Author: Flip van der Enden

Brigitte Calls Me Baby – I Danced With Another

I Danced With Another van Brigitte Calls Me Baby is voor fans die Morrissey tegenwoordig te reactionair en Suede te weinig productief vinden.

Een plus is ook dat de band van Wes Leaving lekker jong klinkt, en jeugdig elan is en blijft een belangrijk element in popmuziek. Ook in de romantische variant van Brigitte Calls Me Baby. Bijzonder is dat zo’n oer Brits klinkende band niet uit Londen Of Manchester komt, maar uit het winderige Chicago.  De opvolger van debuutalbum The Future Is Our Way Out (2024) heet Irreversible. De plaat werd geproduceerd door Yves en Lawrence Rothman (Blondshell/Yves Tumor) en komt al over een week of twee uit. Op 16 maart staat Brigitte in de Bovenzaal Paradiso. Grijp die kans, want het lijkt wel zeker dat ze bij een volgend bezoek in een grotere venue zullen optreden.

Kaya – My Anger Is All Over The Place

Helaas kunnen we niet veel meer vertellen over Kaya dan dat ze (waarschijnlijk) uit Nederland komt en sinds kort twee liedjes online heeft staan.

Die heten My Anger Is All Over The Place en The Belly Of The Whale. Zeg maar de A en B-kant van haar debuutsingle. Kaya heeft songs zelf geschreven onder de naam Juyane Kaya. Producer is Maurits Nijhuis. Die we kennen van zijn werk met Josphine Odhill. Er is nog een andere Kaya actief in NL, solo en met KMAL, maar die Kaya klinkt nogal anders dan de introverte neofolk zangeres van genoemde titels. Het moet echter wel heel raar lopen als we binnenkort niet meer leren over Kaya. Ze is veel te goed om lang geheim te bijven. Haar songs stralen rust uit, maar ook autoriteit. Haar ietwat donker getinte stem trekt direct de aandacht en laat die pas weer los als ze is uitgezongen. Popronde, ESNS en een album lijkt het te volgen pad. En uiteraard op gezette tijden een nieuwe single.

Kevin Morby – Javelin

Kevin Morby is een van de betrouwbaarste artiesten van de internationale indie-scene. De Texaan moet zijn eerste echt slechte plaat nog maken.

Met Javelin is weer helemaal niks mis. De nieuwe single van de 37e jarige singer-songwriter uit Lubbock is weer zo’n introvert rockend liedje zoals hij ze al sinds 2013 met regelmaat op ons afvuurt. Je zou Kevin gebrek aan muzikale vernieuwing kunnen verwijten, maar dat is spijkers zoeken op laag water. Daarnaast is Javelin ook zeker geen herhaling van zetten. Daar zorgt de energieke achtergrondzang van Amelia Meath (Sylvan Esso) wel voor. Ook de clip is de moeite van het bekijken waard. Javelin komt op Kevin’s zevende langspeler, Little Wide Open. Die is geproduceerd door Aaron Dresner van The National en komt op 15 mei uit.

Concert: 2 juli Paradiso.

Cat Clyde – Man’s World

Cat Clyde heeft wel een paar puntje van kritiek op wat heden ten dage de manosfeer wordt genoemd.

Dat die kritiek doel treft, mag je afleiden uit sommige comments op de clip van Cat Clyde van Man’s World op Youtube. Zo van ‘maar er zijn ook gevoelige mannen!’ Cat is een rootsy rocker uit Ontario, Canada dus. Ze gooide hoge ogen met haar debuutalbum in 2017, maar echt van de grond is haar carrière nog niet gekomen. Waar dat aan ligt? Niet aan haar. Ze heeft een fijne stem, krachtige songs en een stijl die niet afhankelijk is van trends. Ze is geen man, en zoals ze zingt is dat soms best wel een probleem in de door nog steeds door vooral macho type’s bevolkte muziekbizz. Man’s World is het tweede nummer dat we van Cat oppikken. het komt van haar nieuwe album, MUD BLOOD BONE (13/3). Drie jaar geleden draaiden we Papa Took My Totems. Hopelijk zingt ze beide liedjes als ze op 25 april komt spelen in de Bovenzaal van Paradiso.

Fit – Rewrite History

Fit probeert niks nieuws op Rewrite History, maar dat hoeft ook (nog) niet.

De band uit Utrecht heeft een goede groove te pakken. Zolang ze daarmee hoofden op hol en voeten van de vloer kunnen krijgen, is er geen reden om een andere richting op te slaan. Daarnaast is Fit best origineel bezig met hun fusie van funk en postpunk en wat dies meer zij. En, ook niet onbelangrijk:  in de persoon van producer Daan Duurland (Marathon, Tramhaus) hebben ze iemand gevonden die hen begrijpt en opstuwt tot grote hoogten. Luister maar naar de lekker averechtste solo’s, potente koortjes en eerder genoemde groove. Rewrite History is het titelnummer van een nieuwe EP van Fit.  Die wordt op 19 maart a.s. gelanceerd met een show in de Helling, Utrecht.

Damon Albarn, Grian Chatten, Kae Tempest – Flags

Ook Damon Albarn van Blur en Gorillaz, Grian Chatten van Fontaines DC en Kae Tempest , die helemaal van zich zelf is, werkten graag mee aan het intitiatief van War Child om met een vervolg te komen op het Help benefiet album.

