Author: Flip van der Enden

Interpol – Toni

Interpol attendeert ons op de komst van een nieuw album met niet één maar twee nieuwe nummers, Something Changed en Toni. Beiden zijn goed, erg goed zelfs, maar Toni is behalve erg goed ook bijzonder.

Het is eigenlijk alleen aan het karakteristieke stemgeluid van Paul Banks dat je in Toni Interpol herkent. Waar de meeste Interpol songs opgetuigd zijn voor uitvoering in stadions, concert-domes en mega festivaltenten is Toni bijna intiem te noemen, gelaagd en gedetailleerd. Het nummer heeft ook een ogenschijnlijk (orenschijnlijk?) onlogische opbouw, maar na herhaalde blootstelling  valt alles op zijn plek. Met zijn speelduur van vierenhalve minuut is Toni ook lekker lang.

Deze week zetten we alle ballen even op Toni, volgende week voegen we waarschijnlijk ook wel ‘Something Changed’ toe aan de playlist, want ook niet te versmaden. In ieder geval kunnen we nu al concluderen dat ‘The Other Side Of Make Believe’, de opvolger van het vier jaar oude Marauder album tot het beste gaat horen van wat de New Yorkers de laatste 20 jaar hebben uitgevroten.

Sea Power – Transmitter

Sea Power heette eerst British Sea Power. Blijkbaar vonden de bandleden die naam in het licht van de Brexit toch net even iets te beladen en imperialistisch.

Muzikaal is er niet heel veel veranderd sinds hun debuut uit 2003. De band uit Bristol maakt naar symfonische rock neigende wave. Je hoort Bowie terug in hun songs, maar ook invloeden van U2 en sporen Arcade Fire. Wat de band zelf inbrengt is naast het vermogen pakkende songs te schrijven iets wat je zou kunnen omschrijven als ‘storm und drang’.

Er zijn twee dingen die de leeftijd van de band verraden, de stem van de zanger is -zeg maar- gerijpt en Sea Power heeft meer dan ooit grip en overmacht op de materie. Transmitter is episch op een bescheiden manier, en zou hitpotentie gehad kunnen hebben als de flow niet was ondermijnt door een gitaarduel. Maar laten die gitaren nou net de reden zijn dat Transmitter op On The Rocks past!

 Transmitter komt van het vorige maand verschenen Everything Was Forever album.

Courting – Tennis

Courting heeft iets met sport. Eerder al bezong de band uit Liverpool het edele voetbalspel in Football, de paardensport in Grand National en Formule 1 races in Grand Prix. Hun nieuwe single gaat over tennis. Of beter heet Tennis.

Het leek de band wel leuk om in ieder geval qua titel aan te sluiten bij hun eerdere nummers over sport. Maar Tennis gaat dus niet over tennis, maar over liefde. Courting zou Courting niet zijn als de bezongen liefde romantisch en/of wederzijds was. Het is niet uit te sluiten dat de relatie van de dame en heer in kwestie een zakelijke is. Zeker is dat de minnaar die het woord is geen gentleman is.

Net als zijn collega’s van Yard Act, Fontaines D.C., Dry Cleaning etc. zingt chef Courting, de welbespraakte Sean Murphy-O’Neil zijn teksten niet, maar scandeert hij ze. Hoewel hij tegen het eind van Tennis wel een redelijk geslaagde poging tot zingen waagt. Dat de postpunkpraatzangstijl nog steeds niet verveelt, komt omdat a) de meesten die aan het woord zijn iets te vertellen hebben en b) dat  overtuigend en met bloemrijke taal doen. Dat ze daarbij ter zijde worden gestaan door onbehoorlijk rockende bands helpt en niet een klein beetje.

Moreton – Down & Out

Moreton is een trio uit Brisbane, Australië dus weer dat we aanraden aan een ieder die Big Thief een warm hart toedraagt. Zelf komen ze aan zetten met namen als Grizzly Bear, The National en Portishead.

