Author: Flip van der Enden

Iceage – Star

Na een geslaagde solo exercitie is Elias Rønnenfeld is weer terug op het Iceage nest.

En dat is goed nieuws voor de vele fans van de Deense band. Volgens Elias zou Star een liefdesliedje zijn. Verwacht echter geen romantische eruptie of beschouwende ballade. Het eerste nieuwe Iceage nummer is een postpunkerige rocksong met een beweeglijke ritmesectie, rusteloze gitaren en een Rønnenfeld die er een eigen timing op nahoudt. Op papier klinkt dat misschien niet erg aantrekkelijk. Op plaat is dat het wel.

Morgan Nagler – Hurt

Na zich te hebben warmgelopen in bands die nooit verder zijn gekomen dan wat regionaal succes probeert Morgan Nagler het nu in haar eentje.

Hurt, een voorloper van haar debuutalbum is een korrelige countryrocksong. Fans van zeker ingang zal vinden bij fans van MJ Lenderman, Merce Lemmon en Snocaps moeten even opletten. Morgan vindt sfeer en interpretatie dus belangrijker dan toonvastheid en instrumentbeheersing. Hurt is geproduceerd door Kyle Thomas a.k.a. King Tuff. Vocaal wordt miss Nagler hier bijgestaan door Meg Duffy (Hand Habits), Bethany Cosentino (Best Coast) en Allison Crutchfield (Snocaps). Het album van Morgan Nagler heet I’ve Got Nothing To Lose and I’m Losing It en is nu uit.

The Sophs – GOLDSTAR

SWEETIEPIE is een vrolijk liedje met hitpotentie, dachten wij toen we het nummer uitriepen to IJsbreker.

SWEETIEPIE is nog steeds een vrolijk liedje.  Maar die hitpotentie daar twijfelen we nu wel aan. Nu het debuutalbum van de band uit L.A. uit is, blijkt dat de single eerder een geintje tussendoor is dan representatief voor het album. Of de de band. The Sophs is vrij originele en in ieder geval uiterst muzikale band. Hun album staat vol vernuftige, melodieuze en opvallend sterke songs. GOLDSTAR is het titelnummer van het album, maar met zijn akoestische ondergrond en lichte latin sfeer ook niet echt representatief. Eigenijk is geen enkel nummer dat. Stilistisch schiet The Sophs alle kanten op. Dat er toch sprake is van een coherent album komt door de ijzersterke zang van Ethan Ramon en het hoge spelniveau van zijn vijf compagnons.

Concert: 3 mei Paradiso.

Amy Taylor – Nobody’s Son

Grian Chatten is alom aanwezig op de soundtrack van de nieuwe Peaky Blinders film, maar nou net niet op Nobody’s Son.

Daarin schittert Amy Taylor van Amyl and the Sniffers. En die herken je meteen. Ze praatzingt op haar bekende, assertieve wijze over een bed van grommende gitaren. Niet heel anders dan met haar band dus en dat vinden we helemaal niet erg. Peaky Blinders: The Immortal Man is te aanschouwen op Netflix.

Death Cab For Cutie – Riptides

Met Riptides kondigt Death Cab For Cutie de release aan van hun twaalfde album. Waar blijft de tijd?

Het is alweer 28 jaar geleden dat de band rond Ben Gibbard zich aan het front meldde. Muzikaal is Death Cab enigszins uitontwikkeld. Dat wil echter niet zeggen dat ze ook niets meer te vertellen hebben. Riptides is een mooi gemaakte en spannende track met hoofdrollen voor de bas en Ben’s karakteristieke stem. De tekst gaat over de relativiteit van persoonlijke zorgen in een wereld die in brand staat. Het nieuwe album van Death Cab For Cutie heet ‘I Built You A Tower’ en is door de band in slechts drie weken opgenomen met veteraan John Congleton (The Killers, Franz Ferdinand, St Vincent e.a) achter het stuur.

youbet- Receive

youbet is een indieduo uit Brooklyn NY.

Er zijn eerder al twee albums verschenen onder de naam youbet, maar de plaat die gepland staat voor 1 mei voelt als een debuut. Dat komt door omdat Nick Llobet versterking heeft gekregen van Micah Prusack waardoor youbet een heel ander beest is geworden. Hun dagelijks broos verdien de dames met het geven van muziekles. Funfact Dominic DiGesu van Geese is een oudleerling. Receive is een Pixies/Breeders achtige rocksong. In de break menen we steeldrums te horen of iets dat er op lijkt. Het geeft extra sjeu aan een vlotte en compacte song die een prima reclame is voor het nieuwe album.

