Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

The Limiñanas – La Musique

Met een klein dozijn albums in hun koker vinden The Limiñanas het wel eens tijd worden voor een overzicht. Binnenkort dus op uw verlanglijst, de 35 tracks tellende dubbelaar, Electrified (Best Of 2009-2022).

34 oude liedjes en (minstens) 1 nieuwe, La Musique. De bonus track klinkt als Public Service Broadcasting met zang van ‘the late great’ Arno Hintjens.

Het zijn dus Emmanuelle Seigner en Anton Newcombe met gastzanger Areski Belkacem, een 82 jarige Frans-Algerijnse zanger-componist- multi-instrumentalist. Het is zeker de moeite waard om hem eens aan te klikken op de muziek-streamingsdienst van je keuze. Dan hoor je een bijzondere fusie van experimentele en traditionele Berberse muziek en begrijp je waarom The Limiñanas hem gevraagd hebben met hen de Middellandse zee in te gaan.

Cavolo Nero – Habitat

Cavolo Nero is een koolsoort die eeuwenoud is en zelfs als door de oude Romeinen gebruikt werd, leert Wiki ons. Zet je er band achter en je ontdek dat Cavolo Nero ook de naam van een muzikaal gezelschap uit Utrecht, dat net als het Limburgse Yin Yin heerlijke muzikale stoofpotten bereidt met exotische ingrediënten als Afro-beat, Oriëntaalse disco en Franse funk.

Het gitaar overgoten, mediterrane Habitat zou verplichte kost moeten zijn voor iedere dj die deze zomer in een strandtent draait. Na de zomer trekt Cavolo Nero door het land als onderdeel van de Popronde karavaan.

Phoxjaw – sungazer

Het Britse Phoxjaw heeft de coronacrisis overleeft en viert dat met het ijzersterke sungazer.

Hun eerste nieuwe nummer sinds het verschijnen van hun debuutalbum in 2020 begint met een intro dat sterk doet denken aan de beginklanken van Baba O Reily van The Who. Toeval is dat niet. Ooit was The Who de hardste band op de aardkloot en ook een van de avontuurlijkste. Goed voorbeeld doet goed volgen zal Phoxjaw hebben gedacht.

Het is moeilijk anno 2022 de hardste band of de meest avontuurlijke van allemaal te zijn, maar met sungazer doet Phoxjaw een serieuze poging. Na het intro en het eerste couplet breekt vrij letterlijk de hel los. Dat recept van couplet afgewisseld met een superheavy gitaarbreak wordt een paar keer herhaald tot vlak voor het kookpunt wordt bereikt het nummer plots verandert in een onheilspellende ballad.

Al die veranderingen in stijl, toon en intensiteit illustreren het thema van sungazer, het naderende einde van onze planeet door oververhitting. Niet vandaag of morgen, maar ooit. Hopelijk komt het nieuwe album van Phoxjaw voor die tijd uit.

Pol – Boys Are

De gebroeders Ruben en Matthijs Pol debuteerden eerder dit jaar met een single die rechtstreeks uit de archieven van The Human League of een van de andere synthipop-pioniers leek te komen. Zo ‘echt’ klonk Comme Ça.

Ook Boy Are klinkt als een flash back naar de tijd dat de oorlog nog koud was. Het is goed te horen dat de Polletjes hun plezierige pastiches met kennis van zaken, maar vooral met liefde vervaardigen. Sound(effecten) en sfeer zijn authentiek en de beat is onweerstaanbaar.

De waardering van Ruben en Matthijs voor de new wave van de early eighties gaat gelukkig niet zo ver dat ze zich ook kleden in oversized glitterkostuums of hun haar stijlen in een windtunnel, maar verder klinken ze zo waarheidsgetrouw dat als je Phil Oakley Boys Are laat horen hij waarschijnlijk zal zeggen, ‘toffe track, maar ik kan me niet meer kan herinneren dat we het hebben opgenomen’.

A.A.Williams – Evaporate

A.A. Williams preludeert haar tweede album met een zacht sidderende gitaarballade volgens het principe van iemand die zacht praat beter wordt gehoord dan iemand die schreeuwt. Het is de kunst van de suggestie die van Evaporate zo’n sterk nummer maakt. Gitaren genoeg, bevlogen ook, maar beheerst.

