Author: Flip van der Enden

Birds In Row – Cathedrals

Het is lang geleden dat we zo’n puist teringherrie in de aanbieding hadden als Cathedrals van Birds In Row. De band komt uit Frankrijk waar ze leidend zijn in de hardcore punkscene aldaar.

10 jaar geleden trapte Birds In A Row af met een album dat legendarisch is in hardcore kringen. Pas 6 jaar later kwam er een opvolger en volgende week voegt de band een derde hoofdstuk toe aan hun compacte oeuvre. De lange pauzes tussen de releases zouden best wel eens nodig kunnen zijn om de zanger de tijd te geven zijn stembanden volledig te laten herstellen. Mon Dieu wat gaat die gast tekeer!

Dubbelsingle Noah/Cathedrals moet de kar trekken en doet dat met verve. Deel 1 van het tweeluik is te abstract voor de radio, maar de muzikale woedeuitbarsting die Cathedrals is, willen we je toch niet onthouden. Let wel Birds in Row komt met de waarschuwing dat je buren niet blij zullen zijn met deze Franse geluidsuitbarsting. 

Te zien op eigen risico op:

14/10 Hedon, Zwolle.

10/11 Patronaat, Haarlem

11/11 Neushoorn, Leeuwarden

12/11 Merleyn, Nijmegen

Gargäntua – Alcool Alcool

Het Franse duo Gargäntua lijkt zich het liefst op te houden in de krochten en stegen van de maatschappij, daar waar men het niet zo nauw neemt met zaken als moraliteit en legaliteit. Anders noem je je nieuwe EP niet Immoral & Illégal, toch?

Hun flirt met verboden vruchten levert wel boeiende muziek op. Zoals hun ode aan alcohol dat ze schrijven alcool. Zo spreken de Fransen het uit en kan in geschreven vorm doorgaan als soort van woordspeling. De mannen van Gargäntua spelen sowieso wel graag met woorden. Hun namen schrijven ze als GOD3ROY en J4N D4RK.

Alcool Alcool is best wel representatief voor de stijl van Godfroy en Jean; een mix van punk, death metal en verschillende soorten elektronica. Niet voor al te tere zieltjes dus, maar dat had je vast al begrepen.

Puma Blue – Hounds

Het zal Jacob Allen a.k.a. Puma Blue regelmatig overkomen dat hij voor vrouw wordt aangehoord. Dat komt omdat de Londenaar over een uitzonderlijk soepele kopstem beschikt, waarmee hij makkelijk noten pakt die normaal buiten het bereik van de mannelijke stem liggen.

Die falset is niet het enige bijzondere aan de 25 jarige Brit. Hij verstaat ook de kunst van het weglaten, weet als weinig anderen spanning aan te brengen in de opbouw van zijn songs en speelt ook nog eens diverse instrumenten.

Puma Blue is een serieus artiest. In voorbijgaande jaren ging hij gebukt onder sombere gedachten die gepaard gingen met chronische insomnia. Wat helpt in zulke gevallen is een gewillig oor. Dat heeft Jacob gevonden bij zijn publiek. Hounds mag dan wel onze kennismaking met Puma Blue zijn. Op Spotify trekt hij maandelijks een dikke 600 k luisteraars.

Puma Blue debuteerde opvallend genoeg in 2019 met een live album, opgenomen in de Amerikaanse stad Atlanta. Daarop klinkt hij als een, hoorbaar door Jeff B geïnspireerde crooner. Op zijn studiodebuut lijkt hij zijn invloeden palet te hebben uitgebreid met triphop a la Massive Attack en kamer-electro in de stijl van James Blake. Die ontwikkeling zet door op Hounds, dat productioneel een forse stap vooruit is.

De climax van het vijf minuten durende sfeerstuk over de onvermijdelijkheid van eenzaamheid is een saxofoonsolo, een instrument dat we steeds vaker horen de laatste tijd*. Mocht je ook na het horen van Hounds nog twijfelen aan ‘s mans kwaliteiten check dan op Youtube zijn concertfilm van ruim een uur, die inmiddels meer dan twee miljoen keer is bekeken.

  • Rubblebucket, The Waeve e.a.

WITCH – Waile

Of Waile van WITCH nou echt goed is of niet is afhankelijk van je smaak, maar dat het een curieus plaatje is, zal niemand kunnen ontkennen. Alleen al het feit dat het een rockband uit Zimbabwe betreft is al bijzonder. En dat het hun eerste nieuwe release is in 38 jaar! Het nummer is nog ouder, 43 jaar om precies te zijn.

Waile was een live-favoriet tijdens de gloriedagen van WITCH in de jaren zeventig en tachtig. De band van toen is op een enkeling na, waaronder zanger Emanyeyo ‘ Jaguar’ Chandra niet meer die van toen, maar klinkt nog wel zo. Waile is een soort van funkrock met Afrikaanse koortjes en een vuige gitaarsolo, in een stijl ergens tussen Hendrix en Santana in. De Afrikaanse Funkadelic? Meer grappig dan goed misschien, maar leuk genoeg om een paar keer te horen.

Hermanos Gutiérrez, Dan Auerbach – Tres Hermanos

Dan ‘Black Keys’ Auerbach heeft nieuwe vrienden, de gebroeders Alejandro en Estevan Gutiérrez. Hun namen geven al aan dat we hier te maken hebben met een duo met Latijns-Amerikaanse roots. Wat pas duidelijk wordt als je de heren hoort is dat hun instrumentale gitaarmuziek teruggrijpt sound die populair was in de jaren vijftig/zestig van de vorige eeuw.

