Author: Flip van der Enden

Jimmy Eat World – Place Your Debts

Nu de dagen steeds korter worden komt Jimmy Eat World met de perfecte soundtrack voor de donkere dagen voor kerst. Echt vrolijk was de band van Jim Adkins toch al nooit – je bent emo of niet- maar zo beschouwend als op Place Your Debts hoorden we ze zelden eerder.

Jimmy’s ernst wordt ingegeven door zijn zorg over. Ja wat precies eigenlijk? De poëtische tekst is multi-interpretabel. Dat is het voor en nadeel van poëzie. Is het een stukgelopen relatie, ‘how do we keep making the same mistakes’? Het einde van de wereld, I think we can alle agree, the ending is off to a great start’? Of zingt Adkins over de schuldencrisis waar veel studenten in de VS mee te maken hebben? Van zijn uitleg worden we ook niet veel wijzer. ‘The debt you rack up is the time spend avoiding doing the work to know yourself’. Snapt u?

Ook voor wie niet naar de lyrics luistert valt er veel te beleven aan Place Your Debts. Adkins zang komt recht uit zijn hart en zijn maten hebben er een indringend stuk muziek bij bedacht. 

HighSchool – Only A Dream

Met al die imitatie/eerbetoon bands en regelrechte Cure klonen moet ‘the real thing’ zelf wel met een wereldplaat op de proppen komen om niet van hun voetstuk te vallen. 43 jaar na hun debuutalbum is The Cure een van de invloedrijkste bands van dit tijdsbestek!

Ook Only A Dream van HighSchool had niet kunnen bestaan zonder het voorwerk van Smith & co. De synth is misschien niet puur des Cure’s, maar past wel in het tijdsbeeld.

Het label waarop de nieuwe single van het trio uit Melbourne is verschenen, is Speedy Wunderground. Dat betekent bijna automatisch dat Dan Carey* aan de knoppen zat en dat Only A Dream in slechts één dag is opgenomen en gemixt, want dat is de M.O. (mode of operation) van de superproducer.  

*we kennen Dan van o.a. Wet Leg, Fontaines DC, Black Midi en in een verder verleden ook Franz Ferdinand, Bloc Party en Django Django.

Gretel Hänlyn – Drive

Na een serie sterke, maar serieuze IJsbrekers kiezen we deze week voor een luchtige hit van een artiest die op het punt van doorbreken staat, miss Maddy Haenlein of zoals ze in onze annalen staat vermeld Gretel Hänlyn!

Dive is het vierde nummer dat we van Gretel oppikken, na Motorbike, In The Water en Apple Juice dat momenteel hoog in de Graadmeter staat.

Gretel, die waarschijnlijk van Dietse bloed is, is weer op haar motorbike geklommen voor een nieuwe rit, dit keer is het een plezierritje door het nachtelijke Londen. De pas 19 jarige Grietje houdt de vaart er goed in. Sierlijk zwiert ze langs glimmende gitaren, knipperende synths en hobbelige drums.

Drive is helemaal nieuw en dus niet afkomstig van hare Hänlyn’s in mei verschenen debuutalbum. Ze schreef het nummer samen met Alexander Headford, die we sinds vorige week kennen als de mannelijke helft van Jadu Heart, dat IJsbreker scoorde met I Shimmer. Het isInderdaad, om met Disney te spreken ‘a small world’ (after all)!

Gretel Hänlyn staat de 28ste op London Calling en gaat daar voor een sensatie zorgen. Wie bewijs wil voor deze stelling of alvast een voorproefje moet op Youtube even zoeken op Gretel Hänlyn @Arte Concert.

The Beths – Expert In A Dying Field

Het gaat goed met The Beths. Per album wint de band aan aandacht en aangezien hun nieuwe derde langspeler hun sterkste is tot nu toe lijkt niets meer in de weg te staan van een definitieve doorbraak. Nou ja niets. Op een uurtje of 30 vliegen na dan.

The Beths resideren in Auckland, Nieuw Zeeland. Een eind weg dus. Desondanks heeft de band al een keer in de Tolhuistuin gestaan dus we weten dat ze ook live overtuigen. Wie dat nog even wil controleren kan even het ‘Live In Auckland 2020’ album aanklikken.

Voor de oningewijden hebben we Expert In A Dying Field op de playlist gezet, het titelnummer van dat nieuwe derde album. Het is overigens het derde nummer dat we van de band draaien. Expert is Beths op haar best: begeesterde gitaarrock die is opgetrokken rond de stem en teksten van aanvoerder en naamgever ElizaBETH Stokes. 

TVAM – Semantics

Met Double Lucifer wist TVAM, alias Joseph Oxley de top 10 van de Graadmeter te penetreren. Het zou niet verbazen als hij dit huzarenstuk nog eens dunnetjes overdoet met zijn nieuwe single.

