Author: Flip van der Enden

Jeff Tweedy – Lou Reed Was My Babysitter

En wij maar denken dat Jeff Tweedy is groot gegroeid op een strikt menu van country & Americana, van Willie Nelson en Hank Williams.

Blijkt de oprichter van Uncle Tupelo en Wilco, bands die aan de wieg stonden van de alt.country-beweging ook fan te zijn geweest van Lou Reed! Jeff heeft een liedje gemaakt over zijn idool waarin hij beweert dat de voormalige Velvets voorman zijn oppas was. Lou Reed Was My Babysitter is een perfecte Lou Reed pastiche. Het nummer had niet misstaan op een van de albums van de meester. Jeff brengt zijn eerbetoon met een knipoog. Dat geeft ons een alibi om een favoriete anekdote op te dissen over legendarisch nukkige Reed; Iedereen houdt van Lou Reed. Behalve de mensen die hem wel eens hebben ontmoet ;).

Lou Reed Was My Babysitter is een van de 30 nieuwe liedjes op Jeff Tweedy‘s Twilight Override album dat vrijdag a.s. uitkomt.

Queen’s Pleasure – The Club

The Club is de tweede single van het derde album van het Amsterdamse Queen’s Pleasure.

Waar Eva een ingetogen liefdeslied is, is The Club een onstuimige rocker met vervormde vocals en losgeslagen gitaren. Als The Club in de clubs geen mosh pits losmaakt, moeten Sal, Teun, Jelmer en Jurre eens serieus een carrièreswitch overwegen. Singles en album zijn geproduceerd door Dylan van Dale (Joost Kleijn, NAAZ en sinds kort ook soloartiest). Een opvallende keuze, maar een geïnspireerde. De release van Stunt Double, zoals het nieuwe album gaat heten, staat gepland voor 9 januari. Een dag later speelt Queen’s Pleasure een thuiswedstrijd in de Tolhuistuin.

Slothrust – Spill The Juice

Denk je net te weten wat voor vlees je met Slothrust in de kuip hebt (post-grunge met dameszang) verrast de band met een nieuwe single die in maar weinig lijkt op het voorafgaande.

Spill The Juice is een vrij classic rockliedje met een hitsige tekst. Makkelijk meezingbaar en met een helder verloop van start naar finish. Alleen de luidruchtige gitaar heeft nog iest van de oude sound. Die gitaarsolo’s -er zijn er meerdere- doen sterk denken aan de gitaarbreak van While My Guitar Gently Weeps van The Beatles (met Eric Clapton). Zoveel zelfs dat er eerder sprake is van een citaat dan van toeval. En daar hebben we geen enkele moeite mee. Integendeel eigenlijk. Eind deze maand verschijnt de Wildcard EP van de band uit Boston, MA.

Quannnic – Floorface

Quannnic (sic) is een wat publiciteitsschuwe rocker uit Florida die al een paar keer eerder via ons uit je speakers of in je oortjes is geknald.

De begin twintiger die waarschijnlijk Nick Quan heet, weet een onbehoorlijk hoeveelheid geluid te produceren voor een eenmansorkest. Toch zou je hem onterecht in een hoek plaatsen als je zijn muziek metal of zelfs maar hard rock zou noemen. Quannnic rockt en kijkt niet op een decibelletje meer of minder, toch is het vrij subtiel wat hij presteert. Op zijn nog vrij recente Warbrained album perfectioneert hij de sound van zijn twee eerdere albums. Als single is Floorface een representatieve proeve van ‘s man’s kunst: een maalstroom van keyboard en gitaargeluiden met daar net boven uit een vrij poppy zangstem. Dat klinkt misschien als shoegaze, maar is het niet. Plaats Quannnic ergens tussen Smashing Pumpkins en Todd Rundgren en je zit er niet ver naast.

Socks;SportsSocks – Oh Oh (money)

Socks;SportsSocks maakt rare plaatjes. Niet slecht of gek, gewoon raar.

Soms zijn ze te weird voor radio, maar regelmatig komen de Rotterdammers met een liedje aanzetten dat te goed is om te laten liggen. Na ‘just killing (time)’ en ‘Talking To Myself’ willen we je nu graag voorstellen aan Oh Oh (money). Bij de eerste klanken denk je even dat er een oud skaliedje begint, maar als de zanger invalt betreden we het unieke, ietwat naïeve universum van Socks;SportsSocks. Hij begint aarzelend, maar laat zich opjutten door een gitarist die het onderste uit zijn fuzzpedal haalt. Het einde komt plots en heeft weer iets weg van een oud (free) jazznummer. En nu weet je nog niet hoe Oh Oh (money) klinkt, behalve een beetje raar.

Socks;SportsSocks viert op 27 november in Rotown een feestje. Aanleiding lijkt de release van hun eerste album, Ironic Songs For A Sincere Generation.

