Author: Flip van der Enden

Melody’s Echo Chamber – Personal Message

Zou het toeval zijn dat la grande dame van de Franse popmuziek, Francoise Hardy een nummer heeft dat Message Personal heet? Misschien wel. Personal Message van Melody’s Echo Chamber lijkt namelijk niet echt op Message Personal. Op de taal na dan. En de vele violen.

Melody Prochet zingt dit keer dus weer zoals ze gebekt is. Het Frans past perfect bij de dromerige ‘musique mediterrané’. Personal Message is een zonovergoten chanson met een fluwelen baspartij waarin Melody haar stem laat dwarrelen als een leeuwerik in een opwaartse luchtstroom. De lente is nu echt begonnen.

Het bijbehorende album heet Emotional Eternal en komt eind april uit.

Sprints – Delia Smith

Delia Smith –we moesten het even opzoeken- is een bekende Britse TV kok. Sprints -weten we sinds Graadmeter hit, Little Fix- is een praatpunkband uit Dublin o.l.v. Karla Chubb.

Sprints heeft deze week haar tweede EP uitgebracht. Daarvan is Delia Smith een van de twee songs die we nog niet kenden. Ondanks de titel gaat Delia Smith niet over de chef, maar over de behoefte bijzonder te zijn. ‘Who Wants To Be Special Anyway’, Me Fucking me! zingt-zegt Karla.

Het is een terugkerend thema in de songs van Sprints, de pogingen van de frontvrouw om haar verlammende verlegenheid te overwinnen. Welke rol Delia Smith daarin speelt is niet helemaal duidelijk. Dat Karla’s songs een vorm van therapie zijn, zie je terug in de video van Delia Smith, die de vorm heeft van een therapiesessie. Nog zo’n EP en een flinke tour en Karla zal definitief over haar verlegenheid heen zijn.

Pit Pony – Black Tar

Nieuwe Pit Pony single Black Tar gaat over het gevoel in een tredmolen te zitten. Wat je ook doet je valt steeds weer terug. Alsof je met je schoenen blijft plakken in zwart teer. De tekst wordt versterkt door een monotone riff die het hele nummer het zelfde blijft. De frustratie uit zich in het hoge tempo en de harde gitaren.

Pit Pony komt uit het Noord Engelse Tyneside. De band bracht in 2020 een serie singles uit en toen twee jaar niks. Met Black Tar laat Pit Pony horen nog lang niet uitgesproken te zijn.

girlhouse – paul blart mall cop

Het was even zoeken maar Lauren Luiz, artiestennaam girlhouse lijkt nu haar definitieve draai te hebben gevonden. De voormalige actrice bracht eerder een cover uit van A Long December van Counting Crows en twee EP”s met droompopliedjes die best wel goed waren maar niet echt bijzonder.

Nieuwe single paul blart mall cop is niet zozeer anders, maar vooral beter dan waar Lauren tot nu toe mee kwam; de sound, de compositie, en -niet op de laatste plaats- de performance. De tekst geeft uitsluiting. paul blart mall cop gaat over het overwinnen van een depressie. Haar herwonnen zelfvertrouwen is wat de nieuwe single vleugels geeft. En de pakkende mix van gitaren en keyboards is ook niet verkeerd.

Nog een paar songs van dit kaliber en girlhouse kan zich meten met door haar bewonderde collega’s als Phoebe B en Lucy D.

Thom Yorke – 5.17

Thom Yorke volgt in de voetsporen van bandmaat Jonny Greenwood en begeeft zich op het filmmuziekvlak. Niet voor het eerst overigens. Eerder schreef hij muziek voor de (korte) arthousefilm Suspiria. Dit keer zullen echter veel meer mensen zijn soundtrackbijdrage horen. 5.17 schreef hij namelijk voor het zesde (en laatste) seizoen van Peaky Blinders.

In welke aflevering het nummer zit is nog niet bekend, maar verwacht geen happy end. 5.17 is sober en somber. Het nummer bestaat uit niet veel meer dan een eenzame piano, iets dat klinkt als een zacht krassende viool en de in galm gedrenkte falsetstem van de componist. Een verklaring voor de titel kunnen we waarschijnlijk pas geven als de serie er is.

Op 3 april verschijnt er een tweede bijdrage van Thom aan Peaky, That’s How Horses Are. Ook hebben Thom en Jonny samen muziek gecomponeerd voor de finale van de populaire serie waarin eerder al de Radiohead songs You & Whose Army en Pyramid Song te horen waren. Er is ook sprake van een release van de soundtrack op vinyl.

