Author: Flip van der Enden

strange world’s end – 逆エヴォリューション

 逆エヴォリューション betekent volgens Google Translate ‘omgekeerde evolutie’, ofwel zoals Devo het ooit noemde devolution. Devo koesterde de theorie dat de mensheid evolutionair gezien niet meer voor maar achteruit gaat. Het lijkt erop dat strange world’s end onafhankelijk op dat idee is gekomen, want hun muziek lijkt in niets op die van Devo, en hun uiterlijk al helemaal niet. De Devo mannen droegen een soort uniformen en vreemde hoofddeksels. De drie leden van strange world’s end lopen gewoon in hun dagelijkse kloffie.

Het trio komt uit Tokyo waar ze ondanks drie albums nog zo goed als onbekend zijn. De schamele 963 luisteraars die ze volgens Spotify maandelijks trekken bevinden zich vooral in de V.S. en in Nuremberg.

逆エヴォリューション komt van het recentelijk uitgekomen en naar de band vernoemde derde album van strange world’s end. En dan nu de hamvraag. Waarom staat 逆エヴォリューション op onze playlist? Omdat het een lekker gek plaatje is, gezongen in het Japans en versiert met gierende gitaarsolo’s die ronken als opgevoerde brommers.

Yeah Yeah Yeahs – Burning

Burning, de tweede single van het aanstaande comeback album van Yeah Yeah Yeahs neigt naar bombast, maar wat blijkt niet alle overdaad schaadt!

Karen O. jut haar secondanten flink op tot er halverwege een plagerige passage valt die de opmaat vormt naar een stormachtige gitaarsolo en een steeds woester wordend vioolorkest. Je was gewaarschuwd! De nieuwe langspeler van Yeah Yeah Yeahs hebben ze Cool It Down gedoopt, eind deze maand komt hij uit.

Royel Otis – Motels

Eindelijk een opvolger van Oysters in My Pocket, de ode aan de mannelijke viriliteit van het Australische Royel Otis. Motels is compleet anders. Is Oysters een opgewonden standje van een nummer en zo zomers als een strandbal, Motels daarentegen is herfstig. Het tempo ligt weliswaar vrij hoog, maar de nasmaak is bitter.  

Motels beschrijft een zomerliefde die net zo lang duurt als de vakantie. Of toch niet? Verwacht van Royel Otis geen diep drama, maar als indie- variant op het thema ‘Het is het is weer voorbij die mooie zomer’ is Motels zeer geslaagd.

A.A. Williams – Golden

Eindelijk is er een opvolger van ex IJsbreker Evaporate van de mysterieuze A. A. Williams. Zeggen dat Golden niet tegenvalt is een understatement. De tweede single van miss William‘s As The Moon Rest album is misschien nog wel beter/mooier/indringender dan de eerste.

De toon van Golden is nog duisterder dan die van de voorganger, de sfeer dreigend. Alex begeleidt zichzelf op de piano, later komen er meer instrumenten bij waaronder een span spooky gitaren. Het refrein is woordloos en doet een van de commentatoren op Youtube denken aan dat van De Diepte van S10. En hij heeft gelijk! De vraag is nu is dat toeval of heeft A.A. Williams naar het songfestival gekeken of niet?

Etta Marcus – Crown

Vijf nummers duurde het voordat er een major label bij Etta Marcus op de stoep stond met een aanbieding die zijn niet heeft geweigerd. Vaak gaat een deal met een grote platenmaatschappij ten koste van de authenticiteit van een artiest, er moeten platen worden verkocht, maar in geval van de pas 21 jarige singer-songwriter uit Londen lijkt er eerder sprake van het omgekeerde.

Crown is Etta’s korzeligste nummer tot nu toe. Waar haar in eigen beheer uitgebrachte songs zijn sierlijk en romantisch zijn, is Crown is prettig nerveus en ongekuist. We treffen Miss Marcus op Crown in een wraakzuchtige bui. Haar is onrecht aangedaan en het ligt niet in haar aard om zielig in een hoekje te gaan zitten huilen. Integendeel! ‘I Won’t Stop Tryna Break Your Crown, I Will Catch You Out And Tear You Down’. Veelbelovend.

Alvvays – Easy On Your Own?

Met Pharmacist, hun eerste nieuwe nummer in vijf jaar maakte de Canadese (post)punkband Alvvays het de luisteraars niet echt makkelijk. De song zat zo propvol informatie dat het leek alsof er twee nummers door elkaar liepen.

