Author: Flip van der Enden

Red Fang – Arrows

Ken je ze noch, de Amerikaanse modderrockers van Red Fang? Het is tenslotte alweer vier jaar geleden dat de band voor het laatst een kik gaf. Het kwartet uit Portland komt snoeihard terug met een track die aan alle kanten ontspoort. De producer van Arrows heeft duidelijk niet op de meters gekeken tijdens de opname, want die staan voortdurend in het rood.

De nieuwe single van Red Fang, het titelnummer van hun nieuwe album laat zich omschrijven als een kruising tussen Black Sabbath en Soundgarden. Je kunt alleen maar hopen dat je buren hem ook goed vinden. Dat ze zullen meegenieten is onvermijdelijk.

We noemen Red Fang een modderrock of zoals ze zelf zeggen sludge rockband, omdat hun tracks goor en gruizig zijn en blijven plakken als modder aan je laarzen. Harde werkers kan je de mannen niet echt noemen. Vijf albums in anderhalf decennium is geen overvloedige oogst. Je kunt ook zeggen dat Red Fang pas met iets naar buiten komt als alle puntjes op de i staan. Kwaliteitscontrole dus. Daarom kan je hun albums ook gewoon blind kopen. Arrows is daarop geen uitzondering. 4 juni is de plaat overal verkrijgbaar.

King Hannah – State Trooper

Niet alleen zijn de gitaren weer terug, ook de cover lijkt in ere hersteld. Dat laatste zou best wel eens een gevolg kunnen zijn van de lockdowns. Als je als artiest de deur niet uit mag, ga je al snel doen wat je het liefst doet en het beste kan, muziek maken. En wat is er leuker dan nummers spelen van oude helden en favoriete collega’s? Zo zijn ze ten slotte ook begonnen.

King Hannah blijkt fan van Bruce Springsteen. Het duo eert The Boss met een zeer geslaagde cover van diens State Trooper. King Hannah is gespecialiseerd in broeierige rocksongs die meestal uiteenvallen in een gezongen deel en een instrumentale coda. In part one vertoont Hannah Merrick dan haar verleidelijke zangkunsten. In deel twee pakt Craig Whittle  ouderwets uit op gitaar. Dat patroon hanteert het duo ook voor hun versie van State Trooper.

Het origineel  is een donkere, galmende neo rockabilly track over een man die duidelijk iets op zijn geweten heeft. Wat blijft onduidelijk. Zijn grote angst is te worden aangehouden door een State Trooper. Het nummer staat op het meest sobere album van The Boss, Nebraska uit 1982. King Hannah haakt in op het paranoia karakter van het origineel, maar blijft uiterst cool. Eén keer maar ontsnapt er een kreet uit Hannah’s keel. Je ziet haar zo voor je, dolend in het donker op een highway ergens in Amerika. De blik niet op de weg maar gericht op de achteruitkijkspiegels.

Working Men’s Club – X

Working Men’s Club kwam een tijd je terug met een elektronische remix annex herbewerking van hun debuutalbum. Dat voedde de verwachting dat de band de gitaren helemaal had afgezworen. Integendeel blijkt nu, want op X, de nieuwe single van de arbeidersvereniging zijn het de snaren en niet de toetsen die domineren. Een nieuw sound dus. Maar niet helemaal.

Voorzitter en erelid van de club, Sydney Minsky Sargent haalt zijn ideeën en inspiratie nog steeds voor een belangrijk deel uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. In geval van X betekent dat een industrieel aandoende track met ijzige keyboards, fel gitaarwerk en een stevige beat. Meer oude new wave dan post-punk, maar dus niet minder retro dan vorige exercities.

ISLAND – Everyone’s The Same

ISLAND heeft het hem weer heeft geflikt. De band kraamt toch al zelden onzin uit, maar overtreft zichzelf met Everyone’s The Same.

Zanger Rollo Doherty schreeuwt het uit alsof hij is bezeten door de geest van John Lennon. (Niet de Lennon van Imagine en Woman, maar die van Come Together en Cold Turkey). De nieuwe single van de Londenaren is een moerassige rocktrack die je eerder zou verwachten van een band uit de Mississippi Delta dan het stroomgebied van de Theems.

De verwachtingen voor een nieuw, tweede album van ISLAND zijn sterk naar boven bijgesteld.

 

Manchester Orchestra – Keel Timing

Single twee van album zes van Manchester Orchestra klinkt als het tweelingbroertje van het begin vorige maand verschenen Bed Head.

Keel Timing heeft een zelfde drive en een vergelijkbare spanning, maar nog meer energie. Ook anders is de adempauze op driekwart van het nummer. Die maakt dat het slot nog harder aankomt.

Zanger Andy Hull noemt Keel Timing een prequel van Bed Head. De tekst gaat over innerlijke groei en de beoordeling van wat positief en wat negatief is.  Bekend terrein dus. De meeste nummers van Manchester Orchestra gaan over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. De songs op het nieuwe album, The Million Masks Of God zijn daarop geen uitzondering. Verschil is wel dat je op de nieuwe nummers kunt dansen.