Deel 1 verscheen in 1995. Daarop staan bijdragen van (toenmalige) kopstukken als The Stone Roses, Oasis en Radiohead. Op HELP2 zien we namen als die van Olivia Rodrigo, Arctic Monkeys, Wet Leg, Big Thief. Net als voor de het eerste HELP album zijn ook nu alle songs -een mix van covers en originals- speciaal voor de gelegenheid opgenomen. Ook staan er een aantal interessant samenwerkingen op het album. Zoals die dus van Damon, Grian en Kae. Hun praatzang tijlen vullen elkaar goed aan. Damon bewaakt de melodie, Grian de continuïteit en Kae zorgt voor opwinding. Als composite meandert Flags een beetje, maar de sfeer is bijzonder. In het 43 koppige koor zitten o.a. Johnny Marr, Jarvis Cocker en Carl Barat, leden van Let’s Eat Grandma, Black Country New Roads en English Teacher en een hele sloot kinderen. Verwacht dus geen ‘gewone’ popsong. Flags is een bijzondere track die goed past bij concept en doel van het album waarvan de baten dus direct ten goede komen aan kinderen in oorlogszones.

Lizzie Reid – Sweet Relief

Lizzie Reid kenden we nog niet.

De singer-songwriter uit Glasgow volgt binnenkort haar in 2021 verschenen debuutalbum op met een nieuwe EP. Daarvan is Sweet Relief de eerste aandachtstrekker. Was haar album voornamelijk gevuld met ‘kleine’ luisterliedjes. Op Sweet Relief  komt miss Lizzie uit de verf als rocker van het rootsy soort. Naast haar stem en tekst is een ‘spookgitaar de grootste attractie. Die tekst gaat over de valkuil van een overactief brein. Lizzie Reid is een spil in de muziekscene van Glasgow en o.a. lid van de liveband van haar snel beroemd wordende stadsgenoot Jacob Allen. Haar nieuwe EP heet Undoing en komt medio april uit.

Witch Post – Worry Angel

Transatlantisch liefdesduo Witch Post lijkt per release beter te worden. Logisch want oefening baart kunst tenslotte.

Hij, Dylan Fraser komt uit Edinburgh, zij Alaska Reid uit de Amerikaanse staat Montana. Beiden hebben een niet slecht lopende solo-carrière on hold gezet om samen muziek te kunnen maken. Worry Angel komt van een nieuwe, tweede EP die over ongeveer een maand moet uitkomen. De nieuwe single is een schoolvoorbeeld van een harmonieuze samenwerking: Dylan en Alaska hebben de zang netjes verdeeld en allebei spelen ze gitaar. Je zou kunnen zeggen dat Worry Angel wat langzaam op gang komt, maar ook dat ze zorgvuldig opbouwen naar een climax die het wachten meer dan de moeite waard maakt. De stijl? Ja toch wel een soort heksenrock. De naam is niet zomaar gekozen, een witch post is oorspronkelijk een paal met een kruis die in het 17 eeuwse Engeland werd geplaatst om kwade krachten af te weren. 

Josiah and the Bonnevilles – Hell Without Flames

Dit is er eentje uit de categorie, je mist meer dan je meemaakt. Josiah and The Bonneville tikken tegen de miljoen plays per maand aan. Terwijl wij nog nooit van de goede mannen hadden gehoord!

Die plays zijn verdeeld over een tiental albums. Onze verdediging is dat het album dat Josiah Lemming binnenkort gaat uitbrengen pas zijn eerste is na zijn doorbraak in 2023. En dat de 36 jarige zanger muzikaal een grensgeval is. Meestal blijft hij aan de traditionele kant van de country/folk stijl. Af en toe echter – zoals met nieuwe single Hell Without Flames- kruist hij over naar een gebied dat wij ook bestrijken: de alt folk & country. In Hell Without Flames hoor je authentieke Americana, maar ook de de invloed van Iers/Schotse immigranten in de V.S. Dat maakt Jos muzikale familie van The Pogues en Frank Turner, en okay ook een beetje van de oude Mumford. Het oprechte en urgente Hell Without Flames is een lied voor overlevers “But I’ll Be Coming Back Again, To Play This Game I’ll Never Win”. Doorgaan, niet tegen beter weten in, maar omdat opgeven geen optie is. Die Josiah gaat nog ver komen.

Sorry – Billy Elliot

Sorry laat er geen gras over groeien. Afgelopen november nog bracht de band een album uit en nu is er alweer een nieuwe single.

Billy Elliott is mogelijk een overblijfsel van het Cosplay album, maar zeker geen afdankertje. Billy Elliot lijkt een ode aan de arbeiderszoon die er van droomde balletdanser te worden en dat ook tegen alle verwachtingen, vooroordelen en tegenwerking in ook daadwerkelijk werd. Lijkt, want zijn naam komt in het hele nummer niet voor. Wie wel worden genoemd zijn The Carpenters, ook wordt  Nothing Compares 2 U van Prince/Sinead nog geciteerd in het mooie, melancholieke en eigenzinnige liedje dat wordt gezongen door Asha Lorenz. Op synthesizer horen we Marco Pini die ook actief is in RIP magic. Blijkbaar kan hij zonder moeite twee bands in de lucht houden.

Concert: 8 maart Tolhuistuin.