Glyders – Stone Shadow

Zanger/gitarist Joshua Condon en basbeest Eliza Weber hadden al drie keer de wereld rondgetoerd als Glyders voordat ze eindelijk de tijd rijp achtten om een eerste album op te nemen.

Dat deden ze met diverse drummers, want de ware konden ze maar niet vinden. Tot Joe Seger op hun pad kwam. Met Joe achter de trommels stond het tweede album er in no time op. En nu begint het avontuur pas echt voor het powertrio uit Chicago. Nieuwe single Stone Shadow is oerrock op boogiebasis met een mespuntje psychedelica. Hier rockt Glyders zoals bedoeld door de hogere machten: gedisciplineerd, geconcentreerd en geïnspireerd. De sound van Glyders is niet nieuw wel tijdloos. De opvolger van Maria’s Hunt (2023) heet Forever en is vanaf 21 november overal verkrijgbaar.

Hunk – Blonde

Om nou te zeggen dat Blonde het beste nummer van Hunk tot nu toe is….

Het is in ieder geval niet de minste van het stel. We hebben eerder opgemerkt dat het Haarlemse Hunk met frontvrouw Joan De Bruyn Kops een sterke troef in handen heeft. Die wordt slim en smaakvol uitgespeeld op Blonde dat gezien heur haarkleur best wel eens autobiografisch zou kunnen zijn. De gitarist heeft het volume van zijn versterker nog verder opgeschroefd, maar de show wordt gestolen door de dame achter de synths die klinkt als of ze pas een paar oude platen van The Tubes heeft ontdekt. EP is in aantocht.

Long Fling – Cool Bottle Water Park

Hebben we eerder een zingend echtpaar gehad in Nederland? Behalve dan Gert & Hermien en Susan & Freek en Saskia en Serge en Ellie & Rikkert.

Laten we de vraag anders stellen. Hebben we in de vaderlandse indie-scene ooit al eerder een stelletje gehad? Of zijn Pip Blom (van Pip Blom) en Willem Smit (van Personal Trainer) de eersten? We willen de lovebirds hoe dan ook graag feliciteren met hun nieuwe single. Anders dan voorganger Flung is Cool Bottle Water Park met zijn turbodrive, kordate begeleiding en mondige zang van hem en haar geknipt voor radio.

Het is nog niet duidelijk hoe long deze muzikale fling gaat duren en of het duo ook in verwachting is van een album. Wel gaan ze met versterking van Darek en Tender (Pip Blom) en drummer Sal Rubenstein (Queen’s Pleasure) op tournee; eerst door de UK daarna kun je Long Fling gaan zien in Groningen (1/11), Nijmegen (5/11), Amsterdam (12/11) en Utrecht (13/11).

Lola Young – Spiders

Wat te doen met een artiest als Lola Young? Ze is inmiddels een wereldster. Dat was ze nog niet toen we begin juni Messy uitriepen tot IJsbreker.

Maar al is ze nu een wereldwijd fenomeen. Het is nog steeds de oude charmant onhandige, goudeerlijke en kettingrokende Lola. Luister naar nieuwe single Spiders en je hoort dat ze nog geen halve druppel water bij de wijn heeft gedaan. Of neem de titel van haar nieuwe album. Als je Taylor Swift achter na wil noem je je album niet ‘I’m Only Fucking Myself’, ook al zijn de letters u en c vervangen door **. En als je droomt van limo’s en champagnebaden kom je niet aanzetten met zo’n rafelige bijna onder-geproduceerde single als Spiders waarin je weer je ten overstaan van de halve wereld met de billen bloot gaat. En als je schathemelrijk wil worden dan ga je niet in de 013 staan in Tilburg op 12 & 13 mei terwijl je de AFAS en misschien wel de Ziggo kan vullen. Wereldsterren horen eigenlijk niet op Pinguin Indie, maar voor Lola Young maken we graag een uitzondering. I’m Only F**king Myself komt over twee dagen uit.

NewDad – Everything I Wanted

Brett Anderson tipt NewDad als een van de beste nieuwe bands van dit moment. De voorman van Suede is vooral onder de indruk van de liedjes van de jonge Ieren.

Everything I Wanted is weer zo’n warme, dreamgazerige topsong, mooi gezongen ook weer door Julie Dawson. Zij schreef het nummer met producer Justin Parker (Lana Del Rey, Rihanna e.a.). Uit het feit dat zo’n kopstuk betrokken is bij wat je toch een beginnend bandje mag noemen blijkt dat hun label het volste vertrouwen heeft in de band. Het gevaar dat NewDad ons gaat ontgroeien is ook niet ondenkbaar. Julie heeft niet alleen een fijne stem en vlotte pen maar ook haar uiterlijk niet tegen. Album 2 van de band uit Galway heet Altar en is nu ongeveer uit.

Op 14 oktober kan je NewDad gaan zien in de oude zaal van de Melkweg. Waarschijnlijk is het voor het laats dat je de band in zo’n intiem zaaltje kunt gaan meemaken.