Nieuwe single Easy On Your Mind? is een stuk makkelijker te behappen. Dat wil niet zeggen dat Molly en band het easy listening pad zijn opgeslagen. Onder haar ontspannen meisjeszang kraakt, piept en borrelt er van alles, maar het deksel blijft dus op de put.

Het resultaat is een punky popsong die klinkt als een kruising tussen (oude) Pixies en The (vroege) Bangles. De bron van Pharmacist en Easy On Your Own? heet Blue Rev.

Black Honey – Charlie Bronson

Black Honey is inmiddels een oude bekende, maar voor de jongere luisteraars behoeft de naam Charles Bronson misschien enige toelichting. Bronson was een beroemd Amerikaanse filmacteur gespecialiseerd in ruwe bolster, blanke pit types, maar ook regelmatig gecast als bad guy in westerns en andersoortige knokfilms. Zijn knoestige kop leverde hem de bijnaam ‘leatherface’ op.

Uiteraard gaat Charles Bronson niet over de filmster, maar wordt ol’ leatherface door Isobel ‘Izzy’ Phillips opgevoerd als personificatie van haar opgekropte agressie. Izzy wil nog wel eens op tilt slaan als ze weer eens geconfronteerd wordt met het keurslijf waar de (Britse) maatschappij haar induwt. Dan krijgt haar ‘inner’ Charles Bronson de bovenhand. Daarover dus gaat de nieuwe single van Black Honey, het eerste nieuwe nummer van de band sinds het vorig jaar verschenen Written & Directed album.

Cleopatrick – OK

Het Canadese alt-rock duo, Cleapatrick dat onlangs nog op de Lowlands stond, laat de meters in het rood springen op nieuwe single, OK. Alles is vervormd, op de zang na.

Blijkbaar wil de zanger dat zijn tekst goed verstaanbaar is. Die tekst, een tirade eigenlijk is gericht aan een niet bij naam genoemde ‘baby’. Aanleiding voor de desperate woordenstroom lijkt een misverstand in de communicatie. Wat duidelijk is dat de ik figuur niet lekker in zijn vel zit, ofwel hij is niet okay. Als dat maar goed afloopt.

De spanning en frustratie van de lyrics hoor je dus terug in de instrumentatie die schuurt als zand in een natte zwembroek. Het lijkt logisch dat OK het voorspel is van een tweede langspeler van – hun debuut kwam vorig jaar uit- maar die is nog niet bevestigd.

Rubblebucket – Earth Worship

Rubblebucket -puinemmer in het Nederlands- is een ongewone naam voor een ongewone band. De club uit Brooklyn wordt aangevoerd door Alex Toth en Kalmia Traver, hij speelt trompet, zij zingt en speelt sax; ongebruikelijke instrumenten voor een indie-band.

Rubblebucket bracht in 2008 het eerste van binnenkort vijf albums uit. Beroemd zijn ze er niet mee geworden, maar wat niet is, lijkt alsnog nog komen. Die hoop vestigen we op nieuwe single Earth Worship, dat een gestroomlijnde band laat horen die je ergen tussen Arcade Fire en Portugal The Men kunt plaatsen, maar dan dus met sax en trompetsolo’s. Earth Worship heeft zelf wel iets Frans.

Een saillant detail is dat Alex en Kalmia tot 2018 naast de band ook het bed deelden. Een echtelijke breuk leek het einde van de band te betekenen, maar ergens vorig jaar zochten ze elkaar toch weer op. En wat blijkt? De band straalt als nooit te voren. Nu maar hopen dat Earth Worship aanslaat en dat Alex en Kalmia elkaar eeuwige trouw beloven.

Pixies – Vault Of Heaven

Sinds hun tweede wederopstanding in 2016 brengt Pixies met regelmaat nieuwe muziek uit. De band weet ook wel dat daar -behalve een handvol diehard fans- niemand op zit te wachten. Ze doen het dan ook meer voor henzelf dan voor het publiek. Van alleen maar oude songs spelen wordt een band ook niet vrolijk.

Een nieuwe Where is My Mind of Monkey Gone To Heaven zit er helaas niet meer in, maar dat wil niet zeggen dat Frank Black niet af en toe verassend goed uit de hoek komt. Nieuwe single Vault of Heaven verdient bijvoorbeeld meer dan te worden afgedaan met een schouderophalend ‘het zal wel’. Ook omdat het een a-typisch nummer is voor Pixies. Vault Of Heaven is meer prairie dan punk, meer Morricone dan Hüsker Dü, zeg maar en dus erg geslaagd. Leuke clip ook. Meer van dit graag.