Nieuwe Parquet Courts single, Watching Strangers Smile staat niet op het nog verse Sympathy For Life album om de simpele reden dat het nog niet afwas. Ook punkbands hebben deadlines blijkbaar. Gelukkig is de track niet ergens in een virtuele lade beland zodat we gewoon kunnen genieten van dit nakomertje. En te genieten valt er genoeg aan het rustig voortkabbelende liedje dat dankzij een lekker orgelloopje en een mooi instrumentaal coda weer net even anders is dan we van de New Yorkers zijn gewend.
Author: Flip van der Enden
Jack White – Love Is Selfish
We kennen Jack White als opgewonden standje, maker van opgefokte soms zelfs hysterische rocksongs. Heel soms echter gunt hij ons een glimp van zijn zachte kant. De country remake van zijn vorige single Taking Me Back was voor zijn doen ingetogen en zelfs elegant. Zijn nieuwe single is zelfs introvert te noemen.
Het akoestische Love Is Selfish gaat over Jack’s onvermogen de liefde naar zijn hand te zetten. Hij wil best wel, maar telkens staat hij met lege handen en zijn mond vol tanden. Vroeger zou Jack zijn frustratie hebben uitgeschreeuw en had hij zijn gitaar in de strijd gegooid om zijn gevoelens kracht bij te zetten. Maar nu hij tegen de 50 loopt wint de berusting het steeds vaker van de boosheid. Opvallend is dat Jack nog steeds de blues heeft, maar dat zijn muziekstijl richting country verschuift.
Tot zover onze psychologische verklaring voor het feit dat mister White zich inhoudt op Love Is Selfish, single twee van soloalbum drie, Fear Of The Dawn dat op 8 april verschijnen zal. Het plan is dat Jack op 1 juli in de AFAS te zien zal zijn.
The Mysterines – Dangerous
Daar zijn ze weer, of eigenlijk nog steeds. Er staan al twee nummers van The Mysterines op onze playlist en daar komt nu dus een derde bij. Alle drie afkomstig van Reeling, het debuutalbum van de band uit Liverpool dat op 11 maart gaat uitkomen.
Het is niet nieuw wat The Mysterines doen en de originaliteitsprijs gaat ook aan hun neus voorbij, maar het klopt of beter het rockt als een donderbus wat ze uitspoken! Wat de band boven het maaiveld doet uitsteken is frontvrouw Lia Metcalfe. Als je haar voor het eerst hoort, denk je even met een vocalist van het mannelijke geslacht te maken te hebben, zo donker is haar timbre. Maar voeg beeld bij geluid en je ziet een bevlogen rockband waarvan we nog veel plezier gaan beleven.
Sprints – Little Fix
Je zou Sprints op dezelfde hoop kunnen gooien als Fontaines DC, Yard Act, Dry Cleaning en al die andere bands uit de post-punk pool met een frontpersoon die praatzingt, maar dan zou je Karla Chubb, de zangeres en tekstschrijver van de band uit Dublin te kort doen.
Karla heeft haar eigen hangups, stokpaardjes en dingen die haar van het hart moeten. In Little Fix zingt ze dat ze zich niet langer laat hinderen door haar onzekerheid, haar angst niet goed genoeg te zijn of door de mand te vallen als bedrieger. Geen onbekende gedachten voor de denkende mens.
Maar ook als je geen Engels spreekt of geen boodschap hebt aan haar hersenspinselen is er genoeg te beleven aan Little Fix. De band heeft het op de collectieve heupen en Karla mag dan wel geremd zijn door onzekerheid, maar dat is niet te horen. Ze klinkt eerder als iemand met wie je geen ruzie moet krijgen. Little Fix is pas het vijfde nummer van Sprints. dat dus met recht veelbelovend mag worden genoemd.
King Hannah – Big Big Baby
Hannah en Craig verkeren in de hoogste staat van opwinding, want op 25 februari komt eindelijk hun debuutalbum uit. Die opwinding weten ze trouwens goed te verbergen op Big Big Baby. Op hun nieuwe single klinkt King Hannah wederom uiterst cool en kalm.
De taakverdeling is bekend, Hannah zingt, Craig zet haar woorden kracht bij op gitaar. Zijn solo is dit keer relatief kort, maar prettig verstoord. De stijl is hun gepatenteerde mix van grunge en Americana, de sfeer licht onheilspellend. Big Big Baby is na ‘A Well Made Woman’ en ‘All Being Fine’ de derde vooruitgestuurde track van het ‘I’m Not Sorry, I Was Just Being Me’ album van de slow rockers uit Liverpool. 25 feb. komt hij uit.
The Luka State – Oxygen Thief
Bekijk de clip van Oxygen Thief van The Luka State en je wordt bevangen door een gevoel van nostalgie, een verlangen naar die tijd waarin je nog gewoon hutje mutje met soortgenoten in een uitpuilende tent de beest kon uithangen, opgezweept door een stel gasten met een grote bek en nog grotere gitaren. Wanneer weet niemand, maar ooit komt die tijd terug.
