Author: Flip van der Enden

This Is Lorelei – Holo Boy

This is Lorelei is de artiestenaam van Nate Amos, een zanger-schrijver-gitarist uit Vermont, die zijn tijd en talent verdeelt tussen de band Water From Your Eyes waarin hij leadgitaar speelt en This Is Lorelei waarin hij zo’n beetje alles doet.

Met Water From Your Eyes maakt Nate averechtse indierock. Als This Is Lorelei produceert hij vrij pure powerpop. Op zijn recent verschenen tweede album staan 10 juweeltjes, sommigen nog geen 2 minuten lang. Holo Boy, het titelnummer van het album heeft de klassieke popsong lengte van 3 en halve minuut. Maar gezien (gehoord?) de prachtige klanken die hij zijn gitaar ontlokt had dat best 2x zo lang mogen zijn.

WAAX – Hands

‘Beetje softe Breekijzer deze keer’, denk je als je Hands hoort van WAAX. Maar als na een kleine twee minuten vrij letterlijk de pleuris uitbreekt, blijkt dat lieve zangeresje van het begin een ware duivelin te zijn die een keel kan opzetten waar je U tegen zegt.

WAAX is de naam van de band van Marie DeVita waarvan zijn momenteel het enige lid is. Marie verkaste onlangs van Brisbane, Australië naar Los Angeles. Dat duidt op ambitie. De dame beschikt echter over voldoende capaciteiten om niet snel weer met de staart tussen haar benen huiswaarts te hoeven keren. Naast die stem die binnen één adem van fluisterzacht naar snoeihard kan, zijn dat haar oor voor pakkende melodieën en beheersing van het postpunk/alt-rock idioom. Haar talentent exposeert ze dus op overtuigende wijze in Hands. En op haar twee eerder verschenen albums.

Dove Ellis – Pale Song

Mocht je in Groningen zijn tijdens ESNS probeer dan binnen te wurmen bij het optreden van Dove Ellis, een opkomende ster uit Ierland.

22 is hij pas, maar klinkt alsof hij er al een heel leven op heeft zitten. Typisch Iers dus, maar niet op de traditionele manier. Dove Ellis is een singer-songwriter met de nadruk op singer. Niet dat zijn songs niet bijzonder zijn, maar het zijn zijn stem en zangkunst die de meeste indruk maken. Dove doet denken aan Jeff Buckley, maar ook aan Thom Yorke en zelfs wel aan Cameron Winter. Ook muzikaal beweegt hij zich binnen deze driehoek. Dwz dat zijn songs persoonsgebonden zijn en zich dus niet makkelijk laten coveren. Dove’s debuutalbum heet Blizzard en is begin december uitgekomen.

Sleaford Mods – No Touch ft. Sue Tompkins.

Nieuwe Sleaford Mods single No Touch is een voor hen doen vrij rustig nummer. Wel weer net als de eerdere singles van het nieuwe album van het duo uit Nottingham met een gastvocalist.

Die eer valt dit keer te beurt aan ene Sue Thomkins, die leert Wiki ons een kwarteeuw geleden een enkel album uitbracht als zangeres van de Schotse punkband Life Without Buildings. Tegenwoordig is Sue beeldend kunstenaar. Ze klinkt hier eerder als het kleine nichtje van een van de Sleaford mannen dan als een voormalige punkzangeres, maar dit terzijde. Het licht dansbare No Touch voedt het vermoeden dat The Demise Of Planes X het meest gevarieerde album tot nu toe wordt van Jason Williamson en Andrew Fearn.

Voka Gentle, Hamish Hawk – Ultra Aura Glow

Voka Gentle is een art-rock (electric freak-folk) trio uit Groot Brittannië dat drie jaar geleden een IJsbreker in de wacht sleepte met het ongrijpbare DREAD/TKOE.

Een succes werd het niet. Latere releases hebben we daarom maar laten gaan. Ook omdat hun songs niet de makkelijkste zijn, zeg maar. Maar met Ultra Aura Glow heeft Voka Gentle weer onze aandacht . De nieuwe single is minder experimenteel dan zijn vier eerder dit jaar verschenen voorgangers, maar niet minder mysterieus. De leadzang is van een van de twee zussen van de band, de mannenstem hoort toe aan Hamish Hawk, een Engelse singer-songwriter die is uitgerust meteen warme bariton. Ultra Aura Glow is er alleen in een single edit. De langer versie bewaart de band voor het album. Dat heet Domestic Blues, verschijnt op 6 februari en is hun derde.

J Mascis – Say It On

J Mascis kwam bij het opruimen van zijn archief een alleraardigst nummer tegen. Hij nam Say It On al in 2017 op tijdens de sessies voor zijn Elastic Days album, maar de song is dus op de ‘plank’ blijven liggen.

