Author: Flip van der Enden

Rammstein – Zick Zack

Van het videobudget van Rammstein kan een beetje band makkelijk een album opnemen, een dubbelalbum zelfs. Maar de clips zijn het waard. Rammstein zonder beeld is als een clown zonder schmink. Maar ook muzikaal valt er weer genoeg te geniet.

Nieuwe single Zick Zack is Rammstein ten voeten uit; een kruising tussen een metalsong en een volkslied. Dit keer neemt de band de cosmetische chirurgie op de korrel. Er zijn belangrijkere dingen om je druk over te maken zou je denken, maar de lol die de band moet hebben gehad tijdens het maken van de clip is aanstekelijk. En de song luistert lekker weg en dat is ook wat waard. Het betere soort escapisme. Eind deze maand arriveert het nieuwe Rammstein album Zeit geheten. Op 5 juli begint om half acht het optreden van Rammstein in het Goffert Stadion In Nijmegen. Er zijn helaas alleen nog dure tickets beschikbaar, maar dan kan je wel goed zien wat er op de bühne gebeurd en bij Rammstein is dat wel wat waard dus.

Mt. Joy – Lemon Tree

De laatste keer dat we onze schijnwerpers richtten op Mt Joy deed de band aardig mee in de Amerikaanse indie-middenmoot, Nu zitten op een dikke 2 miljoen luisteraars per maand en heeft oud IJsbreker ‘Silver Lining’ de magische grens van 100 miljoen plays ruimschoots overschreden.

De meeste bands zouden er hun schoonfamilie voor over hebben om dat niveau van succes te kunnen continueren. Mt Joy lijkt zich niet met dat soort dingen bezig te houden. Zeg nooit nooit, maar de kans dat Lemon Tree top net zo’n klapper wordt als ‘Silver Lining’ is net zo groot als de kans dat Will Smith nog eens een keer en plein publiek een mep uitdeelt.

De nieuwe single van de band uit L.A. via Philly is een folky song die het meer moet hebben van zijn dynamische opbouw dan van een sterke melodie. Lemon Tree heeft wel iets Iers en doet daarom wel aan The Waterboys denken. Lemon Tree  heeft wel alles om een showstopper te worden, een hoogtepunt tijdens de liveoptredens van de blije berg. Beetje balen dus dat de band niet eerder dan 2023 buiten de VS te zien zal zijn.

Hairbaby – Onward

Otto-Jan Ham een renaissance man of homo universalis noemen is misschien wat overdreven, maar dat hij een man van veel talenten is een ding dat zeker is. In Vlaanderen kent met hem o.a. als radio en tv-maker, dj, slimste mens, oceaanvaarder, wielrenner, en nu ook als muzikant. Om hem moverende redenen heeft Ham zijn band Hairbaby genoemd. Hij weet zich moreel en muzikaal gesteund door RTV collega en amigo de musica Stijn van de Voorde en Dean van de band Ween.

Onward is het eerste van de zeven nummers van de debuut-EP van  Hairbaby. We horen o.a. een steelgitaar en een trompetsolo, maar het nummer is niet echt country en zeker geen jazz. Het lied ligt prettig in het gehoor, maar is net even te apart om voor easy listening door te kunnen gaan en hoewel zeker niet simpel kan een kind het refrein meezingen. En dat gebeurt ook. Kortom Onward is een raar plaatje, en zo horen we ze graag.

Robin Kester – Leave Now

Met haar rookkleurige timbre zou Robin Kester van het voorlezen van de bijsluiter van een Corona zelftest nog een opwindende gebeurtenis weten te maken. Gelukkig kan ze ook mooie songs schrijven, zoals Leave Now dat de spanning heeft van een ingehouden onweer en doet verlangen naar meer.

Sinds haar vorig jaar verschenen Maxi EP/mini-album, This Is Not A Democracy werkt Robin op het productionele vlak nauw samen met onze man van Moss, Marien Dorleijn. Dit team werd voor de opname van Leave Now versterkt met Ali Chant, die ook mixwerk verricht voor o.a. Yard Act en Aldous Harding. De mastering werd toevertrouwd aan de door Sharon van Etten en Angel Olsen gewaardeerde Joe Lambert. Kosten noch moeite dus, maar welbesteed.

Wodan Boys – Slam It Like Djokovic

Door zijn rap van tongriem gesneden zanger heeft Wodan Boys op nieuwe single, Slam It Like Djokovic wel iets weg van Urban Dance Squad. Dit gezegd hebbend, het naar een sketch van Koot & Bie genoemde kwartet is op de eerste en laatste plaats een rockband.

Vorige jaar debuteerden de boys met een ijzersterke EP. Nu gaan ze daar glanzend overheen met een nieuwe verzameling songs die ze eenvoudig EP 2 hebben genoemd. Wodan Boys is van de tomeloze rock, maar hoe onstuimig de band ook klinkt, ze vliegen nergens uit de bocht. Het op alle vlakken hoge niveau van Slam It Like Djokovic doet enige ervaring vermoeden. En dat klopt. Wodan Boys is opgebloeid op de resten van Sister Dance Revolution en Taymir, twee bands die ooit een roze toekomst werd toegedicht. Wat toen niet lukte zou nu wel eens kunnen gaan gebeuren. Als Wodan Boys al zo overtuigend klinkt op ‘plaat’ zullen ze live helemaal een verpletterende indruk maken, net als toendertijd UDS.