The Twilight Sad – Attempt a crash landing

Als je goed luistert hoor je dat The Twilight Sad uit Schotland komt. Het is alweer zeven jaar geleden dat we voor het laatst iets hoorden van de inmiddels tot duo uitgedunde band.

Het zou waarschijnlijk niemand hebben verbaasd als It Won’t Be Like This hun zwanenzang zou zijn geweest. Maar James Graham en Andy MacFarlane zijn nog niet klaar. Met hulp van fans en vrienden als Robert Smith van The Cure hebben ze een nieuw album gemaakt, dat getuige de singles tot het beste werk van de band mag worden gerekend. Officieel is The Twilight Sad een postpunkband, maar post-new wave-band zou een betere omschrijving zijn. Attempt a crash landing doet namelijk denken aan een van de beste bands die de oude new wave heeft voortgebracht, het eveneens Schotse Simple Minds.

Het nooit verwachte en toch aanstaande nieuwe album van The Twilight Sad heet It’s The Long Goodbye. Vrijdag aanstaande komt de plaat al uit. En dat is nog niet alles. Ze komen ook spelen! Ga TTS zien op 23 april in TivoliVredenburg in Utrecht.

Chalk – Longer 

Misschien moeten we beginnen met een waarschuwing: Longer is absoluut niet representatief voor het nieuwe album van Chalk!

Een gemiddeld nummer van de band uit Belfast is snoeihard, assertief en dichtgemetseld met gitaren en electronica: een mix van postpunk en techno met een mespuntje industrial. Denk IDLES meets Underworld. Op debuutalbum Crystalpunk is Longer een melodieus en melancholiek rustpunt, een oase van rock.

Chalk komt dus uit Noord Ierland en heeft zowel protestante als katholieke roots. Dat is best gecompliceerd in een stad waar beide groepen elkaar tot voor kort nog naar het leven stonden. Het is niet helemaal duidelijk of Chalk een trio is of duo. Het album is gemaakt door drie muzikanten, maar in een recent interview in The Guardian komen er maar twee aan het woord (en in beeld). Ross Cullen en Benedict Goddard (en Chris Ryan) zijn al vijf jaar actief als Chalk. In die tijd brachten ze drie EP’s uit en schaafden ze aan hun liveshow.

De reden dat we (bijna) nog niet eerder iets hebben van Chalk hebben gedraaid (Claw in 2024) is dus dat hun muziek is een tikkeltje of twee te onrustig voor de radio. Dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit. Crystalpunk wordt alom geprezen om zijn energie en originaliteit. Idem de optredens. Maar radio is zeg maar niet hun medium. Tenminste nog niet, misschien is het gewoon een kwestie van wennen.

Gorillaz – Orange Country

Het The Mountain album van Gorillaz is een onuitputtelijke bron van muzikaal vertier.

Dat komt o.a. door de grote schare talent die aan de plaat heeft meegewerkt. Dat geeft elk nummer een eigen smaak. Er zijn wel een paar rode lijnen. Tekstueel is de dood een thema, muzikaal is dat muziek uit India. Zo horen we in Orange Country een sitar. Die wordt bespeeld door Anoushka Shankar, dochter van de leermeester van George Harrison Ravi Shankar (en de halfzus van Norah Jones). Ook aanwezig zijn Bizarrap, een EDM/hip hop producer uit Argentinië en Kara Jackson, een zangeres/dichter uit de V.S. Van wie het vrolijke fluitje is weten we niet, de leadzang is van alfa Gorilla Damon Albarn.

De clip is Gorillaz live met Orange Country bij Graham Norton.

Concert: Best Kept Secret 14 juni, Beekse Bergen.

Michael Stipe & Andrew Watt – I Played The Fool

Best bijzonder dat R.E.M voet bij stuk houdt niet meer optreedt en al helemaal geen platen meer maakt.

De band kwam in 2024 heel even samen om een Songwriters Hall Of Fame Award in ontvangst te nemen. Ze speelden toen een akoestische versie van Losing My Religion. Ook was er een spontane reünie begin vorig jaar in een club in thuishaven Athens, maar verder nada. Gaat ook niet gebeuren volgens Peter Buck, ‘it would never be as good’. Opvallend ook dat de heren ook solo nauwelijks actief zijn. Het aantal opnames van Michael Stipe bijvoorbeeld zijn op één hand te tellen. Dus is het best een gebeurtenis als er iets nieuws van hem verschijnt. En al helemaal als het zo’n geslaagd liedje is als I Played The Fool, Stipe’s bijdrage aan de soundtrack van de HBO-serie Rooster. Het is Michael Stipe op zijn poppiest. Niet zo plat als Shiny Happy People, maar met zijn handclaps en woordloze refrein opvallend vrolijk. Eén vogel maakt nog geen comeback, maar……