Moreton is dus van de stemmige muziek, contrastrijke songs met zware gitaren en introverte zang. Maar de band brengt meer dan sfeer. Een nummer als Down & Out blijft in beweging, bevat mooie details, een echootje hier een galmpje daar en kan bogen op een plakkend refrein.

Moreton is geen band die je gezellig draait op feestjes met vrienden, maar voor die momenten dat je even geen behoefte hebt aan gezelschap kun je je geen betere soundtrack wensen.

Perel & Marie Davidson – Jesus Was An Alien

Jesus Was An Alien is een heerlijk hapje neo-retro elektropop met hijg-zang en huppelbeat, een 21ste eeuws nakomertje zeg maar van If Feel Love van Donna Summer. De zang is tweetalig, Engels en de langue d’amour, het Frans. Veel om het lijf heeft het liedje niet, maar leuk voor de afwisseling is het zeker.

Behalve in de V.S. waar het puritanisme weer hoogtij viert moet je tegenwoordig van goed huize komen om nog te schokken met en sekstrack, misschien hebben de dames om die reden Jezus er bij gehaald. Die is er overigens wel vaker van beschuldig is niet van hier te zijn.

Nog even over de makers. Perel is de artiestennaam van Annegret Fiedler, een Duitse dj die de eer had om als eerste niet Amerikaanse act onder contract te komen bij DFA Records van James Murphy van LCD Soundsystems. Marie Davidson is een Frans-Canadese collega van Perel. Voor de mensen met een goede conditie is er ook nog een bijna acht minuten durende club edit.

Teen Jesus and the Jean Teasers – Girl Sports

De jonge Jezus en de spijkerbroek plagers is de wat onbeholpen vertaling van Teen Jesus and the Jean Teasers. Het is een op zijn minst prikkelende bandnaam die waarschijnlijk niet toevallig doet denken aan Teenage Jesus & The Jerks, de oude band van een van de enfants terribles van de New Yorkse no-wave beweging Lydia Luch.

Het uit uit Australië (Canberra) afkomstige Teen Jesus and the Jean Teasers is een powervrouwenband met een sound ergens tussen pop en punk in. De vier weelderig getatoeëerde meiden besloten ooit een band te beginnen na het zien van de film School Of Rock. Het bleef gelukkig niet bij dromen, want het opgevoerde Girl Sports is alweer de zevende single van de Jean Teasers. Eerder gooiden we AHHHH voor de Pinguins.

Het is maar de vraag of Girl Sports vaak op de Australische (of andere Engelstalige) radiostations te horen zal zijn, want de dames gooien er met regelmaat een welgemeend fuck uit. Het onderwerp van hun toorn is iedereen (lees mannen) die vrouwen in de muziek (en sport) niet serieus nemen. In het van oudsher sterk macho Australië is dat nog zeker nog een ding. Hier lijken we wat verder, maar ook weer niet zover en zeker niet zo lang dat de boodschap van Teen Jesus and the Jean Teasers overbodig is.

Satellites – Seni Sen Oldugun Için Sevdim

Satellites komt uit Tel Aviv maar zingt in het Turks. In ieder geval op Seni Sen Oldugun Için Sevdim dat ‘Ik hou Van Jou Omdat Je Jezelf Bent’ betekent. Op de meeste songs van hun debuutalbum toont de band zich verwant aan ‘ons eigen’ Altin Gun, maar op Seni Sen gaat de band op de psychedelische toer en klinken ze eerder als Jefferson Airplane.

Als je foto’s of live-filmpjes ziet van de brave dame en heren vraag je je af of ze ooit wel eens paddo’s van dichtbij hebben gezien, maar afgaand op Seni Sen ontbijten ze er mee. De Turkse taal geeft de productie een fraai exotisch tintje, maar het zijn de laag rondvliegende gitaren waar het om draait bij Seni Sen van Satellite.

