Author: Flip van der Enden

Robin Kester – Fries and Ice Cream

Geen kwaad woord over de productiecapaciteiten van Robin Kester en Marlien Dorleijn, maar het is de coating die co-producer Ali Chant (Yard Act, PJ Harvey, Aldous Huxley) heeft aangebracht op Fries and Ice Cream die haar nieuwe single vleugels geeft.

Met Fries and Ice Cream dwaalt ze steeds verder af van het platgetreden singer-songwriter pad en begeeft ze zich op het terrein van de sferische popmuziek, songs waar vorm en inhoud perfect in balans zijn zonder aan melodie in te boeten. Doe je zelf een plezier en geniet van de nieuwe Kester in een prikkelarme omgeving onder het genoegen van een (zelf in te vullen).  

Cowboyy – Gmaps

Die praat-zang stijl waarmee bands als Dry Cleaning, Yard Act en Fontaines DC furore maakten, kennen we nu wel. Je moet van goede huize komen om daar nog iets interessants mee te doen. Enter Cowboyy!

Wat het debuterende kwartet uit Zuid Engeland doet, is niet zo zeer nieuw, maar anders genoeg om positief op te vallen. De woordvoerder van het stel steekt zijn verhaal af in een moordend tempo. Hij is net zo rap van tong als een veilingmeester in Storage Wars. Ondertussen maakt de band er een vrolijk zooitje van met countrygitaren, math-rockovergangen en punkakkoorden. Na 2 minuten Gmaps alweer voorbij en ben je verkocht.

Sorry – Closer

Het moet nu wel duidelijk zijn dat wij fan zijn van Sorry. Closer is het achtste nummer dat we oppikken van de band van Asha Lorenz en Louis O’Bryen.

Sorry staat op het begin deze maand verschenen tweede album van het averechtse popkwartet uit Noord Londen. ‘Anywhere But Here’ is zo’n zeldzaam album waarop geen enkel slecht nummer staat.

Net als alle andere Sorry songs is Closer een groeidiamantje. Het nummer begint als een briesje en eindigt als storm. Tussen A en B trekt er weer zo’n typisch Sorry landschap aan je voorbij; vol unheimische details die niet noodzakelijk afkomstig zijn van een muziekinstrument. Of uit de keel van Asha.  

Todd Rundgren, Thomas Dolby – I’m Not Your Dog

Vaak vallen samenwerkingen van Grote Namen nogal tegen, maar die van Todd (74) en Thomas (63) dus niet. Rundgren roert zich nog regelmatig, maar van Dolby hebben we veel te lang niks meer vernomen. Tenminste aan het platenfront. Wiki weet dat de inmiddels 63 jarige synth-poppionier tegenwoordig als Professor of Arts leiding geeft aan de bachelor opleiding Music For Media aan de John Hopkins universiteit in Baltimore.

De (tijdelijke?) terugkeer van Dolby aan het muziekfront kwam tot stand op verzoek van Rundgren die een heel blik beroemde collega’s heeft opengetrokken voor zijn nieuwe album, Space Force waaronder River’s Cuomo van Weezer, Adrian Belew van King Crimson en Talking Heads en Neil Finn van Crowded House. Naast deze veteranen is ook jong grut als Alfie Templeman en The Lemon Twigs van de partij. Todd vroeg zijn collega’s of ze nog ergens een nummer hadden liggen dat ze nooit naar bevrediging hadden kunnen voltooien. Dat verzoek bleek dus niet aan doveman’s oren gericht. Dolby kwam meteen met I’m Not Your Dog  aanzetten. Het resultaat van de joint venture van Todd Rundgren en Thomas Dolby is zo geslaagd dat we hopen dat het niet bij dit ene nummer blijft.   

Sprints – Literary Mind

Sprints featuring Karla Chubb schiet weer met scherp met Literary Mind, single nummer 11 van de postpunkers uit Dublin. Nu de praat-zangstijl van de recente postpunk golf zijn glans wel heeft verloren laat Karla horen ook gewoon (goed) te kunnen zingen.

Wel weer grappig dat ze dat doet in een song die over literatuur gaat, een literaire geest eigenlijk. Of eigenlijk niet. Het werkelijke onderwerp van de songs is verliefd worden op iemand van je eigen geslacht en daar enorm happy van te worden. De persoon in kwestie heeft een literary mind, dat wel. En een literary look. Wat dat precies is vermeldt het verhaal niet. Waarschijnlijk draagt ze een bril.

Nu de band toch aan het herijken is, hebben ze gelijk maar gevraagd aan W.H. Lung en Tom Sharkett of ze een remix wilden maken van Literary Mind. Er is derhalve nu dus ook een dansversie van het nummer beschikbaar met een lekker elektrische beat. 