Wavves – Sinking Feeling

Een goed intro is het halve werk. Gelukkig is de imposante opening niet het enige goede aan Sinking Feeling.

Het eerste nieuwe nummer van Wavves in vier jaar is een superieur staaltje powerpop. Alles klopt aan Sinking Feeling, het intro dus, maar ook het strakke tempo en de gedubbelde leadzang maken indruk. Wat de nieuwe single van de band uit San Diego echter beter dan gewoon goed maakt is de heerlijke gitaarsound; surf met country twang (voor de kenners Dick Dale meets Duane Eddy).

Wavves kennen we als makers van ongepolijste rocksongs die met schijnbare achteloosheid op de luisteraars worden afgevuurd. Vergeleken met ouder werk is Sinking Feeling iets introverter, verfijnder ook in de afwerking. Dat zal met het onderwerp te maken hebben; onaangekondigde depressies. Bandbaas Nathan Williams weet waar hij over zingt en producer Dave Sitek van TV On The Radio voelde hem goed aan. Over een nieuw album nog geen woord.

The Joy Formidable – Into The Blue

Klonk The Joy Formidable drie jaar geleden nog een beetje oudmodisch met hun gitaar gedreven meidenrock. Nu loopt het duo uit Wales precies in de pas met wat er momenteel gaande is in indie-land.

Terugkeersingle Into The Blue is een imposante rocktrack tjokvol gitaaruitbarstingen die mooi contrasteren met de coole zang van gitariste miss Ritzy Bryan en haar bassende partner Rhydian Dafydd.

Op zoek naar  nieuwe uitdagingen zijn Ritzy en Bryan onlangs neergestreken in de Amerikaanse staat Utah. Daar wordt nu hard gewerkt aan wat TJF album zes moet gaan worden. Wanneer de opvolger van AAARTH gaat uitkomen is nog niet bekend, maar afgaande op Into The Blue lijkt het album het wachten waard te worden.

Dry Cleaning – Unsmart Lady

Unsmart Lady is een nieuwe variatie op het thema praat of parlando punk. Hield Dry Cleaning frontvrouwe Florence Shaw op ‘Scratchcard Lanyard’ en ‘Strong Feeling’s haar relaas min of meer onafhankelijk van de muziek. Op Unsmart Lady zijn band en voordracht nauw verweven.

De nieuwe single van Dry Cleaning rockt ook wat steviger dan de twee voorgangers  Florence rept met haar vertrouwde knipoog over hoe je (als vrouw) cool kunt blijven ongeacht de situatie. Over wat ze nu precies zegt lopen de meningen uiteen, is het ‘Fuck Orgie’ of ‘Fad Podgie/No Make Up/Unsmart Lady’?  In het eerste geval kan de band airplay overdag in Engeland wel schudden.

‘New Long Legs’, het door John Parish (PJ Harvey, Eels, Aldous Harding) geproduceerde debuutalbum van Dry Cleaning is uit.

Manchester Orchestra – Keel Timing

Single #2 van album #6 van Manchester Orchestra klinkt als het tweelingbroertje van het begin vorige maand verschenen Bed Head.

Keel Timing heeft een zelfde drive en een vergelijkbare spanning, maar nog meer energie. Ook anders is de adempauze op driekwart van het nummer. Die maakt dat het slot nog harder aankomt.

Zanger Andy Hull noemt Keel Timing een prequel van Bed Head. De tekst gaat over innerlijke groei en de beoordeling van wat positief en wat negatief is.  Bekend terrein dus. De meeste nummers van Manchester Orchestra gaan over de ondraaglijke lichtheid van het bestaan. De songs op het nieuwe album, The Million Masks Of God zijn daarop geen uitzondering. Verschil is wel dat je op de nieuwe nummers harder rocken en daardoor prima passen op Pinguin On The Rocks!

Crumb – Trophy

Crumb is gespecialiseerd in wazige, nadrukkelijk onnadrukkelijke luisterliedjes die het ene oor in gaan, maar vlak voor de uitgang van het andere oor blijven plakken. Songs als Lockett, Part II en Ghostride zijn ware oorwurmen gebleken en hebben Crumb helpen doorstoten naar de hogere echelons van de indie-wereld.

De band uit Boston maakt nu aanstalten om met een opvolger te komen van het opvallend succesvolle debuutalbum, Jinx (2019). Nieuwe single Trophy laat horen dat er niet veel, maar wel iets is veranderd. Waar de oude songs zo gepolijst klonken dat ze glommen komt Trophy met de ruwe randjes in tact. Nog steeds klinkt Lila Ramani als een nazaat van de sirene die het schip van Odysseus op de klippen wilde laten lopen, maar wie goed luistert hoort nu ook de onheil in haar stem.