The Luka State is een prima aanwinst voor het bier en zweet circuit. De Britse band is lomp genoeg om de boel in beweging te krijgen, maar intelligent genoeg om het volk rond de mosh pit ook bij de les te houden. Plaats ze ergens tussen Foo Fighters en The Vaccines, maar dan wat meer punk.
Het debuutalbum van The Luka State verscheen vorig jaar, maar de band bouwt alweer aan een opvolger. Daarvan is het opruiende Oxygen Thief een zeer geslaagd voorproefje.
English Teacher – A55
Vorige singles van English Teacher waren veelbelovend, een zeg maar softe versie van de praatzang post-punk die momenteel zo in zwang is. Dat de nummers onze playlist net niet haalden kwam dan ook eerder door ruimtegebrek dan gebrek aan kwaliteit. Nieuwe single A55 is echter zo sterk dat we er niet alleen graag ruimte voor maken, maar het nummer maar meteen met de groots mogelijke bombarie lanceren, als nieuwe IJsbreker!
English Teacher komt uit Leeds en wordt aangevoerd door Lily Fontaine die onlangs haar bijbaan als serveerster in een Chinees restaurant kon opgeven en zich volledig op de muziek storten. Lily komt uit een geslacht met opvallend veel docenten. Bedoeling was dat ook zij voor de klas zou belanden, maar ze had dus andere plannen. Om toch een beetje tegemoet te komen aan de wens van haar ouders heeft ze haar band English Teacher genoemd. Haar bandleden heeft ze ontmoet op het Leeds College Of Music.
English Teacher heeft nog maar zeven songs online staan, A55 is de nieuwste en volgens ons dus beste. Het nummer heeft een mooie onheilspellende spanningsboog, de sterke stem van Lily, maar wat het echt afmaakt is een keyboard die klinkt als een vintage Mellotron.
A55 is de naam van een snelweg. De titel komt in het hele nummer niet voor. De tekst is trouwens zo cryptisch als maar kan, maar we kunnen er van uitgaan er de snelweg wordt gebruikt als analogie voor de leven of iets dergelijks.
The Save Nines – Lighthouse
Weinig tot niets weten we van The Save Nines. Light house is de debuutsingle van de college kids uit Long Island (NY) die volgens de beknopte tekst op Spotify al een paar jaar samen muziek maken. Dat geloven we graag, want Lighthouse laat een op elkander ingespeelde band horen. Die goed naar The Doors heeft geluisterd. Lighthouse klinkt als een nummer dat goed had gepast op Waiting For The Sun, het meest beschouwelijke album van Jim en co. Een veelbelovende start.
Sipper – Fuck Sex
Sipper is de artiestennaam van Joe Beerman uit New York. Beerman schudt liedjes uit zijn mouw. Sinds 2020 heeft hij er al ruim 50 losgelaten. Dat duidt op een einzelgänger en thuiswerker.
Stijl en kwaliteit variëren, maakt over het algemeen produceert Sipper heel goed te doene luisterliedjes in de droompop/shoegaze stijl. Zijn laatste release fuck sex dat verassende resultaten oplevert als je het googelt, is een zich langzaam uitrekkend gitaarnummer dat duidelijk maakt dat Sipper wat arrangeren en produceren betreft grote sprongen maakt. Nu nog wat werken aan de kwaliteitscontrole en Sipper zou wel eens een hele grote kunnen gaan worden.
Doud – AHA
Doud wil kennelijk niet beroemd worden. Er valt namelijk niks over de goede man te vinden. Google je Doud en je leert dat het een naam is die veel voorkomt in India. AHA staat wel op Youtube , maar de comments zijn uitgeschakeld. Check je zijn label en je zult zien dat de laatste update van 2 jaar geleden is.
Meestal staan er op Spotify nog wel een paar regels, maar die zijn in geval van Doud weinig verhelderend. ‘Ik ben hier op deze (saaie) aarde gezet ten tijde van grote nood om voor opwinding, sex appeal en filosofie te zorgen. Ciao! Luisteraars heeft hij (882 p/m nog maar) in de VS en Bangkok. Zijn meeste fans zitten in Atlanta. Op de foto staan twee mannen met baard en bril, waarvan de een belangrijker lijkt dan de ander, want die heeft twee (ouderwetse) telefoons vast.
Doud heeft sinds 2018 één mini-album en vijf singles gereleased, lo-fi liedjes type bedroompop. De credits staan op naam van Doud of Anthony Doud, die uiteraard niet op Insta of FB zit. Opvallend is dat in de meeste producties een sax zit, waarschijnlijk speelt Antony Doud dus saxofoon.
Resumerend: (Antony) Doud lijkt een sax spelende slaapkamermuzikant van Indiase afkomst uit Atlanta, Georgia te zijn, maar zeker weten doen we dat dus niet. Wat we wel weten is dat als hij echt niet beroemd wil worden hij moet ophouden met het fabriceren van zulke aanstekelijke liedjes als AHA dat vanwege zijn scherpe gitaarsolo, zwoele sfeertje en falsetto zang meer dan een beetje aan Prince doet denken.