Soul Blind – Tribe

Over een maandje verschijnt het album debuut van Soul Blind en dat is een feestje waard, Niet dat de mannen uit Hudson Valey, NY nou van die fuifnummers zijn, integendeel eigenlijk, maar je begrijpt wat we bedoelen.

Soul Blind houdt zich op aan het heavy deel van het rockspectrum. En dan specifiek dat deel dat zijn harses niet alleen gebruikt om te headbangen, hoewel Tribe zich daar uitstekend voor leent

Met zijn start-stop passages en treiterige zang doet derde aanjager van het debuutalbum wel aan Nirvana denken, maar dan een slag trager en 3 x zo heavy. Alles aan Tribe schreeuwt liveband, maar het zal nog wel even duren voordat Soul Blind onze kant op komt. Voorlopig zullen we het dus met de plaatopnamen moeten doen, wat gelukkig geen straf is. 

Rum Jungle – Going Out Of My Way

Rum Jungle is alweer zo’n fijn gitaarorkest uit het Australische. Uit Newcastle om precies te zijn, een stad aan de monding van de Hunter River . Het klimaat daar is sub tropisch en je kunt er prima surfen.

Op de een of andere manier is dat te horen, aan het lekker lome tempo van Going Out Of My Way, de zonnige gitaren en niet op de laatste plaats aan de Beach Boys-achtige koortjes. En voor wie nog twijfelde is er de tekst over een ‘beatiful day’. Kortom een prima nummer om de donkere dagen voor kerst mee door te komen.

Jadu Heart – I Shimmer

 Jadu Heart is een Brits electro-duo met een aardige staat van dienst; drie albums en een handvol solide streaming hits. Als ze geen gekke dingen doen zou het nieuwe album wel eens de grote doorbraak kunnen betekenen. Maar wat doen ze? Gekke dingen!

Paaiden Diva-Sachy Jefrey en Alex Headford tot dusver hun publiek met toegankelijke synth-pop met voor wie daar een antenne voor heeft een licht donker randje, nieuwe single I Simmer lijkt wel van een andere band te komen. De track is duister en dichtgesmeerd met dikke lagen gitaar en electro terwijl Diva zich de rol van dwaallicht heeft aangemeten. Dreampop die neigt naar nachtmerrie rock.

Ook het twee maanden geleden verschenen, door Alex gezongen Cocoon laat een band horen die is gerijpt, gegroeid, volwassen geworden. Jadu Heart nieuw stijl komt niet helemaal als een donderslag bij heldere hemel. Op vorige albums staan ook songs die wat duisterder van toon zijn, maar om het in Star Wars termen uit te drukken, ‘The Dark Side’ lijkt nu aan de winnende hand.

Of de nieuwe nineties achtige stijl die doorbraak in de weg zal staan? Waarschijnlijk niet, maar dan wel naar een ander publiek. En de fans die zijn meegegroeid natuurlijk.

Ghost Woman – All The Time

Ghost Woman is een Canadees trio met als stalend middelpunt zanger-gitarist Evan Uschenko. Op films en foto’s ziet Uschenko er niet meer zo heel piep uit, maar All The Time komt van het debuutalbum van de band. Ook het hoge spelniveau wijst op een al wat langer verblijf op onze aardkloot.

Wat Uschenko in het verleden ook heeft uitgespookt, beroemd is hij er niet mee geworden, wel heel goed dus. Met Ghost Woman legt hij zich toe op het vervaardigen van gitaarmuziek van het tijdloze soort, met lekker lange solo’s en meer aandacht voor sfeer dan geluidskwaliteit.

All The Time is de eerste, de langste en misschien wel de beste track op het Ghost Woman debuutalbum. Hoe goed ook, het album maakt de indruk dat de band op de bühne pas echt tot leven komt.

Goed nieuws dus dat Ghost Woman op 5 november te zien zal zijn samen met Shakey Graves op het Take Root Festival in Gruun.

All Them Witches – Tour Death Song

Zo melancholiek als op Tour Death Song hoorden we All Them Witches zelden eerder. Zo mooi en melodieus ook niet. Het is dat het nummer geen gewoon refrein heeft anders had het best een hit kunnen worden. In plaats van een meezingbare passage krijgen we nu een paar prachtige solo’s op de slide-gitaar.

Het verhaal is inmiddels wel bekend. Het heksen trio heeft er voor gekozen hun nieuwe album in porties uit te brengen elke maand 1 nummer. In totaal komen er 13 te staan op het album dat Baker’s Dozen gaat heten, het Engelstalige equivalent van 13 in een dozijn. Maar dan zonder de negatieve betekenis.