Semantics is een breedbeeld gitaarnummer met geheimzinnige zang en hypnotische keyboards. Exacte invloeden of dekkende vergelijkingen zijn niet makkelijk aan te wijzen, maar bij ons roept Semantics associaties op met zowel The Jesus & Marcy Chain als Gary Numan.

Semantics is de derde en waarschijnlijk laatste single voorafgaand aan de release van het tweede album van TVAM, High Art Lite op 28 oktober.

Black Lips – Lost Angel

Van de oorspronkelijke Black Lips die in 1999 het licht zagen, zijn er na tien albums nog maar twee over. Nadeel ervaart de band niet van het grillige personeelsverloop. Nog steeds staan de Lips hoog in de rangorde van historisch bewuste psychrockbands.

Voor Lost Angel lijken de Lips ten rade zijn gegaan bij The Cramps en Ennio Morricone. Het is een gemene ballad met verwaaide wild-west gitaren en ongeregelde achtergrondgeluiden. Het zou niet verbazen als het door Zumi Rosow gezongen nummer is opgenomen in een spookhuis.

Lost Angel staat samen met twaalf andere recalcitrante rocksongs op het begin deze maand verschenen Apocalypse Lover album.

The Bug Club – Going Down

Je kunt je kont niet keren of er is alweer een nieuwe single van The Bug Club! Niet dat dat erg is. Integendeel. Zeker niet als de liedjes zo lekker en leuk zijn als Going Down.

Misschien is leuk niet de beste omschrijving van een nummer dat gaat over ten onder gaan, maar The Bug Club is gelukkig geen band die zich zelf al te serieus neemt. Going Down staat net als andere recente singles, waaronder It’s Art op het vers verschenen tweede album van de band uit Wales, Green Dream In F#. Het nummer heeft dezelfde ‘naïeve’, ongepolijste studentenrocksound als het oudere werk met de aantekening dat bassiste Tilly Harris dit keer Sam Willmett ook vocaal bijstaat.

Mazey Haze – The Weight Of The Weekend

Mazey Haze heeft zo lang gewacht met het uitbrengen van een nieuwe single dat het misschien goed is om even ons geheugen op te frissen.

Mazey Haze, echte naam Nadine Apeldoorn is een droompopsinger-songwriter met een serie uitstekende singles op haar C.V. Een jaar na overzichts-EP, Always Dancing meldt ze zich voor een nieuwe ronde met het wederom zeer geslaagde The Weight Of The Weekend.

Mazey’s semi-onschuldige meisjesstem komt uit de speakers gehuld in een nevel van echo die als het een geur was geweest naar patchouli zou hebben geroken. Met zonneshotjes als dit komen we de winter wel door hoor! Je kunt Mazey Haze gaan zien als support-act van Feng Suave in Parijs, Berlijn en Londen. Nu maar hopen dat ze haar daar niet houden.

Declan Welsh and The Decadent West – Mercy

Een kleine vier maanden na hun Impermanency EP zijn Declan Welsh and The Decadent West alweer terug aan het front met een fonkelnieuwe single die beter is dan we hadden durven hopen.

Ook Mercy is een song met een boodschap zij het dit keer geen politieke maar een persoonlijke. Het nummer gaat over afkicken en afstand nemen , van drank en drugs, maar ook van social media en schadelijke relaties. Als song is Mercy een stuk minder prekerig dan oud Breekijzer en GM hit Inpermanency en dat bevalt goed. Ook de productie is frisser en fantasievoller. Dat laatste mogen we volledig op het conto schrijven van Gianluca Bucellati, een up and coming producer die ook goede daden heeft verricht voor o.a. Arlo Parks, Biig Pig en Easy Life. 

Loupe – ICFAT

Echt rijk en beroemd gaat Loupe waarschijnlijk wel nooit worden. Daarvoor zijn hun droompopsongs te eerlijk en te fragiel, maar wat ze doen doen ze zo langzamerhand beter dan wie dan ook.

De Amsterdamse band bracht vorige week hun tweede EP uit, Spring ’19 met naast de eerder dit jaar verschenen singles ook een drietal nieuwe nummers waaronder het spooky, spannende en intrigerende ICFAT. Er wordt door Annemarie, Lana en Jasmine op een zeer hoog niveau gemusiceerd, maar het is vooral het fantasievolle arrangement dat de aandacht trekt. Dat en de zang van Julia die tegelijk breekbaar en stoer kan klinken. 

Dat Loupe live minstens zo weet te boeien als op plaat kan je zien/horen op de registratie die ze op initiatief van TivoliVredenburg maakten voor hun 48h concertserie. Je vindt hem hieronder.