Gorillaz – Silent Running (feat. Adeleye Otomayo)

Het druist tegen zo’n beetje alle wetten van de popmuziek in wat Damon Albarn presteert. De meeste acts pieken aan het begin van hun carrière. Na een album of twee, drie worden de songs minder waarna het heilige vuur langzaam uitdooft.

Albarn heeft niet alleen aangetoond met Gorillaz dat er leven na Blur bleek te zijn, zijn bijband groeide zelfs uit tot hoofdact met meer succes dan Blur -voorwaar ook geen kleintje- ooit heeft gehad. Gorillaz is alweer toe aan hun 8ste album. Dat is evenveel als Blur er heeft gemaakt. En nu al is het duidelijk dat Cracker Island een nieuw hoogtepunt wordt in het oeuvre van de cartoonrockband.

Opvallend is dat Albarn deze ronde relatief weinig hulp van buitenaf heeft ingeschakeld. Et zijn wel gasten, Stevie Nicks, Beck en Tame Impala o.a., maar die treden zelden op de voorgrond. Het sfeervol wiegende Silent Running –de laatste single voor de albumrelease de 23ste- is zo typisch des Damon’s dat het best van (de late) Blur had kunnen zijn of een van zijn soloalbums. De tussen haakjes genoemde Adeleye Omatoyo zingt een soulvolle tweede stem, maar the star of the show is dus de baas van de band zelf.

Cracker Island komt op 23 februari al uit.

Tramhaus – The Goat

The Goat is pas het 8ste nummer van Tramhaus dat online te vinden is. Ondanks dit nog geringe aanbod wordt de band toch al algemeen beschouwd als een van ‘s Neerlands beste indiebands.

Die reputatie wordt alleen maar bevestigd zo niet verstevigd door The Goat. We horen een band die zijn klassiekers kent (Sonic Youth/Television) maar het imitatiestadium al ver voorbij is. De mannen en meiden nemen alle tijd om The Goat rustig op te fokken tot een climax die zich het beste laat omschrijven als een orgie van gitaren. Naar verwachting zal Tramhaus deze zomer te zien zijn op een aantal prominente festivals. The Goat zal ongetwijfeld een hoogtepunt vormen in hun set, en waarschijnlijk niet het enige.

FORD TRIO – HATSUDAI

Er blijken heel wat hondjes te zijn die fikkie heten, maar het FORD TRIO -of is het de FORD TRIO?- waar het ons omgaat is een popband uit Thailand.

Hun meeste songs zijn lieve thaistalige softpopliedjes. Nieuwe single HATSUDAI is echter van een heel ander hout gesneden. Het instrumentale HATSUDAI klinkt als een oud Dick Dale nummer, maar dan in een uitvoering van Khraungbin, soort van surf dus met een exotisch randje. Kasidid Tanaphichat haalt lekker uit op zijn elektrische gitaar, maar ook bassist Nattapon Innoo en drummer Smith Sakulkaew zetten hun beste beentje voor. Klaarblijkelijk hebben de heren onlangs in Japan gespeeld, want HATSUDAI is de naam van een wijk in Tokyo. Daar is ook de clip geschoten.

Enter Shikari – It Hurts

Au!, zo had de nieuwe single van Enter Shikari ook kunnen heten, maar de band heeft voor It Hurts gekozen.

Niet dat er veel keuze was, het nummer kwam tot zanger/toetsenist Lou Reynolds riff in een droom, refrein, couplet, tekst, de hele mik mak. Gelukkig kon hij zich de droom nog herinneren toen hij wakker werd ‘s nachts om 3 uur. Tot chagrijn van zijn vriendin deed hij het licht aan en zong It Hurts in zijn telefoon.

‘ s Ochtend bleek het best een aardig nummer, zo goed nummer eigenlijk dat het nu dienst doet als uithangbord voor het nieuwe album van de Shikari’s. Voor een droom heeft It Hurts een vrij coherente tekst met een simpele, maar belangrijke levensles, ‘je kunt niet meer dan je best doen’.

Voor Enter Shikari – dat vroeger nogal neurotisch uit de hoek kon komen is It Hurts een relatief rustig nummer. Er wordt stevig gemusiceerd, maar men blijft binnen de lijntjes. Album acht van de band uit St Albans luistert naar de titel A Kiss For The Whole World en komt op 23 april online. Voor de fans en de freaks zal het album ook als cd en op (gekleurd) vinyl verschijnen.

Geese – Cowboy Nudes

Wilden vorige nummers van Geese nog wel eens mank gaan aan de behoefte van de bandleden om te laten horen hoe goed ze wel niet kunnen spelen, op Cowboy Nudes staat alles in dienst van het liedje.

