Author: Flip van der Enden

De Toegift – Zo Waren De Dagen

Wen er maar aan Pinguins, ook indie ontsnapt niet aan de trend van pop in je moerstaal. De Eefjes, Froukjes en natuurlijk alle vaderlandse rappers hebben onze taal in ere hersteld als voertaal van Nederlandse popmuziek. Voor veel rockliefhebbers is de Engelse taal onlosmakelijk verbonden met het idioom, maar dat hoeft dus niet zo te zijn. The Scene en Tröckener Kecks hebben vorige eeuw al bewezen dat je geloofwaardig kunt rocken in je eigen taal zonder te klinken als een volkszanger of cabaretier.

De Toegift laat nu met Zo Waren De Dagen horen dat onze taal zich ook prima leent voor droompop-achtige indie. De stem zit zo mooi in de muziek dat je de optie hebt om niet naar de tekst te luisteren, maar er is helemaal niks mis met de welgekozen woorden over een zomer(dag) in Zeeland. Bonus punten ook voor het fraaie koor en de ruimtelijke productie. De debuut EP van De Toegift verschijnt op 1 april, dat is geen grap, maar wel leuk.

Lucy Dacus – Kissing Lessons

In de oertijd van de rock ‘n roll, de jaren vijftig duurde een nummer zelden langer dan 2 minuten. In de sixties werden de songs vaak twee keer zo lang. Niet zozeer omdat men toen meer te vertellen had, maar omdat het kon. Het verlengen gebeurde vaak door het refrein en couplet gewoon nog een keer te herhalen. Dat had Lucy Dacus ook moeten doen.

Het krokante Kissing Lessons is een van haar beste nummers, zou misschien haar allerbeste song zijn geweest als ze er nog een minuutje aan had geplakt. 1:54 is echt te kort. Op repeat zetten helpt, maar het zou beter zijn geweest als een van de vier producers van Kissing Lessons had gezegd, weet je wat we moeten doen? Het refrein en couplet nog een keer herhalen.

Kissing Lessons komt niet op een album, maar wel op een 7” singletje met op de b-kant Thumbs van haar nog vrij verse Home Video album. Aanleiding voor het tussendoortje is Valentijnsdag.

Psychedelic Porn Crumpets – Bubblegum Infinity

Psychedelic Porn Crumpets klinkt op Bubblegum Infinity alsof er na 1967 nooit meer iets is gebeurd in de rockwereld. Geen hardrock of punk, laat staan Britpop of grunge.

Met zijn blitse geluidseffecten, wowze wendingen en te gekke tekst klinkt Bubblegum Infinity als Pink Floyd ten tijde van Syd Barrett. Oude hippies zullen het leuk vinden dat ‘hun’ muziek nog gemaakt wordt. Hun kleinkinderen kunnen met de Psychedelic Porn Crumpets op inhaalcursus. Tussenliggende generaties zullen de jonkies waarschijnlijk waarschuwen voor de gevaren van drugs!

Skeggs – Stranger Days

Wie dacht Skeggs te kunnen wegzetten als weer zo’n Australische paddo-rock band; hartstikke leuk zo lang het duurt, maar daarna al weer snel vergeten, moet eens naar Stranger Days luisteren.

Skeggs overtreft zichzelf met deze mooie melancholieke meezinger, een nummer dat de kampvuurproef met vlag en wimpel doorstaat. Als je het woordeloze refrein eenmaal hebt gehoord, heb je er nog dagen plezier van.  

Stranger Days gaat over het recht om te dromen en je niet laten ontmoedigen door tegenslag. Over overleven dus. Ouder en wijzer klinkt het trio op hun nieuwe single. De lat der verwachtingen voor hun nieuwe album is weer een stukje hoger gelegd.

 

Sharon van Etten – Porta

Sharon van Etten nam in 2021 een tussenjaar. Ze bracht een luxe versie uit van haar toen tien jaar oude Ten album waarop ze bevriende/bewonderde acts als IDLES, Courtney Barnett en Fiona Apple vroeg de songs van dat album te coveren. Daarnaast wist ze Angel Olsen te verleiden een duet met haar op te nemen, het zeer succesvolle Like I Used To.

2022 is nog maar net een maand oud en miss van Etten is alweer terug met een nieuwe single. Porta is standaard Sharon, een mid-tempo track waarin de diva tegen een decor van synths, gitaren en achtergrondkoor de strijd aangaat met haar demonen. Nieuw is het niet, goed wel.   

Caroline – Good Morning (red)

Vaste luisteraars weten dat we wel van rare plaatjes houden. Gekker dan Good Morning (red) van Caroline hebben we ze lang niet gehad. Caroline komt uit Londen, maar als ze North Carolina hadden gezegd had je het ook geloofd.  

Het begin van Good Morning (red) had van Wilco kunnen zijn (zij het met een Britse tongval). De zanger heeft net een sfeer neergezet of er begint iemand door heen te schreeuwen. Dat is het begin van een ontregeld en ontregelend nummer dat soms bijna compleet tot stilstand komt.

