Author: Flip van der Enden

Karpov not Kasparov – Memory

Karpov not Kasparov maakt dansmuziek voor denkers. Dat kan ook moeilijk anders met zo’n naam. Wie niet zo bekend is met het nobele schaakspel zowel Karpov als Kasparov zijn grootmeesters in de sport. Beiden zijn van Russische afkomst. Waarom de voorkeur van Karpov not Kasparov naar de eerste uitgaat en niet naar de laatste, die heeft hem tenslotte van de troon gestoten laten we even in het midden.

Karpov not Kasparov komt uit Roemenië. Het duo is een jaar of zeven actief en gaat er niet zonder reden prat op dat ze in 38 van de 51 Europese landen heeft opgetreden. En in Rusland en Israel. In ons land stond Karpov not Kasparov in 2019 op ESNS en ADE.

Het lijkt er op dat Memory de voorbode is van een derde album van de schaakliefhebbers. De single is een geslaagd staaltje retro electro met zang, die herinneringen oproept aan het Duitse Kraftwerk, het Japanse Yellow Magic Orchestra en het Belgische Telex.  Ondanks hun reislustigheid is het duo nog niet erg bekend. Hopelijk brengt Memory daar verandering in.

 

Indigo de Souza – Kill Me

Indigo de Souza is een geval apart. In nieuwe single Kill Me zingt ze bijvoorbeeld dat je je moeder moet bellen en zeggen dat je van haar houdt. ‘En bel dan gelijk ook maar even de mijne met dezelfde boodschap’. Moeders zal in haar sas zijn. Maar een paar maten later zingt ze, ‘Fuck Me Till My Brains Start Dripping’. En weg is die glimlach.

Waarschijnlijk moeten we de tekst van Kill Me niet als autobiografisch zien, maar beschrijft Indigo een ongezonde verhouding met potentieel rampzalige afloop. De ietwat morbide fantasie van de zangeres-songwriter uit North Carolina vindt zijn weerslag op de hoes van de Kill Me single. Daarop zien we twee blote zeg maar zombies in iets wat lijkt op een gangpad in een tuincentrum. 

De vorm waarin miss de Souza haar ongebruikelijke fantasieën giet is die van een rocksong met extra veel gitaar. Ze zingt met een aan hysterie grenzende stem. Kill Me eindigt met een uitbundig koor, waarschijnlijk omdat in de titel geuite de wens van de protagonist niet is uitgevoerd. Of wel.  

Op papier lijkt Kill Me van Indigo de Souza een draak van een song, in werkelijkheid betreft het een intrigerend nummer van een onalledaags talent.

 

St. Solaire – Again (you=me)

you = me, spreek uit ‘you equals me’ is de titel van het debuutalbum van St. Solaire. Het is ook de subtitel van de single waarmee de Rotterdammers de laatste twijfelaars wil overhalen om naar hun album te luisteren. Again (you=me) is een prima paard om de kar te trekken, want bevat alle elementen die St. Solaire bijzonder maken en waarmee de band zich onderscheidt van de concullega’s.

Het kwartet uit de havenstad is actief sinds 2015. In die tijd heeft de band zich bekwaamd en geschaafd aan een sound die vrij uniek is in Nederland indie-land. St. Solaire zoekt zowel de verdieping alsmede een zekere stijl, niet stijl als in genre, maar stijl zoals bijvoorbeeld die Bryan Ferry heeft. Hun songs zijn verzorgd, goed gedoseerd en uitgedacht.

Ondanks de aandacht voor vorm draait het bij St. Solaire om emotie, die is direct en oprecht. Wie van mosh-pits en stagediven houdt is bij Geert van Emden c.s. aan het verkeerde adres, maar voor een schemeravond met een cocktail in de ene hand en die van je geliefde in de andere is er nauwelijks een betere band denkbaar dan St Solaire.

Magnetic Spacemen – PRA

Magnetic Spacemen laat op PRA hun innerlijke Ramones de vrije loop. Ondanks de beperkte tijdsduur van nog een twee minuten heeft PRA alles wat het hebben moet, een intro als een startschot, een primitief maar doeltreffend refrein en een gitaarsolo waar rook van af komt. Dit alles gespeeld met een snelheid waar Verstappen jaloers op zal zijn. De Zwolse rammelaars hebben het hem weer geflikt.

Queen’s Pleasure – Empty Occasion

Track nummer 7 van het Amsterdamse Queen’s Pleasure is misschien wel de meest melodieuze van het stel. Het zal de zomer zijn.

Empty Occasion begint met een gitaarlick die op zich al de moeite waard is, maar wat volgt is ook niet mis; een fijn met kopstem gezongen refrein, zomerse koortjes en genoeg tempowisseling om zowel de dansers als de luisteraars bij de les te houden. Kortom alweer een prima plaatje van de puikste powerpopband van polderland.

Chelsea Wolfe – Diana

Dark Night’s Death Metal is een serie stripboeken uit de koker van DC Comics, de uitgeverij van o.a. Batman, Superman en Wonder Woman. Filmcomponist Tyler Bates, voormalig gitarist van Marilyn Manson, maar vooral bekend als soundtrack producer van de John Wyck cyclus en The Guardians of the Galaxy serie heeft het plan opgevat en uitgevoerd om een soundtrack te maken bij de graphic novels.