Totally Enormous Extinct Dinosaurs – Blood In The Snow

De naam doet een flinke band vermoeden maar, maar er is maar één Totally Enormous Extinct Dinosaur, een van oorsprong Britse maar nu in de VS residerende dj/producer, die luistert naar de naam Orlando Tobias Edward Higginbottom. Orlando is genoemd naar zijn verwekker, een internationaal vermaarde musicoloog en muzikant die 35 jaar lang organist was en dirigent van het koor van New College in Oxford.

Orlando heeft het dus niet van een vreemde, maar is wel een heel ander kant opgegaan. Als Totally Enormous Extinct Dinosaurs, ook wel TEED genoemd produceert Orlando dansmuziek voor de kleinere clubs, huisfeesten of gewoon voor thuis. Geen woest gebeuk dus of music for the masses  maar intieme kop/staart songs die zelden langer zijn dan vijf minuten. TEED is meer een singlesman dan een albummaker. Daar heeft hij er nog maar één van op zijn naam staan, en die verscheen al in 2012. Maar er schijnt nu toch echt een topvolger aan te komen. Blood In The Snow is daarvan een veelbelovende voorbode. Het is een licht dansbaar, lekker niks aan de hand plaatje, dat positief opvalt dankzij een stotterende synthesizer en andere oorstrelende soundjes. TEED is geen geweldige zanger maar met hulp van wat effecten komt hij een heel eind. De titel Blood On The Snow klinkt winters, misschien geïnspireerd door een skiongeluk, maar de sfeer van de track is net zo zomers als een ijsje met je meisje op het strand. Of een anders geaarde partner natuurlijk.

Tapestries – Thanatos

Als je niet weet dat Tapestries uit Utrecht komt, zou je kunnen denken van doen te hebben met een band uit de Sub-Sahara. Nieuwe single Thanatos heeft de beat en sound van de betere desert-rock zoals we die kennen van acts als Mdou Moctar en Bombino. De Engelse taal verraadt echter hun niet Afrikaanse afkomst.

Vanwege het nog uitblijven van succes weten we nog maar weinig van Tapestries behalve dan dat ze dus uit Utrecht komen. Maar we hebben wel wat vermoedens. O.a. dat ze elkaar kennen van de uni. Een songtitel als Thanatos suggereert een hogere opleiding. Thanatos leert wiki ons is de Oud Griekse benaming voor de (belichaming van de) dood. Kan natuurlijk ook dat ze de Mythos boeken van Stephen Frey hebben gelezen, of bekend zijn met de gelijknamige vintage video game.

Maar net zoals leden van bands uit Oxford meestal niet uit Oxford komen bestaan veel Utrechtse bands uit muzikanten die daar niet zijn geboren, maar studeren. Zeker weten doen we dat dus niet. Wat we wel weten is dat als Tapestries nog een paar nummers van het niveau van Thanatos weten te weven dat dat succes er wel gaat komen.

Angel Olsen – All The Good Times

Arme Angel Olson. Ze lijkt niet voor de liefde in de wieg gelegd. Als ze al iemand tegenkomt die de ware zou kunnen zijn, blijk het een illusie. Someone’s Lose is someone elses gain om het in haar taal te zeggen. Die someone else zijn wij dus, want wij spinnen garen bij de onbeantwoorde liefdes liedjes van La Olson.

All The Good Times is een zacht vloeiende song a la Lykke Li en Lana Del Rey. Torch ballad is de vakterm voor dit soort broeierige en beschouwende liefdesliederen waarin de zanger(es) tot de slotsom komt dat het einde der liefde nabij en onafwendbaar is.

Angel Olsen debuteerde tien jaar geleden met een folk noir album waarop ze zichzelf begeleide op een akoestische gitaar. Op haar aanstaande album, Big Time kleurt ze haar songs met een bescheiden big band, inclusief blazers, maar feitelijk is ze nog net zo lonesome als die steelguitar in All The Good Times.