Author: Flip van der Enden

Broken Bells – Love On The Run

We hebben een paar singles van Broken Bells overgeslagen, want niet heel bijzonder, maar Love On The Run willen we je toch niet onthouden. Er zullen mensen zijn die dit geen indie vinden en ze hebben geen ongelijk.

Love On The Run is gelikte softpop met dameskoortjes, blazers, violen, de hele mikmak, muziek waar weinigen zich een buil aan zullen vallen. Maar wat is hij lekker! Er is dit jaar nog geen nummer verschenen waarop het zo lekker wegdromen is.

Dat gevoel lijken Danger Mouse en James Mercer zelf ook te hebben, want ze kabbelen heerlijk zeven minuten door. De laatste drie worden ingenomen door een gitaarsolo die doet denken aan Dave Gilmour in zijn glorietijd. De liefde voor muziek stroomt er van af, en eigenlijk is dat ook indie. 

The Murder Capital – A Thousand Lives  

The Murder Capital deed een veni, vidi vici op de Lowlands dit jaar. Met slechts één album in de pocket wist de Ierse band de vroege adopters te staven in hun overtuiging dat we hier te maken hebben met een van de beste nieuwe bands van dit decennium, en de toevallige passanten te overtuigen van hun potentie. 

Het is opvallend hoe snel James McGovern en zijn mates een eigen geluid hebben ontwikkeld. The Murder Captital is en blijft een post-punk band, maar rekt de stijl met wel aan alle kanten op. Zoals te horen op vorige single Only Good Things en het fonkelnieuwe, A Thousand Lives.

‘A Thousand Lives With You Is Not Enough‘ croont McGovern in dit fraai opgetuigde herfstbalad waarin we aan het slot zelfs een harp herkennen! Jullie zijn aan zet Idles en Fontaines DC! 

Het lang verwachte tweede album van The Murder Capital –hun debuut is alweer drie jaar oud- heet Gigi’s Recovery en staat voor 20 januari. Een paar weken later, op 14 februari komt The Murder Captital naar de Paradiso voor een optreden in de grote zaal. Bestel NU je kaarten anders vis je achter het net.

Miss Grit – Like You

Miss Grit rijmt op misfit en dat lijkt geen toeval. Mensen die niet in een opgemaakt maatschappelijk bedje passen, vervreemding en afstandelijkheid zijn de onderwerpen waar Miss Grit a.k.a. Margaret Sohn vaak over zingt. Als bi-raciaal (ze is half Koreaans) en non binair Amerikaans staatsburger mogen we haar gerust een ervaringsdeskundige noemen.

De basisingrediënten van Like You zijn een funky bas, een scheurende gitaar en een zachte zangpartij die zowel zoel als koel is. Muziek om stiekem met jezelf op te dansen. Like You is het debuut van Miss Grit op het befaamde Mute label dat popgeschiedenis schreef met acts Nick Cave, Depeche Mode en Moby.

Josephine Odhil – Familiars

Josephine Odhil werkt langzaam maar zeker naar een album toe. Dat is goed nieuws, want hoe langer we in de hogere sferen van haar sprookjespop kunnen verkeren hoe beter het is.

Met het betoverende Familiars laat de voormalige frontvrouw van The Mysterons je de boze buitenwereld vergeten.  al is het maar voor even.

Vier liedjes heeft Josephine Odhil nu, de een nog magischer dan de ander. Nog een stuk of acht en het album is klaar. Tot het zover is haar songs gewoon even op repeat zetten.

White Lung – Date Night

Long time, no hear. Dat mag je wel zeggen na 8 jaar stilte. Toch kunnen we niet spreken van een comeback, want na de release van hun vijfde album later dit jaar houdt de Canadese punkband, White Lung het definitief voor gezien. Totdat het bloed weer begint te kruipen waar het niet gaan kan, natuurlijk.

White Lung houdt niet op te bestaan vanwege de spreekwoordelijke muzikale meningsverschillen, maar omdat frontvrouw Mish Barker-Way nieuwe prioriteiten heeft. Zij is sinds de release van het Paradise album in 2016 is mama geworden. Twee keer zelfs.

White Lung gaat er uit met een knal. Date Night rockt aan alle kanten; aangedikte gitaren en opgevoerde drums begeleiden een tekst van de jonge moeder over een date met een dronken god in L.A. Of zo.  

The Orielles – The Room

De naam The Orielles klinkt als die van een 50’s doo wop of een 60’s girl group, maar het gaat hier om rocktrio uit Halifax U.K. The Room is het eerste nummer dat we oppikken van The Orielles.  Volgens wiki beoefend de band een genre dat space rock wordt genoemd. Als dat je aan Spiritualized doet denken, zit je in de goede richting.

De meeste space op A Room wordt ingenomen door Esmé Hand-Halford. Zij zingt en speelt bas, dit laatste vrij virtuoos. Nu we toch aan het voorstellen zijn, haar zus Sidonie ‘Sid’  Hand-Halford speelt drums en Henry Wade gitaar. De dubbele namen van de zusjes doen een goede komaf vermoeden, het hoge speelniveau een muzikale opleiding.