Daarvoor heeft hij een beroep gedaan op een aantal eigentijdse herrieschoppers waaronder Manchester Orchestra, HEALTH, Mastodon en Chelsea Wolfe. Manchester Orch. draaien we al, vanaf nu staat Miss Wolfe’s Diana ook op de playlist.

Uit elementen als folk, blues, metal en gothic brouwt miss Wolfe een genre dat je heksenrock zou kunnen noemen. In haar wereld winnen de boze stiefmoeders, komen verdwaalde kinderen nooit weerom en breken de glazen muiltjes. Qua sfeer, sound en onderwerpen is Chelsea  meer POTR en Aardschok dan PI, maar op zijn tijd een stukje onheilspellende herrie is best welkom toch?

En onheilspellend is Diana zeker. Het nummer klinkt alsof het is opgenomen in de kerkers van een spookkasteel en gemixt in een betonmolen. Tegen dat duistere decor speelt Chelsea de vermoorde onschuld.

Joywave – The Inversion

Zoals een bekend filosoof ooit opmerkte heeft alle nadeel zijn voordeel. Zo ook dat Corona gedoe. Het voordeel daarvan is dat muzikanten plotseling een hoop vrije tijd hadden, want geen optredens. De blessuretijd konden ze besteden aan het schrijven en opnemen van nieuwe liedjes. Zo komt Joywave nu al met een nieuwe EP terwijl de band normaal gesproken gaten van meerdere jaren laat vallen tussen twee releases. De Every Window Is A Mirror EP komt dus uit terwijl het vorige album nog warm is. Bij wijze van spreken.

En hoe klinken de All American boys ten tijde van Corona? Op de eerste drie songs van de EP als vanouds speels en poppy. Op het sluitstuk, The Inversion gaan alle sluizen open en ontvouwt zich een nummer van Olympische proporties. Zanger Dan Armbruster zingt op orkaankracht en de rest van de band doet niet veel voor hem onder. Stadion rock in optima forma. Laat die tour maar beginnen.

Slothrust – Once More For The Ocean

Once More For The Ocean is een cadeautje van de oceaan, de Atlantische aan Leah Wellbaum, de zangeres, gitariste en songschrijver van Slothrust. Leah zat niet zo lang geleden of haar favoriete plekje aan de kust van New Hampshire in Massachusetts naar de zee te staren toen het nummer haar vrij letterlijk kwam aan waaien, eerst de baspartij, daarna de melodie en zo goed als tegelijkertijd de tekst. De gitaarsolo’s heeft ze er later bij verzonnen. Hoezo inspiratie?

De uitvoering van Once More For The Ocean weerspiegelt het gemak waarmee het nummer is ontstaan. Er is helemaal niets gekunsteld aan de opwindende drieënhalve minuut durende powerpopsong die aanvangt en eindigt met een gesmeerde gitaarsolo. Er zullen vast wel mensen zijn die moeite hebben met het effect op Leah’s stem, maar dat is gewoon even wennen.

Slothrust schuurt al vijf albums tegen een definitieve doorbraak aan. Het zou mooi zijn en verdiend als Once More For The Ocean voor laatste duwtje zorgt. Album 6, Parallel Time komt op 26 juli uit.

Pip Blom – Keep It Together

Pip Blom begon ooit als solo-artiest. Voor optredens had ze een band nodig. De eerste die ze rekruteerde was haar broer, Tender op gitaar. In de persoon van Gini Cameron vond ze de ideale drummer. Het kwartet werd compleet met de komst van Darek Mercks op bas.

Zoals dat gaat als het goed is groeiden Pip en begeleidingsband aan elkaar vast en is de band nu een organisch geheel. Som der delen enzo.

Hoe echt en hecht The Pip Bloms wel niet zijn geworden laat nieuwe single Keep It Together horen. De band heeft op alle fronten winst geboekt; compositie, arrangement en niet op de laatste plaats ook de uitvoering. De lol die van Keep It Together afspat is niks minder dan aanstekelijk. Dat geldt overigens ook voor de bijbehorende clip.

Met deze nieuwe Pip hit komen we de zomer wel door, zeker met de wetenschap dat na de zomer ook nog eens het nieuwe album uitkomt.

King Gizzard & The Lizard Wizard – Shanghai

King Gizzard had misschien beter King Chameleon kunnen heten. Zo makkelijk een Kameleon van kleur kan verschiet zo verandert de band van stijl. Op Butterfly 3000, het 18e album van KGTLZ is slechts met moeite de band te herkennen van gitaar zwangere meesterwerken als Gamma Knife en O.N.E. De gitaren zijn niet allemaal aan de wilgen gehangen, maar die er zijn worden vaak omgeleid via allerlei randapparatuur zodat ze meer als synthesizers dan als gitaren klinken. De toetsenist heeft het sowieso erg druk.

Gelukkig klinkt de band nog steeds alsof de bandleden als kind in een ketel met toverdrank zijn gevallen. Het is niet makkelijk een favoriet te kiezen van het veelkleurige album, maar onze voorkeur gaat voorlopig even uit naar het exotische Shanghai dat inderdaad klinkt zoals de titel doet vermoeden, een beetje Chinees.