A.A. Is een klassiek geschoolde multi-instrumentalist die haar stijl heeft gedestilleerd uiteenlopende bronnen als goth, metal, folk en de muziek van veel 20ste eeuwse (minimal) componisten. Ze is naar eigen zeggen ‘hooked on anything heavy’. Figuurlijk dan, want de decibellen meter blijf bij haar netjes in het zwart.

Het nieuwe album van de in Londen wonende zangeres-componiste heet As The Moon Rests en staat voor 7 oktober. Op 28 november wordt A.A., die haar Nederlandse debuut maakte in 2019 op het Roadburn Festival verwacht in Hall of Fame in Tilburg.

Mood Bored – Easy Going

Waar een verveelde bui al niet goed voor kan zijn. In geval van Myrte, Timo en Daan heeft het een prima liedje opgeleverd. Debuutsingle Easy Going is een zomers gitaarliedje met een piepklein wolkje aan de blauwe lucht. Myrte zingt het en schreef de tekst over jezelf uit de put trekken.

Het nog Facebook en Insta-loze Mood Bored (moodboard?) is dus een trio waarvan we vermoeden dat ze uit Tilburg komen en weten dat ze in het najaar de Popronde gaan lopen.

Ailbhe Reddy – A Mess

‘Fans of Julia Hacklin and Phoebe Bridgers will find much to like here’ schreef The Irish Times over het debuutalbum van Ailbhe Reddy. En zo is het.

Ook Ailbhe stopt haar ziel en zaligheid in zelfgeschreven liedjes, maar de verschillen met haar genoemde collega’s zijn groter dan de overeenkomsten. De Ierse singer-songwriter een krachtige stem en een breed palet aan stijlen en emoties tot haar beschikking. Ze kan fluisteren maar ook een keel opzetten als het moet.

Op nieuwe single A Mess rockt miss Reddy harder dan op haar eerder verschenen alt-folk songs. Vervormde gitaren en een strakke drummer vormen het decor waarin Ailbhe een van haar eerdere liefdes bezingt. Dat was A Mess bekent ze en helemaal haar schuld dat het misliep.

Σtella – Nomad

Nieuwe Σtella en (Redhino) single, Nomad is misschien wel de mooiste van haar Amerikaanse debuutalbum. Nomad is een reflectieve ballad met Khruangbin-achtig gitaar werk. Aan de bouzouki solo vlak voor de fade laat Σtella nog even haar Griekse roots doorschemeren.

De clip lijkt opgenomen tijdens een nachtelijke vistocht ergens op de Ionische of Egeïsche zee. Anders dan Up and Away is Nomad geen zomerhit materiaal. Maar als je een blauwtje hebt gelopen op Kos, Kreta of Corfu dan zal Nomad zeker troost bieden.

Foals – Crest of A Wave

Zo werkt dat; als je niet kunt dansen krijg je er steeds meer zin in. Ook bij Foals heeft het verplicht thuis blijven voor discokriebels gezorgd. Het heeft geresulteerd in een album dat op momenten misschien wat licht is.

Daar staan nummers als Crest of A Wave tegenover dat zo’n beetje alles heeft wat Foals zo bijzonder maakt zonder dat het een herhaling van zetten is. Ook op het negende nummer van de tot trio geslonken band is de beat prominent, maar niet per sé dansbaar. Crest Of A Wave gaat over een verblijf in St Lucia, maar er is ‘trouble’ in het tropisch paradijs. Yannis zit om verder niet opgehelderde redenen vast op het eiland. Luxe probleem natuurlijk, maar wel een dat een mooi liedje heeft opgeleverd.

A.A.Williams – Evaporate

A.A. Williams preludeert haar tweede album met een zacht sidderende gitaarballade volgens het principe van iemand die zacht praat wordt beter gehoord dan iemand die schreeuwt. Het is de kunst van de suggestie die van Evaporate zo’n sterk nummer maakt. Pas tegen het eind treden de gitaren op de voorgrond, groots maar beheerst.

A.A. Is een klassiek geschoolde multi-instrumentalist die haar stijl heeft gedestilleerd uit diverse bronnen als goth en metal, folk en 20ste eeuwse (minimal) componisten. Ze is naar eigen zeggen ‘hooked on anything heavy’. Figuurlijk dan, want de decibellen meter slaat bij haar zelden uit.