Buzzard Buzzard Buzzard – New Age Millennial Music

New Age Millennial Music is al een maandje of tien oud, maar zo prettig dat we de single toch maar even meenemen. Het Britse Buzzard Buzzard Buzzard is zo’n band waarvan je je afvraagt of ze nou ontzettend retro zijn of juist hun tijd vooruit.

De band maakt uiterst verzorgde, zorgvuldig geproduceerde muziek een beetje a la Phoenix, maar nog meer als 10cc (voor de breuk met Godley & Creme of Badfinger of Stealers Wheel). Vernuftige pop dus soms op het pastiche-achtige af, maar met zoveel smaak en plezier bereid dat ze er makkelijk mee wegkomen. Noem het powerpop, noem het smartrock of noem het New Age Millennial Music. Wie hier niet voor valt houdt vast ook niet van The Beatles. New Age Millennial Music staat op het eerste en nog enige album van Buzzard x3, Backhand Deals.

Krush Puppies – Love Kills Demons

De leden van Krush Puppies ontmoetten elkaar in een dierenwinkel in Londen. Ze raakten aan de praat en kwamen er achter dat ze meer deelden dan liefde voor dieren. De bandnaam refereert nog aan de plek waar het plannen smeden begon. De vriendinnen hebben nu 6 nummers uit, die een sterk stijgende lijn vertonen wat betreft kwaliteit en originaliteit.

Krush Puppies wordt aan de m/v gebracht als zijnde een post-punkband, maar dat doet de dames te kort. Ze zijn veel melodieuzer dan het gros van de zogenaamde post-punkbands en welke postpunk band heeft een harpiste en doet aan dwarsfluitsolo’s?

Love Kills Demons -dat best wel wat langer had mogen duren dan 2.13- is de eerste release van Krush Puppies op het Holm Front label van Sports Team waarop ook o.a. Personal trainer zit.

The Violent – People Say

People Say is het sluitstuk van het debuutalbum van muzikaal sluipschutterstrio, The Violent. Ondanks de bandnaam is The Violent niet van de metalband en zelfs niet van de hardrock, tenminste niet in de gebruikelijk zin des woorden.

Frontman Mike Potrich was eerder aanvoerder van Red Sun Rising waarmee hij niet zonder succes in de (post) grunge hoek rommelde. Blijkbaar bevredigde hem dat niet, want hij trok de stekker uit de band. En toen kwam Corona. Voordeel van het nadeel was dat Mike plots alle tijd had om nieuwe plannen te smeden. Zo kreeg The Violent gestalte, een band die niet makkelijk voor één gat te vangen is. Mocht je toch een stikker op The Violent willen plakken dan zou er iets als hardpop op kunnen staan. The Violent rockt (on)behoorlijk, maar is mede door de compacte songs, slimme koortjes en de lekkere stem van hun voorganger een band met een breed bereik. Beetje oude Cheap Trick misschien wel. Nu maar hopen dat Mike voorlopig niet weer gaat twijfelen.

Iguana Death Cult – Future Monuments

 Berichten dat er tijdens de concerten van Iguana Death Cult woest wordt gepogood en gestagedived zijn niet overdreven. De natuurlijke biotoop van de Rotterdammers is de overvolle club waar bier en zweet rijkelijk vloeien.

Dit gezegd hebbende, nieuwe single Future Monuments is voor hun doen relatief rustig.  We horen de vertrouwde hotrod gitaren, lekker los polsige samenzang en de direct herkenbare bariton van frontman Jeroen Reek. Maar ook veel percussie en dat is nieuw. Die extra trommels geven Future Monuments een fijn tropische voorjaarssfeertje. Dit keer meer cocktail dan biermuziek dus, maar minstens zo lekker. Nieuw album is in de maak.

Band of Horses – Warning Signs

Na een vertraging is het nieuwe Band Of Horses nu alom te beluisteren. We bevelen je aan dat ook te doen, want Ben Bridwell en zijn begeleiders hebben met Things Are Great een van hun beste albums afgeleverd. De songs zijn af, de uitvoeringen bevlogen en de productie zakelijk en doeltreffend.

Met zijn folkrockgitaren, indringende opbouw en Bridwell’s smachtende zang heeft openingsnummer Warning Signs alles wat Band Of Horses zo bijzonder maakt. Na twee toch wat mindere albums was de vrees een beetje dat de band uit South Carolina zou terugvallen in het peloton van eens geweldige en nu wel aardige bands. Maar Ben en zijn boys hebben het verval weten om te zetten in groei zodat we Band Of Horses nu met recht en reden één van de betere Amerikaanse indie bands van deze eeuw kunnen noemen.