The Room komt van het derde album van The Orioles, Tableau dat nog voor het einde van het jaar zal verschijnen op het Heavenly label. Dat maakt The Orielles tot labelmaatjes van in onze kringen zeker niet onbekende acts als Baxter Dury, Mattiel en Working Men’s Club.

Rubblebucket – Cherry Blossom

We hebben het hier eerder gezegd, gek is goed in de popmuziek. Gek mag je het New Yorkse Rubblebucket zeker wel noemen. Was ex IJsbreker Earth Worship al een raar plaatje, nieuwe single Cherry Blossom gaat daar eens dunnetjes nog overheen. De single zal dan waarschijnlijk ook minder aanslaan dan zijn voorganger, maar dat is natuurlijk geen reden om hem niet te gaan draaien.

Zoals bekend heeft Rubblebucket onlangs een doorstart gemaakt. De band wordt aangevoerd door een stelletje dat tot de ontdekking kwam dat als ze hun verkering uitmaken het met de band ook gedaan is. Details kennen we niet, maar ze zijn weer bij elkaar. In ieder geval de band.

Alex en Kalmia kennen elkaar van het conservatorium waar ze allebei jazz studeerden. Hij trompet, zij sax. Dat verklaart de aanwezigheid van blazers op hun songs, echt jazzy wordt het echter zelden. Ook niet op het door Kalmia bijna fluisterend gezongen Cherry Blossom dat klein en intiem begint, maar mede door die blazers een vrij uitbundig slot heeft. 

Cherry Blossom is single drie van album twee van de Bubblebuckets dat op 21 oktober verschijnt onder de titel Earth Worship.

Babe Rainbow – Inner Space

Waarom Australië zo’n relatief grote psychedelische rockscene heeft? Misschien wel omdat er ‘down under’ zo’n 20 tot 30 soorten ‘magic mushrooms’ gewoon in het wild voorkomen.

Tame Impala wordt wel gezien als de (aan)stichters van de Australische paddo-rock school. Tot de ijverigste leerlingen horen King Gizzard & Co en Babe Rainbow. King Gizzard veranderd zo’n beetje per album van stylo, Babe Rainbow houdt redelijk bij zijn leest.

Nieuwe single Inner Space sluit naadloos aan bij in het verleden behaalde successen als Peace Blossom Boogie, Zeitgeist en Something New. Weer een zo’n geestverruimende wegdroomtrack dus vol rare kronkels, onverwachte zijpaadjes en geluidseffecten die sinds Syd Barrett  ze bedacht in de gereedschapskist zitten van elke zichzelf respecterende  psych-rockband.

Mocht er een album volgen dan wordt dat het vijfde van de band uit surf city Byron Bay in New South Wales, het eerder dit jaar verschenen live album niet meegerekend.

Cassyette – September Rain

Cassyette is een nieuwe ster aan het vrouwelijk rock-firmament. Ze heeft een klein dozijn singles op haar kerfstok en een debuutalbum in het verschiet. Zelf noemt ze Sad Girl een mixtape. Dat geeft aan dat we hier met een rockchick te maken hebben die volledig bij de tijd is.

Wie Cassyette precies is weten we niet. Haar songs zijn vaak  (mede) geschreven door ene Olivia Cassy-Brooking, maar of dat haar echte naam is, durven we niet met zekerheid te zeggen. Belangrijk is het ook niet. Wat je moet weten van de Britse powervrouw is dat ze klinkt en oogt als een gothic cyberpunk met een hang naar emo. Het net op tijd verschenen September Rain zal er naar verwachting ook als zoete koek ingaan bij fans van Paramore, Evanescence en de meeste andere ‘female fronted’ rockbands. 

The Terrys – Situation 99

Het heeft even geduurd, maar de trots van Gerringong heeft nu ook onze kust bereikt.! Voor wie last heeft van een roestige geografische kennis. Gerringong is een stadje aan de kust van New South Wales, zo’n 130 km ten zuiden van Sydney.

We danken het bestaan van The Terrys aan Corona. De kern van de band doodde de tijd tijdens de eerste lockdown met lekker jammen in hun gezamenlijke trailer. Met zo’n bandnaam zou je misschien verwachten dat er meerdere Terrys in de opstelling staan, maar nee. De band is genoemd naar hun huisbaas, misschien in ruil voor een maand huur. Hij vond het in ieder geval prachtig.

Dat is nu twee jaar een iets meer dan een dozijn nummers geleden. Situation 99 is de allernieuwste en een mooi voorbeeld van de ‘kein geloel fussball speilen’ mentaliteit van de band. The Terrys beoefenen een stijl die je Oz-pop zou kunnen noemen, een Australisch antwoord op Britpop. D.w.z. compacte kop-staart songs gezongen in Australisch dialect en doorspekt met gitaarsolo’s waarin de kenners iets van een surfrock sound zullen herkennen.