Hun afkomst ten spijt zijn Hermanos Gutiérrez in Europa bekender dan in de V.S. Daar zal nu zeker verandering in komen nu Dan Auerbach zich over hen heeft ontfermt. Dan produceerde hun nieuwe album (El Bueno y El Malo 23/10) en speelt op Tres Hermanos ook een moppie mee. 

Niet toevallig komt Hermanos Gutiérrez hier ook concerteren. Nu maar hopen dat TivoliVredenburg op 12 en Paradiso op 13 oktober tequila, maar liever nog mojito’s schenken. 

The Skinner Brothers – Lonedon

Het heeft even geduurd – we zijn kritisch- maar The Skinner Brothers hebben met Lonedon eindelijk een waardige opvolger van Graadmeter hit, Feels So Right in handen.

Wilde de band van Zac Skinner in het verleden nog wel eens klinken als adolescente neefjes van Ian Dury,  op nieuwe single Lonedon tonen ze zich verrassend volwassen. De wat flauwe woordspeling is het enige zwakke aan een beschouwende rocksong over de teloorgang van de Britse hoofdstad. Bewust of niet, met zijn handclaps en glamrockgitaarsolo doet Lonedon wel aan Slade denken. Wat natuurlijk niet verkeerd is.

Gaz Coombes – Don’t Say It’s Over

Ook Supergrass was van de partij bij het eerbetoon aan overleden Foo Fighters drummer, Taylor Hawkins. De band was een van zijn favorieten, vandaar.

Verwacht van Supergrass echter geen nieuwe muziek. Daarvoor heeft Gaz Coombes het te druk met zijn solo-carrière. Don’t Say It’s Over komt van zijn vierde album, Turn The Car Around dat voor begin volgend jaar staat. De nieuwe single is een bevlogen ballad inclusief een sterke solo, die best wel wat langer had mogen duren. Verder geen klachten.

Wat opvalt is dat Gaz nu een ander pad bewandelt dan hij met zijn band deed. Met Supergrass zette hij de boel graag op stelten, solo toont hij zich een dromer er romanticus. Voeg de twee kanten van zijn persoonlijkheid samen en je hebt de ware Gaz Coombes.

Suede – Turn Off Your Brain and Yell

Het gaat altijd anders dan je denkt. Die levenswijsheid wordt weer een bevestigd nu Suede net geen dertig jaar na hun debuut met een album komt dat vriend en vijand verbaasd doet staan. Niet Blur of Oasis heeft de Britpop zonder veel kleerscheuren overleefd, maar de band van Brett Anderson!

Hij is samen met bassist Matt Osman het enige nog oorspronkelijke bandlid. De anderen zijn vast van de partij sinds de wederopstanding van Suede in 2010, na een hiaat van een jaartje of zeven.

Opvallend aan het succes van het nieuwe album van de band uit Londen is dat het misschien wel hun hardste of anders wel meest punky release tot nu toe is. Anderson noemt Autofiction, ‘nasty, brutish and short’. Dat laatste is niet helemaal waar, want de tien songs hebben een gemiddelde speelduur van vier minuten. Turn Off Your Brain and Yell duurt zelfs bijna zes.

De nog niet op single verschenen slottrack heeft alles wat de negende van Suede zo sterk maakt; episch gitaarwerk, een ritmesectie die beukt alsof ze door de producer onder schot worden gehouden en een Anderson die klinkt alsof hij uit de bron van de eeuwige jeugd heeft gedronken. Op 8 oktober staat  Suede in de Melkweg. Kaarten zijn inmiddels net zo schaars als moslims in de PVV.

Alvvays – Very Online Guy

Het is nu wel duidelijk dat Alvvays op hun nieuwe album op de psychedelische tour is. De band heeft altijd al iets dromerigs gehad, maar  Very Online Guy is gedrenkt in het soort echo-o-o-o die we lang niet meer hebben gehoord. Het nummer klinkt sowieso zo retro als vloeistofdia’s en visnetten aan het plafond.

Directe inspiratie voor de vierde amuse van het aanstaande derde album Alvvays lijkt bandbaas Molly Rankin in de Franse Yé Yé te hebben gezocht. Dat lijkt misschien ver gezocht, maar de band komt uit een deel van Canada dat grenst aan (het Franstalige) Quebec.

Blue Rev wordt op 7 oktober losgelaten, dat is vijf jaar en een maand na Antisocialites en acht jaar en vijf maanden na hun debuut.

Johnny Stranger – The Art Of Saying Goodbye

Johnny Stranger is een band, maar ook weer niet helemaal. Zonder Peter Anthony zou het namelijk angstig stil blijven. Anthony zingt, schrijft de songs, speelt gitaar en geeft algehele leiding aan de wisselende groep muzikanten.

Topmuzikanten mogen we wel zeggen, want Johnny Stranger maakt best wel ingewikkelde muziek; jazzy prog rock met een metal randje. Of zo iets.

Op The Art Of Saying Goodbye treffen we Johnny is een melancholy mood. Het tempo ligt net even te hoog en het volume is net even te hard om van een ballad te kunnen spreken, maar de stemming is mineur. Logisch als er afscheid moet worden genomen.

Het is niet helemaal duidelijk of The Art Of Saying Goodbye op een album gaat komen of dat het onderdeel is van een EP. Het is in ieder geval het vierde nieuwe nummer dat de band uit Boston sinds juni heeft uitgebracht.