Na een mooi refrein met koortjes en fiddles beginnen de instrumenten te ‘zweven’. Halverwege het ruim vijf minuten durende nummer zijn alleen de violist en de drummer nog over. Die laten letterlijk gaten vallen. Telkens als je denkt dat de laatste noot gespeeld is komen ze nog even terug.

Het achtkoppige Caroline doet wel aan Black Country New Road denken, nog zo’n band die lak heeft aan conventies. Maar dan met een twang dus. 

Debuutalbum volgt op 25 februari.

PLOSIVS – Broken Eyes

Broken Eyes is pas het tweede nummer van PLOSIVS. Dat dit echter niet het werk is van een roedel jonge honden die nog maar net komen kijken, is vanaf de eerste tel duidelijk. Hier wordt op hoog niveau gemusiceerd, met flair en overmacht. Ook lijken  de leden van PLOSIVS een punk dan wel grunge verleden hebben.

Al deze vermoedens worden bevestigd door een blik op de diverse staten van dienst. Daarop staan namen als Rocket From The Crypt, Against Me en Drive Like Jehu. PLOSIVS lijkt geen bijband , maar een serieus nieuw avontuur voor John Reis, Rob Crow, Atom Willard en Jordan Clark. De band heeft een album opgenomen dat half maart moet gaan uitkomen. Rond die tijd start ook hun tournee.

Bloc Party – The Girls Are Fighting

Hoewel zeker geen slecht nummers was ‘comeback’ single Traps van Bloc Party geen succes in de Graadmeter. Is dat een teken aan de wand? Is Bloc Party ‘het’ kwijt? Of was het een tijdelijk dipje?

We proberen het gewoon nog een keer met The Girls Are Fighting. De tweede single van Alpha Games is een recht toe recht aan meezinger die meer dan een klein beetje doet denken aan Rock & Roll Part 2 van The Glitter Band. Het refrein dan. De coupletten zijn standaard Bloc Party, puntig en energiek. Opvallend zijn de constante drumrolls en de extra lange gitaarsolo. Diep gaat het allemaal niet, maar je wordt er wel vrolijk van. De opvolger van Hymns uit 2016 verschijnt op 29 april.

Mother Mother – Hayloft II

Mother Mother modderde maar wat aan tot een van hun oudere liedjes om nog steeds onopgehelderde redenen op Tik Tok terecht kwam. En daar ontplofte. Plotseling had de band uit/van Quadra Island,  British Columbia, die het thuis lang niet onaardig deed wereldwijd een miljoenen publiek.

Zanger Ryan Guldemond noemt het een kwestie van mazzel, timing en ‘pixie dust,’ zeg maar sterrenstof. Met de onverwachte doorbraak kwam het probleem, hoe houden we de aandacht vast?

Met het nieuwe album ‘Insight’ laat Mother Mother horen dat ze hun hoofd niet op hol hebben laten brengen. Niks geen knieval naar het nieuwe -jonge- publiek, niks geen concessies richting commercie. Dat wil niet zeggen dat Mother Mother doet alsof er niks gebeurd is, nieuwe single Hayloft II is een vervolgt op c.q. knipoog naar Hayloft, een van de songs uit 2008 die Tik Tok op tilt deed slaan.

Hayloft II is geen remake, maar meer een vervolg, een tweede seizoen zeg maar. Mother Mother combineert glam met symfo met smart pop en potige rock. Beetje Queen misschien wel. Hun songs zijn speels en springerig en sterk beeldend. Dat laatste komt door de rol van de twee achtergrond zangeressen, die regelmatig op de voorgrond treden.

Ook al ben je niet van de Tik Tok generatie, luister toch eens naar Hayloft II. Niet alleen zal je aangenaam verrast zijn door de muziek van Mother Mother, maar ook door de goede smaak van de kids van tegenwoordig.

Personal Trainer – Key Of Ego

Willem Smit is de spin in het web dat Personal Trainer heet. PT is onderdeel van een scene met aanwaaiende muzikanten die om hen moverende redenen in de hoofdstad zijn beland en blijven plakken. De attitude is punk, de muziek varieert.

Nieuwe single Key Of Ego laat zich niet makkelijk kooien. De introriff lijkt gespeeld op een Fairlight, een apparaat dat in de jaren 80 heel geavanceerd klonk, maar nu lekker retro. Daarna probeert een mannenkoor de zanger (= Willem) tot actie te bewegen, die weigert in eerste instantie om zich te laten opjutten, maar als het tempo aantrekt kan hij moeilijk achterblijven. Wat volgt is georganiseerde chaos met op gepaste momenten een zeer sterk refrein. Tussen de bedrijven door laat Willen horen ook nog eens behoorlijk te kunnen rappen.  Key of Ego eindigt zoals het begon met die vette Fairlight.

Key Of Ego is het tiende liedje van Personal Trainer, en waarschijnlijk ook hun beste. Hoe de band zich steeds weer weet te overtreffen is het geheim van Willem.