar tijd slechts één album. De Britten vieren hun tweede lustrum met een langverwachte opvolger, More Than This dat begin maart moet gaan uitkomen. Het album wordt uiteraard ingeleid met een series singles, daarvan is Matter Of Fact de vijfde. Producer is de van zijn werk met U2 en Foo Fighters bekende Adrian Busby.

boygenius – $20

Vorige week verraste powervrouwentrio boygenius ons met niet één, niet twee, maar met drie nieuwe nummers! boygenius voor wie het even kwijt is, is de naam van het amicale en muzikale verbond dat Phoebe Bridgers, Lucy Dacus en Julien Baker een paar jaar geleden hebben gesloten.

Onze voorkeur gaat uit naar het ietwat stevige $20, niet in de laatste plaats omdat Phoebe tegen het einde van het nummer zich de longen uit haar broze lijf schreeuwt. Haar hartekreten geven $20 een intensiteit die je maar zelden hoort in een popsong.   

 $20 komt net als het erg mooie Emily I’m Sorry en geslaagde True Blue van het eerste echte boygenius album dat de dames simpelweg The Record hebben gedoopt. Of ‘the record’. boygenius hanteert voor alle schriftelijke communicatie kleine letters behalve voor de songtitels die schrijven ze wel om de een of andere reden wel met kapitalen. 31 maart komt het album uit.