En wat voor liedje! Sterke spanningsboog, mooi arrangement, en een solide productie. Mocht er gemopperd worden over de nieuwe single van de boys uit Brooklyn dat zal dat komen door de ietwat oubollige stijl. Cowboy Nudes rockt op zijn ‘early seventies’ inclusief een achtergrondkoortje dat op de gospeltoer is. Denk Joe Cocker ten tijde van Mad Dog & English Men. Ook de percussie break hebben we deze eeuw nog niet vaak gehoord. Wat Cowboy Nudes toch zeer de moeite waard is is de positieve energie, die het nummer uitstraalt en het aanstekelijke spelplezier.

Blondshell – Joiner

Joiner is de 5e single van Blondshell in een half jaar tijd. Haar debuutsingle, Olympus was IJsbreker in juli vorig jaar. Bezige bijtjes daar houden we van.

Het debuutalbum van Blondshell is aanstaande en er is een Europese tour aangekondigd. Miss Sabrina Teitelbaum zoals ze in de burgerlijke stand geregistreerd staat is op 20 mei te bezoeken in de Paradiso tijdens de voorjaarseditie van London Calling en een dag later in Le Botanique (Witloof Bar) in Brussel. Het album is dan al ruim een maand uit.

Joiner is de meest poppy single van Blondshell tot nu toe. Haar zang doet hier wel denken aan Stevie Nicks. Poppy wil echter niet zeggen zoetsappig, daar waken de gitaren wel voor, en Blondshell zou Blondshell niet zijn als de tekst niet over haar gecompliceerde liefdesleven zou gaan.

slowthai – Selfish

Ook slowthai is zo’n hybride artiest die genres -punk en grime- die in stijl verschillen, maar qua attitude verwant zijn, laat samensmelten tot een eigen geluid.

Het is geen makkelijke kost die slowthai alias Tyron Frampton en zijn vaste partner in crime Kwes Darko ons voorschotelen, maar er is waardering voor hun typisch Britse straatstijl. Voor de productie van zijn nieuwe album, waarvan Selfish de tweede aandachtstrekker is, heeft slowthai de hier zeer gewaardeerde Dan Carey (Wet Leg/Fontaines DC) aangetrokken. Met hem achter het mengpaneel klinkt slowthai nog harder, beter, sneller en sterker dan hij al deed. Album 3 heet Ugly en wordt 3 maart los gelaten

Wings Of Desire – Runnin’

Wings Of Desire, vleugels van verlangen is een poëtische zij het enigszins ambitieuze bandnaam. Die past echter prima bij Runnin‘, de gedreven nieuwe single van het Britse duo.

James Taylor en Chloe Little laten zich inspireren door de sombermansrock van de laat 20ste eeuw; Bowie in zijn Berlijnse periode, Factory Records (Joy Division), Shoegaze, Krautrock, dat werk. Toch klinkt Runnin’ minder retro dan je op basis van hun invloeden zou verwachten. De pas tweede single van Wings of Desire heeft flair en stijl en laat ook een band horen die beslagen ten ijs komt. James en Chloe liepen zich warm in INHEAVEN, een band die helaas al na één veelbelovend album sneuvelde, maar dus een goede leerschool is gebleken.

Geese – Cowboy Nudes

Wilden vorige nummers van Geese nog wel eens mank gaan aan de behoefte van de bandleden om te laten horen hoe goed ze wel niet kunnen spelen, op Cowboy Nudes is alles in balans.

Goede song, sterk arrangement, solide productie. Mocht er kritiek komen op de nieuwe single van de band uit Brooklyn dat zal het gaan over de ietwat oubollige stijl. Cowboy Nudes rockt op zijn ‘early seventies’ inclusief een achtergrondkoortje dat op de gospeltoer is. Denk Joe Cocker ten tijde van Mad Dog & English Men. Ook de percussie break hebben we deze eeuw nog niet vaak gehoord. Wat Cowboy Nudes toch zeer de moeite waard is is de positieve energie, die het nummer uitstraalt en het bijna tastbare spelplezier.

Master Peace – Veronica

Master Peace is een rockende rapper of een rappende rocker. Aan reggae doet hij overigens ook. Het verschilt per track, maar wat hij ook doet, alles is overgoten met een punky attitude.

Zijn onorthodoxe mix van stijlen is maar half bewust. Als ADHD’er is hij meer een doener dan een denker. Op nieuwe single Veronica treffen we Master Peace op standje rock, de funky bas laat doorschijnen dat hij dus ook van andere markten thuis is.

Peace Okezie heeft een Nigeriaanse achtergrond. Hij groeide op in Zuid Oost Londen luisterend naar uiteenlopende acts als Nirvana en The Notorious B.I.G. Platen maken doet hij sinds 2018. Zijn output omvat een kleine 30 songs, die bij elkaar een dikke 3 honderd duizend luisteraars trekken. Dat zouden er waarschijnlijk meer zijn als hij een kant zou kiezen, rap (grime) of rock of reggae. Maar dat weigert hij dus en juist dat maakt hem bijzonder.

Master Peace komt op 24 maart mee met Nova Twins naar de Melkweg.