Tot het begin dit jaar als B-kantje op een Japanse single verscheen en als track op een Benefiet album van een Amerikaans tijdschrift.  Maar Say It On verdient meer dan een obscuur bestaan, dus heeft J het alsnog online gezet zodat zijn fans er wereldwijd van kunnen genieten. Een belangrijk verschil van J Mascis met of zonder Dinosaur Jr is de rol van de akoestische gitaar. Die ontbreekt vaak op bandopnamen, maar domineert bij J solo. Say It On is een beetje een hybride: een in de basis akoestisch nummer, maar wel met een dijk van een elektrische gitaarsolo. Niet nieuw dus maar wel weer erg goed.

The Reytons – As Good As It Gets

Mocht je As Good As It Gets niet meteen horen, kijk dan eens naar de clip van dit nummer van The Reytons.

Probeer het maar eens droog te houden bij die video. Je ziet een gezin op bezoek bij oma in een verzorgingstehuis voor demente ouderen. Oma herkent niemand en is boos op de wereld. Later op haar sterfbed verschijnt er alsnog een blik van herkenning in Oma’s ogen als ze haar kleinkinderen ziet. Sentimenteel zeker? Plat? Absoluut niet. Dat geldt ook voor de song, een sterke en oprechte en mooi klein gehouden ‘blue collar’ rockballad. Ook te vinden op het nieuwe (mini) album van de sympathieke Britse band, Roll The Dice.

Marmozets – You Want The Truth

De meeste bands worden wat mellower als ze al wat langer bestaan. Zeker als ze tegen een doorbraak aanzitten. Zoals Marmozets.

Toch lijkt die band juist een ruiger pad op te slaan. Vorige single A Kiss From A Mother was bijna heavy metal en ook nieuwe single You Want The Truth is niet voor doetjes. Saillant detail is dat bandleden Becca Macintyre en Jack Bottomley  in 2019 een kindje kregen en in 2022 zijn getrouwd. Vandaar het hiaat van 8 jaar tussen het vorige en het nieuwe album van de Britse band. Maar ook het gezinsleven blijkt geen reden om wat gas terug te nemen. You Want The Truth is  beuker van de eerste orde. Marmozets presenteert hun agressie en energie in de vorm van een sterke kop/staart song met een gitaarsolo die het opwindingsniveau nog eens extra opschroeft. Je vraagt je wel af wie de toorn van Becca en Jack heeft opgewekt en bent bij dat jij het niet was.

Cameron Winter – Love Takes Miles  

Het is en blijft een vreemd fenomeen die popmuziek. Een artiest die we een jaar geleden nog te moeilijk c.q. ongemakkelijk vonden gaan we nu extra vaak draaien. Wat er veranderd is?

Niet de onconventionele – je moet er van houden- zangstijl van Cameron Winter, want over hem hebben we het. Wel zijn status en ook zal er zeker sprake zijn van gewenning. Die gewenning kwam via Geese, de band die Cameron alweer 9 jaar en 3 albums voorzit. Geese maakte met Getting Killed hét alternatieve rockalbum van 2025. In het kielzog daarvan is ook de belangstelling en waardering voor Winter’s solowerk gegroeid. In de V.S. viel het Heavy Metal album meteen in goede aarde. Hier viel de plaat een beetje tussen de wal en het schip. De release was namelijk begin december 2024. Dan zijn de jaarlijstjes al ingeleverd, hoor je bij ons de Snob 2000 en elders oldies of kerstliedjes.

Kamp Winter heeft recent een nieuwe clip online gezet van Love Takes Miles, het meest gestreamde nummer van Heavy Metal. Waarschijnlijk willen ze het ijzer smeden terwijl het heet is. Winter heeft net een spectaculair succesvolle solotour afgesloten en Getting Killed duikt op in alle jaarlijstjes. Het gezegde ‘beter laat dan nooit’ indachtig roepen we Love Takes Miles alsnog uit tot IJsbreker!

Mandrake Handshake – Hypersonic Super-Asterid

Mandrake Handshake vindt dat hun eerder dit jaar verschenen debuutalbum wel wat meer aandacht mag hebben.

Wij zijn het daarmee eens dus gaan we op suggestie van de band Hypersonic Super-Asterid draaien. Dat hebben ze in drie versies op single gezet, de album uitvoering, een remix en een single- edit. Het origineel is ruim 8 minuten lang en niet voor niets. Het nummer zit vol prachtige gitaarsolo’s en andere aantrekkelijke elementen met niet op de laatste plaats de zang van miss Trinity Oksana. Zoals we al opmerkten toen we King Cnut uitriepen tot IJsbreker maakt Mandrake Handshake hippierock met een Oosters tintje. Ook Hypersonic Super-Asterid laat zich zo omschrijven, maar dan met naast een pretsigaret ook een Red Bulletje of twee.