P.S. De Djokovic uit de titel is die Corona-ontkennende tennisser die Australië niet in mocht.

 

Fontaines D.C. – Skinty Fia

De derde en waarschijnlijk laatste single voor de release op 22 april van Fontaines DC is het titelnummer. Net als eerder verschenen singles Jackie Down The Line en I Love You is Skinta Fia minder gespannen, beschouwender zelfs dan de assertieve postpunk waarmee de de band naam maakte.

Een mogelijke verklaring van dit temperen der tempi en emoties kan heimwee zijn. Om dichter bij het vuur te zitten heeft de band hometown Dublin ingeruild voor metropool Londen. Vanaf die afstand kijken ze nu met weemoed naar hun groene eiland.

Skinta Fia is oud Iers voor de teloorgang -verdoemenis is de letterlijke vertaling- van het Ierse reuzenhert. Nu is de Megaloceros Giganteus al zo’n 11.000 jaar uitgestorven dus we hebben het hier over symboliek. Waar de mannen zich zorgen over maken is voor het vervagen, het veranderen van de Ierse cultuur. En dan bedoelen ze waarschijnlijk niet Riverdance. Of juist wel.

Psychedelic Porn Crumpets – Bob Holiday

Toegegeven Bob Holiday klinkt op het eerste gehoor wat ongemakkelijk, maar niet alles hoeft altijd maar meteen makkelijk behapbaar te zijn. Als je eenmaal door de zure appel heen bent, wordt je beloond met een fier en overtuigend riffrocknummer van de paddorockers uit Perth.

In 2014 begonnen als epigoon van King Gizzard is inmiddels is wel duidelijk dat Psychedelic Porn Crumpets op eigen benen staat. En stevig ook. Op vallend is dat de band steeds luider lijkt te worden. Op oudere songs was het prettig wiegen op Bob Holiday is mosh pit materiaal.

Bob Holiday en de drie andere recente releases zijn allemaal voorproefjes van het nieuwe album van PPC. Hun vijfde alweer. Album heet Night Gnomes en komt 22 april al uit. Horen en zien kan je The Crumpets op 13 augustus in Tivoli, Utrecht.

Together Pangea – What It’s Like

Nieuwe Together Pangea single schreeuw Beatles. Je zou kunnen denken dat het toeval is dat What It’s Like klinkt als The Beatles 64/65 maar als je de solo hoort die rechtstreeks citeert uit My Sweet Lord van Beatle George dan weet je zeker dat hier fans aan het werk zijn.

Een nieuw album van Together Pangea lijkt er even niet in te zitten. De release van What It’s Like valt samen met de aankondiging van een nieuwe wereldtour. Die brengt de band op 14 juni naar het Utrechtse Ekko en de 15e naar de Effenaar te Tilburg. Belgische fans kunnen de 16e terecht in de Kavka in Antwerpen. 26 juni is TP weer in het land voor een optreden in Amsterdamse Bos. Daar zal de band te zien zijn als support act van Jimmy Eat World.

Good Morning – Misery

De a-kant van nieuwe Good Morning single is een wat landerige countrysong. Niks mis mee, maar niet zo goed als de b-kant. Dat is namelijk een juweeltje. Ook hier ligt het tempo laag en is de zang zomers loom, maar wat Misery bijzonder maakt, zijn zaken die je niet zo heel vaak hoort in een eigentijdse popsong, blazers en een banjo! En net als je denkt nu wordt het toch wel wat gezapig, trekt de band even flink aan de teugels!

Good Morning uit Melbourne is gespecialiseerd in traag stromende liedjes met een lichte country tic. Vanwege onze tegenovergestelde klimaten -als het in Australië zomer is is het hier winter- is in onze optiek de timing van hun releases wat ongelukkig. Een nummer als Misery lijkt gemaakt  voor lange zoele zomeravonden en verliest vast iets van zijn magie in onze kille lente. Maar zelfs bij de centrale verwarming blijft er nog genoeg te genieten over.

Jane Weaver – Oblique Fantasy

De Britse Jane Weaver heeft in het verleden bewezen de juiste balans te hebben gevonden tussen experimenteel en toegankelijk. Een erg groot publiek heeft ze er (nog) niet mee bereikt, maar wel een trouwe schare fans waarvan een groot deel zich bevindt onder onze vaste luistervinken. Die zullen zeker niet teleurgesteld zijn als ze Misery horen.

Jane’s nieuwe single heeft zo’n beetje alles wat haar zo bijzonder maakt, een perfecte mix van snaren en electronica, zwoele zang en een instrumentale coda die je doet opveren. Disco is niet het woord, maar dansen is zeker mogelijk.

Miss Weaver nam haar nieuwe single op in de befaamde Abbey Road Studio met de zeer gewaarde Dan Carey (Fontaines DC/Black Midi/Lewsberg) als producer. Het was de eerste keer dat Dan ergens anders werkte dan in zijn thuisstudio, maar ja wie zegt er nee tegen de kans om in Abbey Road te kunnen werken? Blijkbaar was hij in zijn nopjes met het resultaat, want Oblique Fantasy is verschenen als 40ste single op zijn überhippe Speedy Wunderground label.